Jip, Mattie & Alvin

Hoe ik Peter zover kreeg dat Jip mocht blijven


Getagd: , .

20160808143913

Ja, ik besef ineens dat ik jullie nog helemaal niet verteld heb hoe ik Peter zover kreeg dat Jip mocht blijven. Ik wilde eerst de hele vakantieperiode afwachten, maar ik merkte dat dat niet ging werken. In plaats van dat het aantal beren op de weg afnam, kwamen er steeds meer bij. Dan maar direct over tot actie.

Peter is nogal van alles willen houden zoals het is. Zo ben ik vaak ook, dus ik begrijp hem goed. Toch vond ik dat deze verandering dusdanig klein was, dat het gewoon moest kunnen. Ik merkte dat de weerstand echter alleen maar toenam, dus besloot ik niet meer te wachten en het nieuws dat Jip zou blijven vakkundig mede te delen. Dat doe je zo.

Geeft Peter een extra kusje, legt arm om middel en hoofd op schouder. De verwarring is direct duidelijk. “Wat is er?” vraagt hij angstig. “Niks hoor!” zeg ik op een iets te onschuldige toon. Hij kijkt me achterdochtig aan. ”Ik moet je iets vertellen… Nee, wacht, laat maar, ik vertel het volgende week wel.” Hij denkt nu dat er echt iets serieus aan de hand is. ”Nee, vertel nu maar. Wat is er?” Ik heb hem precies waar ik hem hebben wil. Hij denkt dat er weet ik veel wat aan de hand is, maar het is ”maar” de cavia. Dan verandert mijn serieuze gezicht in een vrolijke lach. “Ik weet niet zo goed hoe…. Ik moet je iets vragen.” Dan gaat de bel rinkelen. Hij is zichtbaar opgelucht, maar zucht ook meteen omdat hij de bui al ziet hangen. ”Oh god, die cavia of niet?” Als mijn grijns tot aan het plafond reikt kan hij niets anders doen dan glimlachen.

Dan komt deel 2 van het plan. De hoofdreden waarom hij geen cavia wil is omdat hij niet wil dat ik verdriet heb als het beestje ziek wordt of doodgaat. Daarnaast is er natuurlijk de financiële kwestie. We hebben weinig geld en dit kan er eigenlijk niet bij. Zonder hem de mogelijkheid te geven mij te onderbreken, schiet ik alle beren op de weg vakkundig één voor één met een enkel schot dood. “Ik weet dat je bang bent dat ik weer verdrietig word en zo, maar kom op, we zijn ondertussen 15 jaar verder.” Ik heb geen idee wat ik hiermee wil zeggen, maar het werkt. ”En wat de financiën betreft: Heleen betaalt alle extra kosten. Dierenarts en zo. Ze wil zelfs het hooi en het eten betalen, maar ik heb gezegd dat dat niet hoeft. Ze springt in ieder geval bij als het we het een keer echt krap hebben.” Hij neemt een slok koffie. Hij zit vast en hij weet het. Hij kan geen kant meer. Dan deel ik de finaleklap uit: ”Peet, eerlijk zeggen. Als jij je echt stoort aan dat beestje, als je vindt dat hij stinkt of herrie maakt of wat dan ook, dan moet je het zeggen. Dan gaat het feest niet door. Maar als je niets redelijks tegen die cavia hebt, dan blijft hij.” Voilá. De buit is binnen.

Is Peter dan zo’n dierenhater? Nee, juist niet! Maar het is echt dat hij mij al zo vaak in tranen heeft gezien als zo’n beestje ziek werd. Dat vindt hij echt verschrikkelijk. Die paar tranen die ooit gaan komen heffen echter niet op tegen het plezier wat ik nu met dat beestje heb en dat ziet hij nu ook wel in. Gisteren stelde hij zelfs al voor om een heel parcours aan te leggen door de woonkamer, want Jip is wel een beetje saai. Hij moet wel een beetje Eddie-style gaan worden. Dat betekent lekker los lopen, herrie maken als hij sla wil en gezellig mee lullen tijdens het voetbal. Ik geef ze twee weken en dan zijn het dikke matties! Trust me. ♥

28 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s