Stervenshulp bij een voltooid leven

hand-351277_1280

“Mensen met een voltooid leven moeten wettelijk de mogelijkheid krijgen hun leven met medicijnen te beëindigen, met begeleiding van een speciaal opgeleide hulpverlener. Het kabinet stelt dit voor in een bief aan de Tweede Kamer.” Geen makkelijk onderwerp. Vandaag geef ik mijn mening hierover.

Vooraf wil ik iedereen die dit artikel gaat lezen even kort waarschuwen. Dit artikel gaat over hulp bij levensbeëindiging, maar ook over zelfdoding en de manier waarop dit kan gaan. Ben je op dit moment instabiel of ben je bang om getriggerd te worden als het om zelfdoding gaat, wees dan verstandig, neem jezelf in bescherming en lees dit artikel niet. ♥

Het kabinet wil dat oudere mensen met een consistente en weloverwogen doodswens, ook als ze niet ziek zijn, ervoor kunnen kiezen, onder professionele begeleiding, een dodelijk middel in te nemen. De familie mag hierbij aanwezig zijn, maar mag het middel niet geven. Het gaat hier niet om euthanasie, maar om hulp bij het sterven voor mensen die lijden aan het leven.

Het is een pittig onderwerp, absoluut, maar ik hoef er niet lang over na te denken. Ik ben voor. Heel erg voor. De reden is simpel. Ik heb twee zelfdodingen van ouderen meegemaakt toen ik in een serviceflat werkte. Een mevrouw van over de 90 die zichzelf van negen hoog uit haar raam liet vallen. Geloof me, er blijft niet veel over van zo’n broos lichaam na een val van die hoogte. En dan de mevrouw die zo eenzaam was na het overlijden van haar man. Ze nam een overdosis aan medicijnen in en bond een zak over haar hoofd voor het geval dat. Dat laatste is wat mij altijd bij is gebleven en ook altijd bij zal blijven. Die zak… Die zak die ze uiteindelijk over haar eigen hoofd heeft moeten doen en heeft moeten vastbinden zodat er geen lucht meer bij kon. Dat moet toch anders kunnen.

Hoe fijn was het geweest als deze twee vrouwen op een waardige manier hadden kunnen sterven? Afscheid hadden kunnen nemen van hun kinderen? Misschien wel sterven in het bijzijn van hun kinderen? Zitten we niet allemaal naast het bed van onze geliefden en naasten als het einde nadert? Hoe fijn was het geweest, als de vrouw die een boek zat te lezen in de zetel voor het raam, nooit het beeld in haar hoofd had gehad van een uiteen spattend lichaam van de vrouw die al jaren negen verdiepingen boven haar woonde? Hoe fijn was het voor mij geweest als ik me de bewoonster had kunnen herinneren zoals ze was, lief, zorgzaam en aardig, in plaats van, zoals nu, met een dood en verwrongen gezicht in een doorzichtige plastic zak? Een beeld wat me tot aan mijn eigen dood bij zal blijven.

Ik kan hier eigenlijk niet meer over zeggen. Gun hen die lijden aan het leven een waardig levenseinde. Dat hebben ze verdient. ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Persoonlijk

36 Reacties

Ik ben ook voor. Om de heel eenvoudige reden dat ik vind dat het op een eervolle en menswaardige manier moet kunnen wanneer jij vind dat het genoeg is. Dat je niet naar wanhopige maatregelen moet hoeven grijpen.
Dat maakt me intens verdrietig.

Ik ben het helemaal met je eens. Als zijnde iemand die de zelfdoding van een geliefde van heel dichtbij mee heeft gemaakt, weet ik hoe pijnlijk het is om geen afscheid te kunnen nemen, hoe zeer het doet dat ik diegene daarna nooit opgebaard en netjes heb kunnen terug zijn. Mijn man had nooit in aanmerking gekomen voor deze optie, maar ik snap dat pijn van een nabestaande als geen ander.

