Chronisch ziek

Naar Utrecht en weer terug


Getagd: .

IMG_7604 (3)960

Gisteren was een dag van twee uitersten. Ik was ontzettend blij, omdat het me lukte om op kraamvisite te gaan in Utrecht. De hel die me op de terugweg te wachten stond, had ik echter niet zien aankomen.

De hele ochtend was ik enthousiast. Ik voelde me goed. Weinig last van mijn darmen. Geen sluimerende ontstekingen. Alles oké. Ik kon met de andere ervaringsdeskundigen van het eetstoornisforum mee naar Utrecht op kraamvisite. De heenweg verliep vlekkeloos, wat voor mij natuurlijk al heel bijzonder is. Oh nee, helemaal niet! Ik was het alweer vergeten. Bij het station in Ede-Wageningen is een hele grote parkeerplaats waar echt altijd plek is. Nu ga ik niet zo heel vaak met de trein en de laatste keer moest ik inderdaad ergens anders parkeren wegens werkzaamheden, maar dit had ik niet verwacht. De parkeerplaats was gewoon weg. Say what? Bordjes volgen, stond er. Braaf als ik ben deed ik dat, totdat ik bij het volgende bordje iets vreemds zag. “P+R. 2,3 km”. Uuuh, hoe dan? Moet ik dan eigenhandig 2,3 km teruglopen naar het station? Ik keerde om, reed naar de parkeerplaats aan de andere kant van het station die ALTIJD vol is, zag een dame lopen met autosleutels in haar hand, volgde haar en jawel, daar was mijn parkeerplaats. Recht voor de ingang van het station. Wunderbar!

Verder ging het verbazingwekkend soepel allemaal. Er kwam een kaartje uit de automaat, het kaartje bliepte toen ik wilde inchecken, de trein vertrok op tijd, ik stapte NIET in Driebergen-Zeist uit en wist zonder enige problemen het meeting point te vinden waar we op Utrecht CS hadden afgesproken. Het moge een wonder heten. Niet veel later lopen we met z’n vieren door de binnenstad van Utrecht waar, godnondeju voor de timing, de introductieweken voor de nieuwe studenten van start zijn gegaan. Tering wat een drukte. Gelukkig zijn we snel op de plaats van bestemming. We kunnen heerlijk rustig buiten zitten en genieten van thee, kletsen en lekker samen zijn. De tijd vliegt en voor we het weten is er al bijna anderhalf uur voorbij en moeten we weer gaan. Dan begint de hel.

Er is nog niets aan de hand als we op Utrecht CS aankomen en zien dat mijn trein niet rijdt in verband met een seinstoring. Ik heb nog nergens last van, dus who cares. Ik stap bijna, maar net niet helemaal, in een trein die ik achteraf niet had moeten nemen, ga weer terug naar de …. hoe heet zo’n centrale ruimte op het station??? Vertrekhal? Aankomsthal? Whatever. De ruimte waar iedereen rondhangt die zijn trein gemist heeft of van wie de trein vertraging heeft. En dat zijn er nogal wat op dit moment. De trein die ik moet hebben, de intercity naar Nijmegen van 16:53 uur, rijdt niet. De trein daarna, daarna en daarna ook niet. De eerstvolgende trein zal waarschijnlijk om 17:53 uur vertrekken. Ik vind wachten niet erg en ga lekker op een bankje zitten. Net als ik me bedenk dat ik wel een lekker broodje kan halen, voel ik de eerste pijn. Ik loop naar de AH to Go, koop wat drinken en een broodje kaas en ga weer zitten. De pijn neemt snel toe. Ik ben geen aansteller, maar moet op mijn lip bijten om geen geluid te produceren. Mijn god, wat doet het pijn. Even overweeg ik om op de grond te gaan liggen. Serieus, als ik ga liggen dan zakt de pijn het snelste weg, maar ik durf niet. Als ik geen rok aan had gehad, had ik het gedaan. Maar ik had wél een rok aan en dus bleef ik zitten waardoor de pijn alleen maar toenam en toenam.

Een uur later wurmde ik me met honderden anderen in een trein. De trein zat zo vol dat er mensen geweigerd werden. Het was echt waanzin. Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Ik stond met 9 anderen mensen op het trappetje in de trein. Twee personen per tree. Het staan ging me verdomd goed af. Gelukkig maar. Eenmaal in de auto nam de pijn weer in alle hevigheid toe. Ik hing half over mijn stuur en kon niet meer rechtop staan toen ik thuiskwam. Ik zei Peter gedag, nam mijn medicijnen in en ging liggen. Na een half uur was de pijn afgezakt naar een draaglijk niveau. Ik at mijn broodje op, dronk een glas water, ging weer liggen en was binnen tien minuten vertrokken. Helemaal kapot.

Het was een superleuke middag, maar de pijn die het me opleverde was het niet waard. Ik moet nu therapie afzeggen omdat het me anders echt teveel wordt. Toen ik daar op het bankje op Utrecht CS zat besefte ik me ineens dat ik echt chronisch ziek ben. Dat wist ik natuurlijk al wel, maar nu zag ik ineens wat het inhield of zo. Hoe en op welke manier het me beperkt. Dat dit geen doen meer is voor mij. Dat ik dit niet meer kan. Tenminste, niet op deze manier. Mijn ochtenden zijn een stuk beter. Voortaan dus afspraken maken in de ochtend of begin van de middag. Zorgen dat ik rond 15:00 uur uiterlijk weer thuis ben. Al doende leert men.

Nu eerst therapie afbellen. Niet vergeten mijn recepten te regelen. Even de kooi van Jip schoonmaken en dan ga ik lekker buiten in de tuin op mijn ligbedje liggen. Uitrusten en ontspannen. Fijne dag allemaal. ♥

59 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s