Psychische Shit

Never Be Clever


Getagd: , .

kop2

Het voordeel van met de dag leven, is dat je je tijdsbesef een beetje kwijtraakt. Zaterdag en zondag zijn nog wel te doen, maar de rest van de week is altijd één groot vraagteken. Dat zal voor veel mensen helemaal niet aangenaam klinken, maar ik vind het op zich wel prettig.

Gevolg is wel dat ik ook niet meer weet hoe lang geleden ik iets gezegd heb. Zo kan ik vorige week gezegd hebben dat ik me niet zo heel goed voelde, maar nu het idee hebben dat ik me al wekenlang supergoed voel. Het tijdsbesef laat me vooral op die manier in de steek. Dat levert altijd wat problemen op bij therapie. Hoe heb je je de afgelopen twee weken gevoeld? Ik zou het je niet kunnen vertellen. Ik weet alleen hoe ik me vandaag voel. Als ik graaf kan ik je nog wel vertellen hoe het gisteren ging, maar of ik vorige week een periode depressief ben geweest? Ik zou het niet weten. Is dat belangrijk dan? Op zich wel, want ik heb de diagnose dysthymie en een ”voorwaarde” voor deze diagnose is dat je je niet langer dan twee maanden achter elkaar goed voelt. Nu ik dit zo opschrijf heb ik mijn eerste glimlach van de dag te pakken. Het is ook eigenlijk wel vrij komisch. Wrang, maar komisch.

Ik ben somber. Ik voelde het gisteren al aankomen. Niet gewoon een beetje somber, zo van ik heb een mindere dag, nee echt echt echt somber. De somberheid waarbij ik weer het liefst de hele dag op het kerkhof rondloop. Het liefst bovenop een graf zou willen liggen. Ik kruip nog net niet eigenhandig onder de grond. Die somberheid. Komt het niet door de pil? Nee, want die heb ik tot en met gisteren nog geslikt. De verwachting is wel dat de dip deze week extra door zal zetten, juist omdat deze samenvalt met mijn stopweek. Ik bereid me dus voor een pittig weekje.

Het went nooit, die depressieve episodes. Je leert ermee dealen, maar het went nooit. Ik ben iedere keer weer verrast door de impact en ook dat verrast me. Je zou ondertussen toch moeten weten hoe het voelt? Ik denk dat het een soort ontkenning is of zo. Zodra het voorbij is, zo snel mogelijk vergeten en net doen alsof het niet gebeurt is. Dat moet ook wel, want als je er continu aan terug blijft denken en je er ook bewust van bent dat het ieder moment weer terug kan komen, nou, schaf die kist dan maar vast aan. Dat zou geen leven zijn. Dus ik begrijp wel waarom het zo werkt. Het is zelfbescherming. Overleven.

Moet dat nou, Marion? Schrijven over onder de grond kruipen en bovenop een graf gaan liggen? Ja, vandaag even wel. Het helpt. Het lucht op. Het houdt me bij de les.

Goin’ down the line, head up high
Wonder why it’s so hard to feel fine

46 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s