Bovendien vind ik dat we zelf de vrijheid moeten hebben, zéker op die leeftijd, om met waardigheid afscheid te nemen van dit leven. Dat we niet tot bizarre sprongen (letterlijk en figuurlijk) veroordeeld moeten zijn.

Net als jij ben ik ook voor als je echt niet meer wilt leven en de beslissing weloverwogen heb genomen dan moet je het recht krijgen om rustig te sterven.Doscussies ten overvloede gevoerd over dit onderwerp want er wordt dan weer gezegd je mag niet zo maar een leven beëindigen .Onnodig lang in leven houden vind ik net zoiets goddank zijn er nu mogelijkheden bij ons om met familie afspraken te maken van wel of niet reanimeren,Wil je gereanimeerd worden als je zwaar dement bent en je niet weet hoe je eronder vandaan komt.Blijft altijd een heel moeilijk iets maar ik ben voor en hoop dat de degels ooit versoepeld worden op dit gebied.

Moeilijk onderwerp maar goed om bespreekbaar te maken. Ik ben ook voor en zeker op die leeftijd moet er deze mogelijkheid kunnen zijn. Poeh wat jij hebt meegemaakt is niet niks en laat gewoon zien dat ze het leven echt niet meer zagen zitten. Van waardig sterven is hier geen sprake meer.

Helemaal mee eens. Ik heb er nog niks over gelezen verder…maar vraag me wel af wat ze dan onder een voltooid leven verstaan. Er zijn zoveel ouderen die van de pijn niet meer kunnen zitten en liggen dat het gewoon een lijdensweg is. Als je ervoor komt te staan dat je vader of moeder haar leven wil beeindigen lijkt me wel heel zwaar….

Moeilijk onderwerp! Ik vind het een lastige optie omdat dit soort keuzes niet teruggedraaid kunnen worden, maar het is zeker beter dan het alternatief dat ouderen er zelf op een onwaardige manier een einde aan moeten maken. Het is dan beter om op een mooie en waardige manier afscheid te nemen. Dit lijkt mij niet alleen voor degene die wil sterven fijn, maar ook voor de nabestaanden, omdat ze dan afscheid hebben kunnen nemen.

Dit is onomkeerbaar inderdaad, maar het mooie is is dat je je erop kan voorbereiden. Je hoeft niets in een opwelling te doen. Je kan je, net als bij euthanasie, tot op de laatste seconde bedenken. Dat kan bij zelfmoord natuurlijk ook, maar de omstandigheden zijn veel beter dan wanneer je alleen op een perron staat of met een tas pillen voor je neus zit. Ja, ik denk dat het een heel mooi alternatief is.

Ik ben ook voor vooral bij mensen die heel goed zelf beslissen dat hun leven niet meer leefbaar is.
Ik ben erg geschrokken van die plastic zak in je artikel, ik heb er nog nooit van gehoord en mijn eerste reactie was die moet ik onthouden.
Je zult het vast wel ergens anders op internet kunnen vinden maar ik vind het moeilijk te lezen dat je door dit te schrijven iemand een mogelijkheid biedt om het op deze manier uit te voeren en een einde te maken aan zijn leven.
Niet rot bedoeld naar jou toe maar meer naar het gevaar wat zoiets schrijven op internet met zich mee brengt.

Dit soort onderwerpen kun je niet vroeg genoeg bespreken met je naasten.

Nee, ik snap dat dat niet rot bedoelt is naar mij, maar ik vind niet dat ik iemand de mogelijkheid biedt om op die manier een eind aan zijn of haar leven te maken. Uiteindelijk beslist iemand zelf om te gaan googelen of niet.

