Persoonlijk, Psychische Shit

Therapie & Terreur


Getagd: , , .

IMG_20151024_125323

In eerste instantie schreef ik dit bericht elders en alleen voor mijzelf. Het gaat namelijk over mijn werk en er lezen hier ook collega’s mee. Maar nu, na een half uur, denk ik: Schijt! Ik hoef me niet schamen! Ik heb niets verkeerd gedaan. Ik wou toch open en eerlijk zijn op mijn blog? Nou, here we go.

Vandaag de zwaarste therapiesessie in tijden gehad. Waar ik dacht dat ik “enkel last had van paniekaanvallen”, blijken dit herbelevingen te zijn. Ik dacht dat dat niet kon, omdat de situatie daar niet ernstig genoeg voor zou zijn. Ik heb geen misbruik meegemaakt. Tenminste, niet in de vorm waar men vaak aan denkt als het over misbruik gaat; lichamelijke mishandeling of seksueel misbruik.

Vandaag werd het woord terreur gebruikt voor wat mij is overkomen. Terreur. Dat is wel degelijk ernstig genoeg voor herbelevingen. Het is voor het eerst dat iemand op waarde kan schatten wat mij op mijn werk allemaal is overkomen. Wat er allemaal gebeurd is en dat daardoor de enige veilige plek die ik nog lijk te hebben mijn thuis is. Het is mij vandaag voor het eerst duidelijk geworden dat de angst om ooit weer te moeten gaan werken niet alleen veroorzaakt wordt uit angst om ziek te worden. Sterker nog, dat is maar een heel klein deel van de angst. Het grootste deel van de angst komt voort uit de terreur die ik op mijn werk heb meegemaakt en die gewoon doorging toen ik thuis in de ziektewet zat.

Als mensen horen dat ik baliemedewerker bij de sociale dienst ben geweest, krijg ik altijd alle respect van de wereld. En terecht, hoe gek dat ook klinkt om zelf te zeggen, maar het was (en is) een hele zware baan. De mensen die daar komen zijn kwetsbaar. Hun leven staat op zijn kop. Ze hebben geen geld. Moeten hun hand ophouden. Worden afhankelijk van een instantie. Voelen zich vaak minder, omdat ze niet in hun eigen inkomen kunnen voorzien. Denken dat ze niet goed genoeg zijn voor hun kinderen. Dat reageert men soms op ons af. Dan nog de aggressieve klanten. De drugsverslaafden. De alcoholisten. De daklozen. De draaideurklanten. De bedreigingen. Het opwachten bij de auto. Het ’s avonds laat thuis opgezocht worden door een boze klant. Je zou er een trauma van oplopen.

Vandaag nam mijn therapeute het woord terreur in de mond. Terreur. Uitgeoefend, niet door de personen over wie ik het hierboven heb, maar door mijn leidinggevende en een directe collega. Terreur die niet stopte toen ik thuis in de ziektewet zat. Ik begrijp nu voor het eerst waar de angst om weer terug aan het werk te gaan daadwerkelijk vandaan komt.

36 Comments

  • Heftig Marion. En wat een schok dan als iemand zo benoemd wat je eigenlijk wel voelt maar altijd afgedaan hebt als ‘valt wel mee’. Dat is het voor mij tenminste vaak. Knuf en hoop dat je het de tijd en ruimte kunt en durft te geven om te onderzoeken en een plekje kunt geven. 😙

  • Je zegt het heel goed. Van mensen aan de andere kant van de balie die uit onmacht boos worden is het nog te pruimen. Maar je eigen collega’s die willens en wetens… Bah. Pesten en treiteren op de werkvloer komt heel veel voor. Je kwetsbaarheid vanuit vroeger heeft misschien meegespeeld, maar daar zouden ze juist rekening mee moeten houden in plaats van je op pakken. Gadverdamme.

    Ik hoop dat je er over kunt praten en wens je succes met therapie 😘

    • Ja, ik kon me altijd heel goed inleven in klanten en heb veel mensen weer over de streep gekregen om er weer in te geloven dat wij er ook voor hen zijn. Maar wat mij overkomen is… ik kan er nog niet goed over praten, maar schrijven is een mooi begin. Dank je wel. 😚

  • Het is inderdaad een heftige baan. Zeker als je een goed mens bent. (Ik heb helaas heel vervelende kanten van mensen gezien toen ik in het verleden een soos uitkering aanvroeg, dat ze zonder je te kennen al op je neer kijken.)
    Nu ik jouw stukje heb gelezen, kan ik me voorstellen dat het voor jou heel moeilijk is geweest, want juist je collega’s en leidinggevenden horen steun te geven als je zo’n zware baan hebt.
    Ontzettend rot dat je dit hebt moeten meemaken. X

    • Die zijn er helaas ook ja. Er zijn er ook die een masker opzetten uit zelfbescherming, dat geeft ook een verkeerd beeld. Daar heb je als klant echter niks aan. Naar dat jij dat hebt mee moeten maken. Niemand zou op een ander neer mogen kijken en zeker niet omdat je uitkering aan komt vragen. X

    • Ik snap niet helemaal wat je bedoelt, maar het viel wel een beetje op zijn plek wat betreft de angst. Ik snapte nooit zo goed waar mijn angst voor teruggaan werken zo groot was. Als je dat bedoelt tenminste. Dank je.

