Never Be Clever

kop2

Het voordeel van met de dag leven, is dat je je tijdsbesef een beetje kwijtraakt. Zaterdag en zondag zijn nog wel te doen, maar de rest van de week is altijd één groot vraagteken. Dat zal voor veel mensen helemaal niet aangenaam klinken, maar ik vind het op zich wel prettig.

Gevolg is wel dat ik ook niet meer weet hoe lang geleden ik iets gezegd heb. Zo kan ik vorige week gezegd hebben dat ik me niet zo heel goed voelde, maar nu het idee hebben dat ik me al wekenlang supergoed voel. Het tijdsbesef laat me vooral op die manier in de steek. Dat levert altijd wat problemen op bij therapie. Hoe heb je je de afgelopen twee weken gevoeld? Ik zou het je niet kunnen vertellen. Ik weet alleen hoe ik me vandaag voel. Als ik graaf kan ik je nog wel vertellen hoe het gisteren ging, maar of ik vorige week een periode depressief ben geweest? Ik zou het niet weten. Is dat belangrijk dan? Op zich wel, want ik heb de diagnose dysthymie en een ”voorwaarde” voor deze diagnose is dat je je niet langer dan twee maanden achter elkaar goed voelt. Nu ik dit zo opschrijf heb ik mijn eerste glimlach van de dag te pakken. Het is ook eigenlijk wel vrij komisch. Wrang, maar komisch.

Ik ben somber. Ik voelde het gisteren al aankomen. Niet gewoon een beetje somber, zo van ik heb een mindere dag, nee echt echt echt somber. De somberheid waarbij ik weer het liefst de hele dag op het kerkhof rondloop. Het liefst bovenop een graf zou willen liggen. Ik kruip nog net niet eigenhandig onder de grond. Die somberheid. Komt het niet door de pil? Nee, want die heb ik tot en met gisteren nog geslikt. De verwachting is wel dat de dip deze week extra door zal zetten, juist omdat deze samenvalt met mijn stopweek. Ik bereid me dus voor een pittig weekje.

Het went nooit, die depressieve episodes. Je leert ermee dealen, maar het went nooit. Ik ben iedere keer weer verrast door de impact en ook dat verrast me. Je zou ondertussen toch moeten weten hoe het voelt? Ik denk dat het een soort ontkenning is of zo. Zodra het voorbij is, zo snel mogelijk vergeten en net doen alsof het niet gebeurt is. Dat moet ook wel, want als je er continu aan terug blijft denken en je er ook bewust van bent dat het ieder moment weer terug kan komen, nou, schaf die kist dan maar vast aan. Dat zou geen leven zijn. Dus ik begrijp wel waarom het zo werkt. Het is zelfbescherming. Overleven.

Moet dat nou, Marion? Schrijven over onder de grond kruipen en bovenop een graf gaan liggen? Ja, vandaag even wel. Het helpt. Het lucht op. Het houdt me bij de les.

Goin’ down the line, head up high
Wonder why it’s so hard to feel fine

46 thoughts on “Never Be Clever

  1. Zo herkenbaar dit. Het is er niet en zo ineens is het er weer. Ik zit het altijd maar uit in de hoop dat het snel weer weg is. ❤️ voor jou!

  2. Veel sterkte, Marion!
    En misschien helpt het voor therapie wel om elke keer wanneer er wat ‘bijzonders’ is dat op te schrijven met de datum erbij, geen lange dagboekfragmenten, maar gewoon de datum en wat er aan de hand is, zo heb je een mooi overzicht voor wanneer je naar therapie moet.
    Dikke knuffel!

  3. Gister zat ik te lunchen in een typisch Hongkongs restaurant. Ik had net kennis gemaakt met een Hongkongse toen er een gigantische kakkerlak onder onze tafel kwam lopen. Je weet wel, zo een uit de kluiten gewassen beest. Geschrokken stonden we op om aan de andere kant te gaan zitten. Maar echt veel hielp dat niet: ik bleef maar kijken waar dat beest nou was. Hij wad ergens onder gekropen inmiddels. Toen vertelde het meisje dat in het boeddhisme als je denkt dat het er niet meer is, dan is het er ook niet meer. En dat werkte heel goed moet ik zeggen, dus ik snap een beetje hoe jij dit oplost 🙂

      1. Drie van de vier weken voel ik me inderdaad wat beter, maar zodra ik ongesteld ben knalt de depressie er weer doorheen … Sowieso in ieder geval een paar dagen per maand dat ik op onze grote vriend kan rekenen dus. En toch gaat het bij mij zonder pil over het algeheel gelukkig wel beter dan met.

      1. Volgens mij wel… Maar kan mijn reactie niet verbeteren. Dus het is even niet anders. En daarbij ben ik wel veel helderder in mijn hoofd.., maar soms laat ik een steekje vallen

  4. Sterkte lieve Marion
    Je schrijft “moet ik hierover schrijven”…jij “moet” dat helemaal zelf weten!! Gewoon van je af schrijven als jou dat helpt.
    Als je blogt zijn er altijd onderwerpen die sommige lezers misschien minder graag lezen, maar het is jouw blog!

    Take care!!!

  5. Ik vind het reuze ‘knap’ (stom woord, maar ik weet even niks anders) dat je dit gewoon schrijft. Ik voel me al weken K met een hoofdletter, heb geen idee of ik ook dysthymie heb, maar wel vaak diepdepressieve periodes – en ik sla dan helemaal dicht dus. Gggrrr. Knuffel hoor… X!

    1. Ik heb heel lang een stemmingsdagboek bijgehouden. Ook in combinatie met een pijndagboek om te kijken of er een link lag. Er was geen pijl op te trekken, maar dat kan komen omdat ik toen nog veel zieker was. Nu ik in een rustiger vaarwater ben gekomen (minder lang depressief, minder pijn) is het inderdaad een goed idee om er weer mee te beginnen. Ik heb een app gedownload en daar ga ik mee aan de slag. Kan ik ook meteen mijn medicijngebruik bijhouden, want dat is ook zo’n dingetje. Dank je wel, Paul.

  6. Je krijgt een megasuperknuffel van me.
    Net als Anuska vind ik het knap dat je er zo open over schrijft, al zou ik soms willen dat we allemaal in een übergelukkige bubbel zaten, en zou ik het je zo gunnen dat het er niet zou zijn.

  7. Is het ergens niet logisch dat je mind de depressie weer probeert te verdringen, probeert te ‘vergeten’? Als een soort overlevingsmechanisme misschien.
    Dikke knuffel! X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s