Ik zal trouwens een triggerwarning bovenaan het artikel zetten, want ik ga nu uit van mijn eigen gedachten hierover en die van een ander kunnen natuurlijk compleet anders zijn. Dus dank je wel voor je eerlijke reactie hierover. Ik hoop dat je die plastic zak weer snel vergeet. Als het ooit zover moet komen, dan zijn er veel waardigere manieren dan dat. En verdomme, daarom zou het allemaal niet zo ingewikkeld moeten zijn, maar ik weet ook wel dat het dat nu juist wel is…. X

Triggerwarning, goed idee.
Ik heb eerder wel zo diep gezeten, nu niet meer maar ergens gaat dan toch weer een belletje af als ik zo’n bericht leest.
En ik ben altijd open geweest naar mijn behandelaars wat dat betreft.
Het is heel ingewikkeld en wens het ook niemand toe en ik hoop van harte dat jij in je depressieve toestand niet zo diep hoeft te zakken.

Ik heb tijdens mijn depressie onderaan de flat gestaan. Kijken wel punt aan de achterzijde het meest veilig was om te springen, waar niet veel mensen zouden lopen. Ik stond daar en ben weer naar huis gegaan, heb meteen Peter wakker gemaakt en heb hem verteld waar ik vandaan kwam. De volgende ochtend zat ik bij de HA, aan de AD en twee dagen later bij de psych. Het ging heel snel bij mij en ik ben mijn huisarts nog steeds dankbaar daarvoor. Ik ben nu ook heel open naar mijn hulpverleners. Heb ook een signaleringsplan en stap op de echt zware dagen niet in de auto. De vangrail is me al te vaak te verleidelijk geweest.

Het open zijn helpt me enorm, daarom praat en schrijf ik er zo makkelijk over en vergeet ik soms dat dat voor anderen niet zo is. Echt goed dat je me eraan herinnert. En ik hoop dat jij ook nooit meer die diepte zult bereiken. X

Heel mooi beschreven! Vanuit overtuiging ben ik eigenlijk tegen zelfdoding. Ik vind dat geen mens het moment van heengaan mag bepalen. Maar toch…zoals jij beschrijft…ik kan niet anders zeggen dat het wel heel vreselijk is als iemand echt de weg niet meer ziet en zichzelf zoiets vreselijks aandoet. Zoiets zou inderdaad voorkomen moeten worden. Op welke manier, daar ben ik niet helemaal over uit. Ik denk dat het heel erg van de omstandigheden afhangt.

Vanuit geloofsovertuiging? Als je dat bedoelt kan ik me dat heel goed voorstellen. Ik ben zelf christelijk opgevoed en als ik nog in God geloofd had, dan was dat een flinke tweestrijd geweest in mijn hoofd. Mijn oma heeft daardoor ook erg lang moeten lijden. We wisten dat zij zelf absoluut niet zou willen dat het einde van haar leven bespoedigd zou worden. Dat hebben haar kinderen natuurlijk gerespecteerd. Onnodig lijden is in deze tijd niet meer nodig, maar de beslissing zou altijd bij de persoon zelf moeten liggen. Daarom vind ik het in dit geval ook weer zo krom dat de overheid zich ermee bemoeit, maar goed, dat biedt enkel meer mogelijkheden dan minder. Het is een onderwerp wat je met je naasten niet vroeg genoeg kan bespreken. X

Ik denk dat de overheid zich er mee bemoeit omdat het wel een arts is die anders moet beslissen.
Als er geen duidelijke richtlijnen en grenzen meer zijn denk ik dat artsen in conflict komen met hun eigen geweten en gevoelens. Hij moet voor god gaan spelen, wie wel en wie niet zal hij helpen.
Ik heb respect voor een arts die iemand een middel toereikt waarvan hij weet dat iemand zal sterven, ik denk niet dat ik dat zou kunnen.

Ik weet eigenlijk niet of ik voor ben. Ik ben wel voor euthanasie. Maar wat ik me dan afvraag in dit verhaal is waarom die mensen in jouw verhaal daar niet voor kiezen? Durven ze niet, is het te moeilijk of nog iets anders? Wel interessant om een over na te denken.

Voordat een arts tot euthanasie mag mogen overgaan, moet de patiënt ondraaglijk en uitzichtloos lijden. Dat is het uitgangspunt van de euthanasiewet. Er moet dus lijden zijn én een medische grondslag. Dat is bij allebei de vrouwen niet het geval. Tenminste, in de ogen van de artsen en de wet niet.

