Psychische Shit

Zelfmedelijden en kwaliteit van leven


Getagd: .

Jip1

Zelfmedelijden. Ik heb het zelden, maar vandaag is het even zover. God allemachtig, ik heb mijn portie toch wel gehad zou je denken. Nee hoor, er kan ook nog wel een knallende koppijn bij. Ik heb dus even zelfmedelijden. Even. Over twee alinea’s is het over.

Zelfmedelijden. Je schiet er geen zak mee op, maar het wegstoppen heeft ook weer geen nut. Je mag soms best even medelijden met jezelf hebben. Ja toch? Waarom mag je wel medelijden hebben met een ander, die dat overigens nooit wil, maar dat terzijde, en niet met jezelf? Is best oké, vind ik. Als je er maar niet in blijft hangen en doorschiet naar de slachtofferrol.

Zo, tering. Nils Holgersson en zijn matties komen even overvliegen. Wat een kabaal!

Deze week was gewoon waardeloos, maar als je weinig kan, dan word je al snel creatief. Zo ging ik met een Instagram account voor Jip aan de gang en startte ik een eigen YouTube kanaal. Niet om daar veel mee te gaan doen, maar omdat het op die manier veel makkelijker is om filmpjes op mijn blog met jullie te delen. Thanks voor de tip, Sammie.

Het is echt leuk om te doen. Ik lig veel op bed op het moment en dan is dit een zalig tijdverdrijf.

Jip houdt me op dit soort dagen echt op de been. Het is fijn om in de ochtend beneden te komen en dat hij dan direct uit zijn hok komt en begint te piepen. We doen dan even knuffelen, ik haal alle vochtige meuk en drolletjes uit zijn kooi en dan krijgt hij eten en drinken. En vers hooi natuurlijk. Vanochtend heb ik zijn kooi verschoond. Dat doe ik twee keer in de week. Omdat we geen kliko meer hebben, moet ik daarna meteen een stukje lopen om het afval weg te brengen. Het is maar twee straten, maar toch. Ben ik meteen weer even buiten die verdomde deur geweest. Het blijft een dingetje dat naar buiten gaan.

Het is veel op het moment. Mijn lichamelijke klachten én mijn psychische klachten. Als er dan ook nog eens een depressieve episode bijkomt, zoals nu, dan is het bijna niet te doen. Afgelopen woensdag had ik therapie en kwam de kwaliteit van mijn leven ter sprake. Wanneer is het genoeg? Wanneer is het klaar? Ik ben bijna 40. Ik heb nu twee jaar therapie. Dat is niet lang, maar ik ben al wel heel ver gekomen. Ik heb ook nog een lange weg te gaan en daar zit het hem in. Wetende, dat de weg nog lang is, en nog veel en veel langer gaat worden als we die beerput open gaan trekken, wat is dan wijsheid? Het is een vraag die al langer speelt en toen we afgelopen woensdag op papier hadden gezet wat ik allemaal meegemaakt heb, vanaf de kleuterschool tot aan nu, was het eigenlijk vrij snel helder. De beerput blijft dicht. Wat houdt dat precies in? Dat weet ik zelf ook nog niet, maar ik weet gevoelsmatig nu waar mijn grens ligt en die grens ga ik bewaken. Mijn huidige therapeute voelt dat ook heel goed aan en volgens haar kan ik dat straks goed inpassen in de schematherapie die ik ga volgen. Ik mag best reserves hebben en grenzen bewaken. Het is voor mij simpelweg geen optie om de kant van de traumaverwerking op te gaan. Dat is veel en veel te zwaar.

