Chronisch ziek

Lezersvraag: Frustraties uiten op je blog


Getagd: , , , .

GB961

Onlangs kreeg ik de vraag van een lezeres of ik eens een artikel wilde wijden aan het onderwerp frustraties uiten. Dat vond ik een goeie, want hoewel ik tegenwoordig met gemak de woorden kut en klote gebruik, is dat lange tijd heel anders geweest.

De vraag
Ik vind het knap dat je zo je ongenoegen en frustraties op je blog kan uiten. Nu lees ik al wat langer mee, en ik weet ook dat het een proces is om eerlijk te schrijven over hoe je je voelt. Maar wat ik mij echt oprecht afvraag is hoeveel moeite jij hebt met om dingen zo op te schrijven. Ik zou best wat meer over mijn situatie willen zeggen, hoe klote die soms/vaak is, op sociale media of in de ‘echte’ wereld, maar bij mij gaan direct allerlei gedachten door mijn hoofd van mensen die het nog slechter hebben/nog beperkter zijn (alhoewel ik bijna altijd op bed lig en nauwelijks spierfunctie heb). Misschien wil je er eens een blogje aan wijden. Ik ben benieuwd of dat recht voor zijn raap zeggen dat het kut is en je het spuugzat bent etc – je moeite kost of niet en of dat misschien juist voort komt uit je dysthymie/sociale/psychische problemen. Petra van Colorfullworldblog

Emoties
Lange tijd heb ik mijzelf en mijn problemen naar de achtergrond geschoven. Ik praatte er niet over en zette iedere dag mijn masker op. Voor de buitenwereld was er ogenschijnlijk weinig met mij aan de hand. Van binnen ging ik echter kapot. Aan de ene kant was dat masker een overlevingsstrategie, aan de andere kant was mijn eigenwaarde dusdanig laag dat ik vond dat ik alle pijn en ellende alleen moest dragen. Dit is het proces waar ik nu, na bijna 40 jaar, uit aan het kruipen ben. Ik ben voor het eerst in mijn leven mezelf aan het laten zien. Heel langzaam aan neemt mijn eigenwaarde toe en ben ik in staat om mijn gevoelens, waaronder woede en frustratie, te uiten. Het durven, willen en kunnen uiten van mijn emoties begon eigenlijk op het moment dat mijn eigenwaarde toenam.

Relativeren
Wie ben ik om boos te zijn? Om te klagen? Ontevreden te zijn? Ik heb een huis, een koelkast vol eten, een lieve man, een auto, geld op de bankrekening en ga zo maar door. Nog steeds zat er een stemmetje in mijn hoofd wat zei dat ik het recht niet had om boos te zijn. Toch begon ik heel langzaam aan eens wat te uiten, om het vervolgens meteen kleiner te maken door het te relativeren of te bedelven onder een berg dankbaarheid. Ik weet niet of ik het goed gelezen heb, Petra, maar ik denk dat jij dat ook doet. Voor mij was het echter wel een manier om in ieder geval iets te uiten. Dat ik het daarna direct weer kleiner moest maken, dat was even niet anders. Het was een begin. Relativeren is niet erg. Het kan je helpen om de situatie waarin je zit makkelijker te accepteren en het helpt je ook om dankbaar te blijven. Je kan echter ook te ver gaan in het relativeren en dat doe je op het moment dat je jouw situatie kleiner maakt dan hij is.

Vergelijken
Vergelijken is de doodsteek in heel veel situaties en ook in deze. Ja, er is altijd iemand die erger ziek is dan jij. Er is altijd iemand die het slechter heeft dan jij. Maar betekent dat dan dat jij je emoties, je pijn, je verdriet, je angst en je zorgen maar binnen moet houden? Iedereen heeft zijn eigen ergste situatie. Dat klinkt een beetje vreemd, maar ik weet niet hoe ik het anders moet zeggen. Het feit dat jij, Petra, bijna geen spierfunctie meer hebt en het grootste deel van je tijd op bed door moet brengen, is erger dan mijn situatie. Ik lig maar 12 uur per dag op bed, kan die andere 12 uur op zijn, naar de winkel gaan, mijn ouders bezoeken, een half uur wandelen in het bos en zelf mijn eten koken. Mijn situatie is echter weer zwaarder dan die van iemand die niet chronisch ziek is. Tenminste, zo lijkt het. Wellicht gaat die persoon wel door een hel, omdat zijn vrouw borstkanker heeft. Ik noem maar wat. Iedereen heeft zijn eigen ergste situatie en die gaan allemaal gepaard met dezelfde emoties zoals pijn, verdriet, woede en onmacht. Het is belangrijk dat al die emoties er mogen zijn, ongeacht de ernst van de situatie.

Je bent het waard
Vandaag ga ik weer naar de huisarts. Ik heb drie ontstoken vingers, bovenop mijn PDS, mijn HS en mijn verrot pijnlijke knieën. Dan wordt het vandaag ook nog eens 31 graden, iets waar ik al helemaal niet tegen kan. In vergelijking met iemand die een ernstige spierziekte heeft, stelt dit niks voor. In vergelijking met een vluchteling die al maanden vastzit in een kamp in Griekenland, zou ik me moeten schamen dat ik überhaupt klaag over een ontstoken vinger. En toch doe ik het. Toch uit ik mijn frustraties. Gewoon omdat je emoties uiten gezond is. Het is goed voor geest én lichaam. Het lucht op. Je raakt negatieve energie kwijt en krijgt er rust en ruimte in je hoofd voor terug. Dat ben ik waard. Dat ben jij waard. Dat is iedereen waard. ♥

33 Comments

  • Nooit gaan vergelijken, ieder voelt het zijne
    Voor iemand die nooit tegenslag heeft gekend voelt een zere vinger al als een ramp.
    Shit die had jij er ook nog bij.
    Mannen gaan bijna dood bij een griepje, vrouwen blijven gewoon in beweging.
    Is het bij mannen dan erger als bij vrouwen?
    Door te gaan vergelijken doe je jezelf tekort, je bagatelliseert jezelf dan weg, niet doen.
    Slecht voor je eigenwaarde!
    En uit je emotie gerust over je zere vinger, dat ben je inderdaad waard.

  • Ik vind het mooi verwoord: iedereen heeft zijn eigen ergste situatie. Klopt! Voor mij is dat mijn thuissituatie in mijn jeugd geweest, voor iemand anders het feit dat zijn Lief het heeft afgemaakt. En dat geldt ook op lichamelijk vlak. Je emoties die kies je uiteindelijk niet. Die zijn er, je kan er alleen maar mee leren omgaan. En ik ben er voorstander van dat je een manier vindt om ze te uiten. Als je dat kan op je blog, go for it! Want niet iedereen kan op een boksbal gaan slaan of vindt dat een opluchting 😉

  • Mooi geschreven. Echt knap ook dat het je steeds beter lukt om je emoties te uiten.
    Vergelijken is iets wat je inderdaad absoluut niet moet doen. Soms vind ik dat ook nog wel lastig. Ik ben toch ook nog wel snel geneigd om mijn gevoelens voor me te houden.

    • Vergelijken is denk ik ook een manier om het voor jezelf draaglijker te maken. Er zit ook een positieve kant aan, maar als je er te ver in gaat en je eigen klachten en problemen daardoor wegmaakt, dan is dat nooit goed. Het voelt vaak als klagen, maar net als dat het goed is om vrolijke dingen te delen, is het ook heel fijn om eens te zeggen dat het niet zo goed gaat. Dat er dan mensen zijn die daar het stempel klagen opdrukken, jammer dan. Ik noem het uiten van emoties. X

    • Dank je wel. Ik weet niet hoe jij ze opvat, maar ik weet bijna zeker dat Petra het goed bedoelt hoor. Ik heb het zelf meer gelezen als dat ik het geleerd heb tijdens de behandeling die ik nu krijg. Dus dat ik me eigenlijk dankzij mijn dysthymie en psychische problemen heb leren uiten.

  • Vergelijken hoeft inderdaad niet. Je zegt toch niet tegen iemand die gelukkig is dat er ergens op de wereld zeker nog wel iemand is die nog gelukkiger is. Waarom dan wel tegen iemand die het lastig heeft?

  • Iedereen heeft zijn eigen dingen die het leven zwaar maken of juist leuk natuurlijk. Vergelijken moet je inderdaad niet doen. Uit je frustraties, veel beterschap en succes de komende dagen!

  • Zo, een hele blog eraan gewijd! Het vreemde bij mij is dat ik voor mijzelf het wel heel erg vind en mijzelf heel zielig kan vinden, alleen het naar buiten brengen vind ik lastig. Vooral het regelmatig naar buiten brengen. Ik vind ook zeker niet dat je moet vergelijken, dat is niet het punt. Ik vind absoluut dat iedereen recht heeft op eigen negatieve gevoelens. Of je nu een zere teen hebt of je binnenkort nu op jonge leeftijd aan kanker zal overlijden om maar eens twee uitersten te noemen. Maar wat ik lastig vind is het delen van die gevoelens. Maar als je niet regelmatig je gevoelens deelt, dan weten mensen natuurlijk ook niet hoe je echt tegen bepaalde zaken aankijkt. Het is vandaag erg warm om veel te doen, dus ik houd het hier even bij. Ik laat je blog en wat je daarin vertelt/zegt en de reacties daarop nog even verder bezinken en kom er absoluut nog op terug op mijn eigen blog. Dat kan even duren, maar dat zal ik je dan zeker laten weten. In ieder geval bedankt voor je moeite, het is fijn te weten hoe mensen op diverse manieren tegen zaken aankijken.

    • Wat jij schreef over: ik heb een lieve man, een huis, honden. Dat je dan alweer milder wordt, die vorm van vergelijken bedoelde ik ook naast het hebben van een meer of minder erge ziekte. Dat komt misschien niet helemaal duidelijk terug. Ik heb het in ieder geval moeten leren, het uiten van mijn gevoel. Praten kan ik (nog) niet, maar schrijven wel. Ik hoop dat het jou ook gaat lukken. Dat je er de energie voor hebt en dat je het wellicht net als ik als een opluchting kunt ervaren, al zal het voor iedereen anders werken. Er zijn ook mensen die helemaal gek worden van het feit dat mensen hun nooit begrijpen. Het kan dus ook andersom werken. Dank je wel voor je reactie. Jouw vraag was voor mij een mooie aanleiding voor een artikel wat ik anders misschien nooit geschreven had. 🙂

  • Mooi geschreven en erg herkenbaar ook. Ik heb zelf ook heel lang een masker op gezet. En ik heb mezelf ook vergeleken met andere mensen. Ik vond dat ik niet mocht klagen omdat ik ‘alleen maar’ psychische problemen had en lichamelijk geen beperkingen had. Uiteindelijk heb ik ook geleerd dat het niet gaat om wie de meest erge of vervelende situatie heeft en dat het niet vergelijkbaar is. Maar om het masker helemaal af te zetten blijft nog steeds lastig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s