    • Je bent een schat. En wat dat laatste betreft; ik vrees dat er mensen zijn die het licht nooit zullen zien, maar die komen zichzelf ooit wel tegen. Gelukkig werken onze hersenen wat rapper 😊

  • Wat goed dat je therapeute het benoemd waardoor het voor jou meer op je plek gaat vallen. Terreur, het is heftig en zeker als je al zo kwetsbaar bent. Steun is juist wat je kan gebruiken en helaas zijn er maar weinig die je dat geven. Koester deze mensen en laat de anderen voor wie ze zijn! Dikke knuffel

    • Het was voor mijn therapeute ook flink graven en zoeken en duwen en trekken, maar uiteindelijk kwamen we daar uit, bij mijn werk. Hadden we allebei niet verwacht hoor, maar zo zie je maar. Je moet echt een klik hebben, het vertrouwen in iemand hebben, om zover te kunnen komen. Nog een lange weg te gaan. Gelukkig kan ik nog een poos bij haar blijven. Dank je wel, Anita. X

  • Heftig.. ik heb het meegemaakt. Tereur van mijn coördinator die zelf bang was voor haar baan.. dat denk ik want waarom anders had ze me zo behandeld. Ik kon niets goed doen. Uiteindelijk kwam ik thuis te zitten. Heel lang heeft het geduurd. Eigenlijk vlak voor ik, na 8 mnd, weer volledig aan het werk zou gaan kwam ik haar tegen en ik stond te trillen op mijn benen. Ik was zo in paniek. Toen heb ik aan nog een extra bel getrokken en kwam ik ergens terecht wat mij heeft geholpen. Cognitieve therapie. Zo bizar dat iemand zo invloed op je kan hebben. Inmiddels gaat het goed. Ik sta er boven maar was een hele lange weg.. sterkte

    • Ja, echt heel erg bizar. Ik heb het daar ook moeilijk mee; dat iemand je zoiets kan flikken, maar inderdaad ook zo’n invloed op je kan hebben. CGT heeft mij ook heel erg geholpen. Dat zag ik vooral achteraf. Fijn dat het met jou inmiddels weer goed gaat. Ben echt blij om dat te horen. Dank je wel.

  • Jeetje wat verschrikkelijk.
    Dat mensen dit elkaar kunnen aandoen.
    Ik leef met je mee en begrijp je goed.
    Hoe hard de wereld ook is.
    Het moet afgelopen zijn met pesten, treiteren etc..
    Laten we allemaal genieten van al het moois……
    Ik wens je sterkte.

    Xoxo

  • Wat klinkt dit ontzettend heftig Marion… Maar tegelijkertijd: wat ontzettend fijn dat je een therapeute hebt gevonden die jou en je situatie zo goed blijkt door te hebben, dat ze zo grondig graaft. Ik hoop dat de weliswaar lange weg die je nog te gaan hebt, door dit uitspreken wel iets meer begaanbaar wordt, en dat het een soort van tomtom is voor de verdere voortgang van de therapie. Dikke knuffel!

  • Wat heftig om mee te moeten maken. Collega’s moeten juist achter elkaar staan. Wat voor mijn gevoel altijd meespeelt is dat je afhankelijk bent van de leidinggevende. Je krijgt maar zo een slechte beoordeling en uiteindelijk verlies je je baan en hoe betaal je de rekeningen dan? Goed dat je zo ver bent gekomen met deze therapeute. Bemoedigende groet.

  • Op de werkvloer gebeuren soms dingen die niet te begrijpen zijn. Ze gebeuren, je merkt het, maar je kunt er niets aan doen. iedereen is uiteindelijk bezig met z’n eigen hachje. En dan gaan sommige leidinggevenden hun macht uitoefenen.
    Niet leuk.

  • Ik ken het gevoel van terreur en niet meer veilig zijn. In een andere situatie weliswaar maar het doet was met een mens. En lieverd, emotionele mishandeling is ook mishandeling! Ook al krijgt dit zo vaak niet de naam en de erkenning die het verdient!

      • Inderdaad, en je twijfelt over jezelf: overdrijf ik nu niet, is het wel zo erg, ik stel me vast aan. Niemand in je omgeving aan wie je in uitleggen hoe het zit. Blauwe plekken hebben nog het voordeel dat ze zichtbaar zijn en dat mensen erop reageren. Bij emotionele mishandeling denken mensen al te makkelijk dat het wel zo erg niet zal zijn en dat jij overdrijft.
        Terwijl, voor mij dan, uitgesloten worden of uitgescholden worden meer zeer deed dan die klap in mijn gezicht…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s