Kladbloggen

Nationale Broer en Zus-dag


Getagd: , , .

GB960

Het is vandaag Nationale Broer en Zus-dag. Ik heb één zus. Ze heet Heleen en is twee en een half jaar ouder dan ik. Soms vraag ik me af hoe mijn ouders het voor elkaar hebben gekregen om twee van zulke verschillende mensen op de wereld te zetten. Petje af, pa en ma.

Het is donderdagochtend. Het is nog donker buiten. Ik geef de cavia’s eten. Zet een kop koffie. Even rustig wakker worden. Dan is het 8:00 uur. Ik pak mijn boeken en agenda, ga op zoek naar de autosleutels en als ik die gevonden heb ga ik er vandoor. Tenminste, dat is de bedoeling. Ik stap in de auto, steek de sleutels in het contact, draai en…. Tiktiktiktiktiktiktik. Nee! Oké, kalm. Nog een keer. Schietgebedje. Draaien. Tiktiktiktiktiktiktik. Damned! Dit geluid ken ik. Fuck. Mijn accu is dood.

Als ik nu mijn natuurlijke reactie zou volgen zou het een chaos worden. Beetje zoals dit:

Oké. Oké. Oké. Rustig blijven. Wat nu? Nu kan je niet naar therapie. Moet je wéér afbellen. Je hebt nog maar één keer afgebeld. Ja, maar toch. Oké, rustig. Eerst naar binnen. Niet nog een keer proberen? Nee. Oké. Oké. Koffie? Shit. Wat nu? Afbellen. Kut. Kan nog niet. Is nog te vroeg. Ze denken vast dat ik gewoon geen zin heb. Dat ik een smoes verzin. Etc.

Dat doen we dus niet. Je gevoel volgen is in 95% van de gevallen een goede zaak, althans, dat vind ik, maar in dit soort gevallen kan je maar beter naar je verstand luisteren. Dat gaat een beetje zo:

Tsja, het is niet anders. Koffie zetten dan maar en direct om 8:30 uur afbellen.

Dat lijkt er meer op. Ik moet de chaos, de gedachten, de negatieve shit en het gevaar om in paniek te raken heel bewust afwenden. Dat doe ik op deze manier en dat lukt heel goed. Ik neem me voor om vandaag gewoon rustig thuis te blijven en morgen te kijken hoe we het probleem met de accu kunnen oplossen.

Maar dan komt mijn zus in beeld. Ze belt. 8:35 uur. “Ik ben vlakbij je huis. Ik kan je wel even naar therapie brengen.” Wooh! Hooh! Stop! Chaos is back! Daar gaat mijn gestructureerde plan. Ik weet de rust te bewaren en haar te zeggen dat het niet nodig is. Dat ik de afspraak al heb verzet. Dat ik vandaag even rustig ga bedenken wie mij kan helpen met de startkabels en dan rij ik gewoon direct naar de garage om de accu te laten vervangen. Zus begrijpt het en gaat door naar haar werk.

Rond het middaguur weer telefoon. Weer zus. “Heb je al iemand voor de auto? Zal ik je komen helpen met de startkabels? Ik ben toch in de buurt. Dan is het meteen geregeld!” Kijk, dat is typisch mijn zus. Oplossingsgericht. Actie. Ik ben echter nog steeds van slag door alles en kan zelf de beslissing niet nemen. Ik vraag het aan aan Peter. Het voelt gek dat ik op zo’n moment die beslissing niet zelf kan nemen, maar het is niet anders. Peter zegt: “Waarom niet?” En dan is alles zo geregeld. Zus komt deze kant op. Ik pak de startkabels en nadat we mijn auto richting die van haar geduwd hebben, blijkt dat mijn startkabels niet passen. Oh great! Dat ligt niet aan de startkabels trouwens, maar aan een metalen dingetje wat in de weg zit in de auto van mijn zus. Peter komt erbij, de buurvrouw komt erbij, nog een buurvrouw komt erbij en voor we het weten maken we kennis met mensen die we nog nooit eerder ontmoet hebben. Peter belt aan bij een buurman en kennelijk is alles wat met auto’s en startkabels te maken heeft toch een mannending, want binnen een minuut hebben we mijn auto weer aan de praat.

Mijn zus en ik gaan ervandoor. Even een flink stuk rijden om de accu op te laden en zuslief is zo aardig om, voor het geval dat, achter me aan te rijden. Na 100 meter stop ik weer. “Je mag ook wel naar huis”, zeg ik tegen haar. Dan ziet zus dat het lampje in mijn auto brandt. “Zou dat… ?” Als dat zo is dan hoeft de accu ook niet vervangen te worden. En dat is dus typisch mijn zus. Die pakt haar telefoon, belt de garage, legt kort uit hoe of wat en zegt: “Ja, we kunnen nu langskomen. Meten ze de accu op en weet je meteen waar je aan toe bent.” Een kwartier later staan we bij de garage, accu wordt opgemeten en blijkt helemaal oké. Daar kan ik nog prima een paar jaar mee rijden.

Dank je wel, zus. Je bent geweldig. Ik hou van jou. ♥

29 Comments

  • Zo’n lieve zus, fantastisch! Fijn is dat, als je zo’n oplossingsgericht iemand in je directe omgeving hebt. Vooral als je er zelf een beetje moeite mee hebt. 🙂 Ik heb ook twee hele lieve zussen! Niets is te veel!

    • Kan me dat heel goed voorstellen. Al moet ik zeggen dat het opgroeien met mijn zus niet echt een feest was. Het was altijd bonje en heibel tussen ons. Pas toen we allebei het huis uit waren zijn we elkaar gaan waarderen.

  • Weer zo herkenkenbaar haha…en ik heb niet eens een auto. Mijn zus heeft ze ook allemaal op een rijtje 😉 Gisteren wou ze ineens boodschappen met me gaan doen inplaats van shoppen….uh, ja ik moet wel boodschappen.Nee toch maar niet hoor.Ik moet zoveel dan raak ik in paniek bij de kassa en het is zo zwaar, veel te zwaar voor mijn buikbreuk, artrose en twee scheuren in de meniscus en dan wil ze ook nog naar een vreemde lidl help! Nou, doe toch maar wel.Achteraf was ik blij dat we s’ avonds niet meer hoefden.Soms heb ik weleens het gevoel dat ze over me heen loopt…en jij? Maar verder ben ik superblij met haar hoor…

    • Over me heen lopen is niet het goed woord. Ze overrompelt me vaak met dingen. Zij kan zo in de auto springen en bij wijze van naar Frankrijk rijden. Ik moet dat weken van tevoren plannen en me daar mentaal op voorbereiden. Maar achteraf ben ik eigenlijk altijd blij als ik instem met haar plannen haha.

  • Je bent wen bofkont met zo een lieve zus,ik heb er ook een alleen die zie ik sinds de dood van mijn vader 27 jaar geleden al niet meer.Waarom tja geen idee te verschillend nou ja mega verschillend ik die altijd voor alles en iedereen klaar sta en zus die het altijd veel te druk had.Nergens geen tijd voor zelfs niet om haar doodzieke vader extra keertje te bezoeken nadat ik het aan haar vroeg omdat ik ij die periode tweemaal per dag naar het ziekenhuis ging.Had ook een klein meisje hier over de vloer rennen maar nee hoor geen tijd.Ze heeft het boek dichtgedaan na de dood van mijn pap.Heb er lang me geworsteld en me afgevraagd wat ik verkeerd had gedaan .Nu na zoveel jaar ben ik er definitief klaar mee,ergste vind ik dat mijn moeder haar dochter nooit meer ziet want ook daar komt ze niet .Kleinkinderen van die kant ziet zij dus ook niet,En wederom ben ik degene die nu voor mama zorgt al zoveel jaren lang .Ben daarom dankbaar dat mam nu een plekje heeft in het verzorgingstehuis waar ik werk zodat ik iedere dag even naar haar toe kan.Familie hoor je zuinig op te zijn vooral de mensen die je groot hebben gebracht,Weet dat het ooit nog een strijd gaat worden als mama er niet meer zou zijn.Ze is in mijn ogen niet welkom .Zal via de notaris de dingen met haar afhandelen en verder klaar.Iedereen is bij ons welkom alleen haar wil ik niet meer in mijn leven.Klinkt hard maar ik kan niet alles beschrijven ik ben vaak te veel keer bezeerd moet om mijzelf denken.Vindt het altijd superlief als ik dan lees dat mensen zoals jij en jij helemaal zo een speciale band heb met je zus. Wees er zuinig op Marion !!😍

  • En dat op boer en zussen dag!

    Lief van je Heleen!

    Marion, petje af voor hoe je van de chaos in de constructieve gedachten ging! In elk geval hoe je het omschrijft! Mmm dit klinkt maf maar ik hoop dat je snapt wat ik bedoel.

    Geniet van je zus!! (en je werkende auto natuurlijk).

    X

  • Lief! Fijn dat jouw zus altijd voor je klaar staat. Mijn zus wil ook altijd wel helpen, maar ik vraag haar bewust niet. Ze heeft het druk genoeg met vier kinderen. Goed ook dat de accu niet stuk is.

  • Ik vond dit zo mooi om te lezen. Heel fijn om een zus (of broer) te hebben waar je altijd op kunt rekenen. Ik ben ook heel blij met mijn zus! Wij zijn ook heel verschillend, maar dat vind ik juist wel fijn. Zo vul je elkaar mooi aan.

  • Toevallig met mijn zus uit eten geweest gisteren.
    We verschillen ook veel, alleen al in leeftijd bijna 15 jaar en niets ertussen. Zij heeft het karakter van onze moeder en uiterlijk van vaderskant en bij mij precies andersom. Zijn extra en ik introvert. Toch kunnen we goed met elkaar overweg en dat is fijn gevoel.

  • Ontzettend lief en behulpzaam van je zus! Zelf word ik soms knettergek van mijn drie jongere ‘feeksen’, maar het zijn wel mijn lieve terrorzusjes. Gevalletje ‘de enige die iets slechts over hen mag zeggen, ben ik’. Iedereen die aan mijn zusjes komt, krijgt met mij te maken. Tja, zussenliefde is maar iets raars. 😛

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s