Er viel direct een last van mijn schouders. Het is klaar. Ik hoef niet meer. Ik mag verder leven. Zo voelt het echt. De manier waarop ik nu aan mijn ontwikkeling werk is oké. Het hoeft niet sneller, dieper of zwaarder. This is it. Dit is het hoogst haalbare. Ik kies voor het hier en nu en voor de kwaliteit van mijn leven. ♥

24 Comments

  • Lieverd goede stap die je gaat zetten heb er zelf ook ooit voor gekozen om niet de kant van traumaverwerling op te gaan.Was te veel en bracht teveel negatieve gevoelens weer naar boven.Heb kort na de geboorte van onze tweede dochter het boek gesloten.Was we voor mijn gevoel klaar mee wil het er gewoon niet meer over hebben het is klaar .Geeft ook rust en ook al wordt je er wel eens aan herinnerd door dingen die je in je omgeving meemaakt of ziet je kunt er beter mee omgaan,Wens je heel veel geluk en liefde toe met deze manier van leven !!Vanuit Koog aan de Zaan een heel dikke knuffel !!😍😍😍😍💋💋💋💋

    • Dank je wel, Linda. Het is gewoon veel te beladen en teveel. Als het nou één gebeurtenis is, dan hadden we nog EMDR kunnen proberen. Ik heb ook geen herbelevingen, dus officieel geen PTSS. Het is gewoon de beste keuze. Op dit moment word ik er dagelijks mee geconfronteerd en daar is net mee te dealen. Om nog even er bovenop de diepte in te duiken zou me ooit een keer fataal worden. Ik noem het niet eens meer een risico. Het zou gewoon gebeuren en dat is niet nodig. Dank je wel voor je steun en je begrip. Dat kan ik goed gebruiken. X

  • Je voelt dat zelf het beste. Er moeten wel een soort van basis en reserves zijn. Tenminste zo heb ik het zelf ervaren. Volgens mij ben je nu voor het eerst eens gewoon je eigen weg aan het gaan en aan het ontdekken wat jij leuk vindt en bij jou past en je grenzen aan het aangeven. Je weet toch nooit hoe het later weer zal zijn, ik denk ook dat het altijd het beste is om je oprechte gevoel en behoefte in het nu te volgen. Dan komt er vanzelf wel weer een volgende stap.
    Leuk dat Jip en jij al zo hecht zijn geworden, hij is ook echt ontzettend aandoenlijk ❤
    Geniet van elkaar!

    Groetjes,
    Alice

    • Het moet leefbaar blijven en daar heb je inderdaad een basis én reserves voor nodig. Je kan niet je hele leven op de rand balanceren. Dat houdt niemand vol. Voor nu even op deze manier en wat komt, dat komt. Je weet het maar nooit. X

  • Lieve Marion,

    Een stille meelezen hier. Maar nu wil ik graag reageren. Het is zo herkenbaar, die beerput.. ik heb zelf telkens het idee dat ik hem moet openrijten, niet zachtjes, maar in een keer de kliko omgooien. Maar mijn lichaam en psyche geven hierin telkens duidelijk een grens aan. Telkens met emdr heb ik het idee kopje onder te gaan. Telkens weer wordt het stopgezet. Moet ik wel blijven pulken aan een (slecht) genezende wond? Dan krijgt het natuurlijk ook niet de kans te kunnen genezen. Toch blijft het knagen dat ik het verleden moet aanpakken, maar het risico op echt kopje onder en verzuipen, is groot.
    Die depressieve episodes zijn ontzettend naar het komt, met een hoge golf. Slaat je omver met een harde slag. En ondanks dat we weten dat het een ‘episode’ is.. en het uiteindelijk voorbij gaat.. Is dat moeilijk te zien als je er middenin zit. LieVerder Marion, jij bent voor mij een voorbeeld, hoe je blijft vechten!

    Een knuffel voor jou,
    Liefs Karen

    • Het is zo ontzettend moeilijk om die keuze te maken. Ik heb ook nog lang gedacht dat ik wellicht aan het vermijden was, maar dat is niet het geval. Ik ben zo gemotiveerd en het is zo snel gegaan de afgelopen twee jaar. Nu te zeggen tot hier en niet verder was een enorme stap. Het knagende is weg, ik wil niet meer aan die wond plukken. Dat knagende gevoel waar jij het over hebt, dat je het verleden moet aanpakken, is bij mij helemaal weg. Daarom is het denk ik ook makkelijker om deze stap nu te maken. Ik herken het dilemma waarmee je zit. Heel moeilijk. Ik hoop dat je ooit een keuze kunt maken en dat je het nu nog even volhoudt om je hoofd boven water te houden. Pas goed op jezelf, Karen, en zorg echt dat die boei altijd binnen handbereik blijft.

      Dank je wel, meis. X

  • Af en toe mag je best even zelfmedelijden hebben. Ben ik het helemaal mee eens, als je er maar niet in blijft hangen inderdaad. Fijn dat het gelukt is met you tube en graag gedaan ; )
    Kan me voorstellen dat het rust geeft om te horen dat de beerput dicht blijft. Rustig aan en fijn weekend vast!

  • Je hebt lef Marion en je bent creatief. 2 dingen die ik zo leuk vind. De foto van Jip is keigoed. je schrijft goed. (Nils Holgersson die overvliegt ha, ha) Ik geniet van je blogs en je tips. Je gaat dapper om met de problemen waar je mee zit. En de keuze niet te diep te gaan bewonder ik.
    Ik wens je kracht in deze nare periode.

    • Ja, ik heb er heel lang over nagedacht. Vooral omdat ik eerst dacht dat het wellicht een vorm van vermijden was, maar dat is het echt niet. Ik ben niet bang om in een veilige omgeving de diepte in te duiken, maar dit werd te gortig. Dank je wel.

      Oh het schrijven en alle andere creatieve dingen zijn zo leuk om te doen. 🙂

    • Ja, zo voelt het ook. Tegenwoordig moet alles op te lossen zijn, maar soms moet je (en je omgeving en de instanties daaromheen) gewoon echt inzien dat er dingen niet op te lossen zijn. Niet met therapie. Niet met medicijnen. Het is niet anders. Ik ga er nog proberen wat van te maken en dat neemt niemand me meer af. Dat heb ik na alles wel een beetje verdient, al zeg ik het zelf 😉

  • Hey Lieve MArion
    Een beetje zelfmedelijden op zijn tijd is heel normaal en eigenlijk…ben ik “blij” dat je dit nu hebt, want je bent al die jaren zo onwijs hard en straffend naar jezelf geweest, misschien zie jij het niet zo maar ik vind dit wel een teken van de ontwikkelingen die je hebt doorgemaakt.

    Heel naar dat je zo’n slechte week had en ik hoop zo dat het weer wat beter zal gaan, ik vind het echt knap dat je dan toch dingen blijft zoeken/doen zoals met die video’s en een paar keer de natuur in (instagram).

    Wat heerlijk dat Jip zoveel doet! Een dier is gewoon geweldig!

    M.b.t. de beerput, welke kant je ook kiest (open of dicht) het is denk ik vooral belangrijk dat jij die keuze maakt en dat je hier achter kunt staan. Daarnaast, is het altijd mogelijk je keuze aan te passen mocht je dat willen! Fijn dat begrip van je therapeute!

    Take care!

  • Heb ik ook soms, zelfmedelijden, zo gaat het nu eenmaal als je je echt niet goed voelt en diep in de put zit. En in mijn geval redeneer ik ook dat het mag omdat er toch niemand anders medelijden met me heeft, dan moet ik het zelf maar doen. 🙂
    Veel sterkte, Marion! Ik hoop voor je dat je je snel weer wat beter voelt! X

  • Zolang die beerput jou geen parten speelt, zie ik ook geen reden om hem open te trekken. Fijn dat je therapeut daar een stuk in meegaat en zo open is voor jouw beleving. Ik denk dat je daar goed zit 🙂
    Ik vind het trouwens heerlijk hoe Jip je kan opvrolijken!

  • Goed zo. Doen waar jij je goed bij voelt. Klinkt vaak zo makkelijk. Maar is rete moeilijk. Knap dat je besloten hebt om die beerput niet te openen. En dat je een therapeut hebt, die daar ook voor openstaat.

    Leuk dat instagram account voor Jip! Toen ik ziek was, vorig jaar, heb ik er een voor mijn vogel geopend. Dat loopt, vergeleken met mijn account, heel goed hahaha…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s