In België kan je ook euthanasie vragen omwille van ondraaglijk en uitzichtloos psychisch lijden. Ik heb het debat in Nl niet gevolgd maar ben het wel helemaal eens met wat jij schrijft.

Wat een heftig onderwerp. Mijn eerste ingeving zegt keihard NEE maar aan de andere kant ben ik het helemaal met je eens dat mensen niet op een onwaardige manier moeten sterven als ze dat niet willen. Mijn probleem met euthanasie en ook met hulp bij zelfdoding is dat het wordt toegelaten bij mensen die volgens de maatschappij (!) lijden, zoals ernsitg zieke mensne maar ook zwaar gehandicapte baby’s en ik dacht inmiddels ook dementerenden. Dit kan ertoe leiden dat er druk wordt opgelegd vanuit familie (of in geval van die baby’s zelfs dat de ouders die beslissng helemaal nemen). De situatie bij mensen die levensmoe zijn, is andersom: zij willen dolgraag dood maar mogen niet omdat de maatschappij vindt dat ze niet lijden. Daarom ben ik bij nader inzien net als jij voor.

Het is een lastig onderwerp. In dit soort gevallen denk ik inderdaad dat het wel heel erg mooi zou zijn als mensen ervoor kunnen kiezen om te overlijden.
De arts waarvoor ik werk had laatst eigenlijk een zelfde soort geval. Euthanasie was geen optie dus na heel veel gesprekken met meneer en zijn familie heeft de arts aangeven dat meneer rustig aan zou kunnen gaan stoppen met eten en drinken. Hij is uiteindelijk na een aantal weken op die manier ook heel rustig overleden.

Moeilijk onderwerp en goed om bespreekbaar te maken. Ik houd mij bezig met zorg aan het einde van het leven in Colombia en ben soms echt zó gefrustreerd over hoe mensen hier omgaan met iemand die eigenlijk dood wil. Bijna geen arts wil autanasie geven, maar het gebeurt stiekem wel. Ik denk dat ik nog maar even niet aan mijn collega’s vertel over dit voorstel in Nederland 🙂 Of ik voor ben weet ik niet. Het is niet iets om heel makkelijk over te denken. Ik ben zeker niet tegen, eerder voor, maar wel onder bepaalde voorwaarden uiteraard. Ik ben benieuwd of dit er door komt en hoe het er in de praktijk uit zal zien.

Ik vind dit soort dingen altijd zo moeilijk, omdat ik vanuit mijn geloof nooit euthanasie, zelfdoding, abortus o.i.d. zou doen en ik het leven wat mij geschonken is tot het eind wil vieren en het niet als ‘voltooid’ zou zien. Maar ik ben ook wel zo open dat ik weet dat niet iedereen er zo over denkt. Het eerst wat mij te binnen schoot is welke leeftijd je als grens steld? Is een ‘voltooid’ leven soms niet een vorm vorm van depressiviteit? En als je dan 80 bent mag je hier wel legaal op een mooie manier een einde aan maken terwijl iemand van 50 die zijn leven misschien ook als ‘voltooid’ ziet dit niet mag? Moeten we niet meer investeren in het verbeteren van de kwaliteit van leven van mensen Ipv regelgeving omtrent het niet meer willen leven versoepelen? Ik vind het verschrikkelijk dat ouderen zich genoodzaakt voelen om op zo’n gruwelijke wijze uit het leven te stappen, en mijn eerste gedachte Is? Waardoor voelden zij zich zo ongelukkig dat ze dat wilden doen?

Die redenen weet ik, maar ik wil dat niet hier op mijn blog delen. Je weet maar nooit wie er meelezen. Ik snap dat het anders is vanwege je geloof. Daarom wou oma (andere oma) ook absoluut niet op die manier gaan en dat vond ik ook heel mooi, hoe gek dat misschien ook weer klinkt. Die leeftijd heb ik ook over nagedacht. Waar ligt de grens dan? Moeilijk. Heel moeilijk.

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: