Psychische Shit

Het gaat niet goed zo


aug102

Het gaat niet goed met me. Ik merk dat ik langzaam aan weer helemaal terugzak in mijn oude vermijdende gedrag. Dat is deels niet erg, want paniek moeten we ook niet hebben, maar ik merk dat ik te ver ga en daar moet ik wat aan doen.

Een poosje terug merkte ik dat het voor mij niet haalbaar was om bepaalde uitdagingen aan te gaan. Ik heb mijn grens van exposure bereikt. Ik weet welke mensen ik in mijn huis kan hebben zonder in paniek te raken. Ik weet ondertussen ook, na meerdere malen uitproberen, bij welke mensen ik wel in paniek raak. Ik ga geen geforceerde afspraken meer aan en bewaak mijn eigen grenzen. Dat ging ontzettend goed, totdat ik me laatst besefte dat ik eigenlijk alleen nog maar het huis uitga voor boodschappen, de cavia’s en af en toe een afspraak met mijn familie. Negen van de tien keer verdwijn ik weer naar boven als er visite komt en de angst om te bewegen is weer in alle hevigheid terug. Ik voel weerstand om te wandelen of de fiets te pakken, terwijl ik weet dat ik daar gelukkig en blij van word.

Lange tijd heb ik gedacht dat ik niet naar buiten wilde, niet wilde bewegen, uit schaamte voor mijn lichaam. Die schaamte is echter weg. Ik ben blij met mezelf, ben trots op mijn lichaam, maar de angst om te bewegen is er nog. Dan ben ik vast bang om ziek te worden, dacht ik. Ik ging een uitdaging aan met mezelf. Tien dagen achter elkaar minimaal 30 minuten per dag wandelen. Ik deed het en ik werd niet ziek. Ik kreeg last, dat wel, maar werd niet ziek. Sterker nog, mijn darmen leken goed te reageren op het wandelen. Ik had minder gerommel in mijn buik en de pijnaanvallen namen af. Bewegen deed me goed en toch, toch zit ik nu weer binnen. Is de voordeur weer een enorm obstakel geworden.

Langzaam, heel langzaam, schuifel ik steeds een stukje verder achteruit. Kijk ik liever van een afstandje toe. Doe ik de deur niet meer wagenwijd open, maar hou hem veilig op een kier. Ik ga naar de winkel met een doel en zonder omwegen zorg ik ervoor dat ik zo snel mogelijk weer thuis ben. Ik ga na een half uur weg van een verjaardag en blijf niet meer lunchen bij mijn ouders. Twee situaties die al een belletje deden rinkelen. Maar vandaag maakte mijn hart een sprongetje van blijdschap, toen de pijn in mijn knieën zo erg werd dat ik niet meer overeind kon zitten en dus op bed moest gaan liggen. Dat is niet oké. Dat is absoluut niet oké.

Het is goed dat ik dit merk. Dat ik me er bewust van ben. Dat ik niet langer doe alsof het niet zo is. Ik kan heel gemakkelijk mijn lichamelijke klachten inzetten. “Je kan er niets aan doen. Je wordt nu eenmaal snel moe en ziek van de hidradenitis en PDS. Je moet ook voorzichtig zijn. Je moet ook rustig aan doen. Het is juist goed wat je doet. Je zorgt juist goed voor jezelf!” Ja, de ontwijkende persoonlijkheiddstoornis en sociale angst roepen om het hardst. Dysthymie loert rustig mee op de achtergrond met grote vriend depressie in zijn kielzog. Nee, ik weet dat ik niet goed voor mezelf zorg op dit moment. Ik ontwijk en vermijd meer dan goed voor me is en daar ga ik nu direct wat aan doen. 

Elske, dank je wel. Ik heb dit artikel geschreven direct nadat ik jouw bericht las op IOVM. Je hebt me over de streep getrokken.

51 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s