De depressieve realiteit

woman-872815_1280

Even een waarschuwing vooraf. Dit bericht gaat over depressie en suïcidale gedachten. Dit kan voor sommigen wellicht te zwaar of zelfs triggerend zijn. Als je twijfelt, wees dan verstandig, denk aan jezelf en lees niet verder. Je kan het artikel altijd later lezen als je je wat beter voelt.

Gisteren schreef ik hoe mijn gevoel voor humor me op de been houdt. Hoe ik me vasthoud aan mijn optimisme. Hoe ik blijf doorgaan door dat kleine waakvlammetje met de naam Hoop. Maar ergens voel ik ook de drang om ook het ”echte” verhaal te vertellen. Echt tussen aanhalingstekens. omdat beide verhalen echt zijn. Maar jullie begrijpen denk ik wel wat ik bedoel.

Depressie is vasthouden aan hoop, humor en optimisme, maar depressie is ook opgelucht zijn omdat je weet dat als het echt niet meer gaat er altijd nog die ene uitweg is. Depressie is ook twijfelen of je wel of niet de snelweg op moet gaan. Ben ik alert genoeg? Weet ik zeker dat ik geen rare dingen ga doen? Depressie is merken dat berichten over zelfmoord op social media triggerend zijn en daarom mensen moeten blokkeren. Depressie is niet meer kunnen inleven in anderen. Depressie is eenzaam en alleen zijn en het op dat moment ook even niet anders willen. Leven is geen leven meer tijdens een depressie.

Depressief zijn is één van de meest beangstigende dingen die ik ooit heb meegemaakt in mijn leven. Op het moment dat het idee aan de dood een gevoel van opluchting teweeg brengt, dan weet je dat het niet goed met je gaat. Als de natuur, wat normaal mijn rustpunt is, het niet meer waard is om naar om te kijken, dan weet ik dat ik het dieptepunt bijna bereikt heb. Het enige wat ik op deze dagen kan doen is lijdzaam wachten tot het overgaat. Veel rusten. Veel alleen zijn. Veel slapen. Geen verzet. Enkel overleven. ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Psychische Shit

29 Reacties

Ik leef met je mee.
3 jaar terug ben ik ook in een zeer zware depressie beland (ik schreef er ook een aantal berichten over op mijn blog). In het huis hingen lijstjes met wat ik moest doen ed omdat ik alles vergat. Ik ging zelfs de deur uit zonder mijn schoenen uit te doen. Mijn medicatie bewaarde mijn vriend. Laatst vertelde hij dat dat was onder een losse plank in de vloer zodat ik het zeker niet zou vinden. Uiteindelijk ben ik er na een opname en een stevige dosis medicatie wel uit dat diepe dal kunnen kruipen. Maar mijn medicatie zal ik levenslang moeten nemen omdat ik zo diep ben gegaan dat mijn lichaam bepaalde hormonen gewoon niet meer aanmaakt. Van zo gauw ik een pilletje vergeet, voel ik me terug afglijden. Dus het blijft alert zijn voor triggers en andere signalen.
Dus als je er eens over wilt praten, kan je altijd bij me terecht. Weet dat je er niet alleen voor staat.

Ik ken de drang te praten, eens te zeggen hoe het écht zit. Mooi weer spelen draagt alleen maar bij aan het nare, lege maar toch zo zware gevoel. Maar zó veel aangaande depressie kan als gespreksvoorwerp met (bijvoorbeeld) beste vrienden of familie nog niet eens door de beugel.. Veel mensen weten dus écht niet wat erbij komt kijken. Maar weet dat er lezers zijn die haast letterlijk met je meeleven, het begrijpen en rechtstreeks door het mooie weer heenkijken.. Sterkte meis.

Ps als ik een paar dagen niet reageer komt dat omdat ik voor een kleine week naar Roemenië ga voor de bruiloft van mijn schoonzusje. Daarna ga ik weer bijlezen. Maar wilde je het laten weten. Omdat het geen desintresse is😘

Dit moet ik even op me in laten werken. Heb zelf ook op verschillende manieren te maken gehad met depressie en helaas ook suïcide van naaste familie. Het moeilijke van het alleen voelen is dat een ander zich ook niet kan voorstellen wat er van binnen gebeurt. Voor nu kan ik alleen tegen je zeggen: ik denk aan je, veel sterkte en een dikke knuffel 😘

Het delen en er ruimte aan geven en hopelijk die ruimte ook ervaren in je directe omgeving lijkt mij bijna een voorwaarde om hier weer doorheen te kunnen komen. Samen met de hoop die mogelijk ook een innerlijk weten is dat er nog wat anders is weggelegd.

Ik wens je veel sterkte.

Ondanks dat 25% van de vrouwen en 20%:van de mannen een depressie krijgt, wordt er weinig over gesproken. Goed dat je jouw verhaal opschrijft. Je kent het mijne. Ook al voel (de)/(t) het voor mij deels anders, er zijn zeker dingen die ik herken. Je staat er niet alleen in. Er staat een kring van meevoelende mensen om je heen. Misschien kun je niet zien maar ik hoop dat je ze ergens wel kunt voelen. Begrip lost jouw grijze wolk niet op, maar je staat er in elk geval niet alleen onder. Ik hoop voor jou en voor anderen dat er snel weer lichtpuntjes komen, hoe klein ook. Heel veel liefs 😘

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: