Mijn Grenzen

Smartphone

Gisteren heb ik mijn Twitteraccount verwijderd. Het kwartje is eindelijk gevallen zullen we maar zeggen. Ik heb mijn grens gevonden. Natuurlijk heb ik meteen weer een nieuw account aangemaakt, you know me, maar het voelt al een stuk beter. Een stuk veiliger. 

Mijn grenzen liggen overduidelijk op compleet andere plekken dan die van andere mensen. Met mijn angsten, mijn persoonlijkheidsstoornissen en mijn trauma, is het zelfs voor mijzelf erg moeilijk om die grenzen te bepalen, laat staan voor een ander. Het is niet aan de ander om te begrijpen waar mijn grenzen liggen. Het is aan mij om heel duidelijk mijn grenzen aan te geven. Dat is niet makkelijk.

Mijn blog is een plek waar ik me redelijk veilig voel. Iedereen kan het lezen, iedereen kan reageren en wat ik schrijf en hoe een ander reageert is voor iedereen zichtbaar. Bij Twitter is dat anders. Ik volgde zelf rond de 80 accounts, maar ik werd door meer dan 500 accounts gevolgd. Dat voelde ongemakkelijk. Punt twee is dat hier, op mijn blog, alles openbaar is en hoewel het vrij persoonlijke artikelen zijn, is het toch minder persoonlijk dan Twitter. Gevoelsmatig dan. Op Twitter kunnen mensen direct reageren op iets wat je ”zegt” en dat voelt een stuk dichterbij. En dat terwijl ik juist zoveel afstand nodig heb op dit moment. Het derde, en belangrijkste punt voor mij om Twitter te verwijderen, is dat mensen die je volgen je ook een privé bericht kunnen sturen. Bij de één vind ik dat geen probleem, bij de ander wel. Waarom? Ik weet het niet precies. Het is een gevoelskwestie. Het zal te dichtbij komen. Er is niet altijd onderscheid te maken tussen advies en bemoeien. Interesse of nieuwsgierigheid. Empathie of eigenbelang. Dingen die voor mij, met mijn extreme kwetsbaarheid, heel erg belangrijk zijn om te weten. Omdat je dat op Twitter nooit zeker zult weten én omdat ik niet van anderen kan verwachten dat ze mijn grenzen kennen, heb ik mijn account verwijderd. Het is een grote opluchting. Een hele grote opluchting.

Waarom dan toch weer een nieuw account aanmaken? Heel simpel. Er zijn een aantal mensen waarmee ik alleen contact heb via Twitter en die wil ik niet uit het oog verliezen. Verder wil ik op de hoogte blijven van de ontwikkelingen van bijvoorbeeld het kinderpardon, de vluchtelingencrisis en al dat soort zaken en dat is het makkelijkst via Twitter. That’s it. Ik wens jullie een hele fijne dag. Ik ga zo gezellig naar de Media Markt.

To be continued….. ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Persoonlijk

26 Reacties

Ik vind knap dat je zo je grenzen bewaakt. Ik vraag mij af wat het doel van deze blog is. Jezelf verdedigen waarom je dat account verwijderde? Als dat het doel is, weet dan dat jij je eigen keuzes niet hoeft te verdedigen. Jouw keus is jouw keus. Iedereen heeft er wellicht een mening over maar jij mag voor jezelf kiezen. Dat is juist goed. Voel je niet verplicht he! Je bent het waard om voor jezelf te kiezen. Zet m op

Ooh, spijtig dat je je ene account verwijderde, ik vond het leuk om op die manier af en toe wat contact te hebben 🙂 En wellicht is het je bedoeling dat je niet vertelt hoe je nieuwe Twitter heet? Anders wilde ik die wel graag volgen, hihi. Maar hé, goeie beslissing wel hoor, ik snap ‘m volledig. En gelukkig kunnen we je inderdaad nog allemaal volgen via je blog! Liefs 🙂

Ik ben je ondertussen weer gaan volgen, dus je kan me zo terug volgen. Gezellig. Ik zal best wat mensen op hun tenen trappen met dat ontvolgen, maar het is niet anders. Ik moet even voor mezelf kiezen. 😚

Doe ik ook niet. Het is voor mij ook even aftasten welke mensen zich kapot ergeren en wie het oké vinden. Het voelt veilig als mensen het begrijpen. Dus dank je wel. X

Ik vind het knap hoe je bezig bent met het stellen van je grenzen. Ik heb daar zelf ook moeite mee. Zelf ervaar ik twitter niet als iets wat ‘dichtbij’ komt, ik vind Twitter door het minimale aantal tekens dat je kan gebruiken juist een heel onpersoonlijk medium. Door wat jij erover schrijft begrijp ik dat de ervaring voor iedereen anders is. Mooi dat je hier zo open over bent. Enne…ik ga even kijken of ik je kan vinden, zodat ik je kan volgen…

Volgens mij volg ik jou nog of alweer hahaha. Ja, ik ben er maar gewoon open over en dat zal naast begrijpende gezichten ook scheve gezichten opleveren, maar dat is dan iets anders. Mensen moeten maar gewoon begrijpen dat het zo werkt voor mij of het van me aannemen. Zo niet, jammer dan in dit geval.

Begrijp ik. En dat hoeft ook niet; je hoeft niet overaal bereikbaar en te bekijken zijn. Ik zou je trouwens wel terug willen volgen, maar ik weet niet of je dat fijn vindt. Natuurlijk no offence taken als je dat liever niet hebt. 🙂

Wat ik nog dacht n.a.v. die andere blog over je Twitter en je keuze daarover en dat sommige mensen zeiden dat je ook reacties kan verwachten over zo’n gevoelige onderwerpen: in mijn ogen zijn net die gevoelige onderwerpen dé reden dat een op zichzelf nogal onbeduidend medium als Twitter de moeite maakt. Toen ik voor het eerst van Twitter hoorde, een paar jaar geleden, dacht ik eigenlijk dat alleen journalisten het hadden. Wie vindt zichzelf nu belangrijk genoeg om de hele wereld lastig te vallen met mededelingen over geweldige barbecues of een nieuwe outfit. Natuurlijk was dat erg naïef van mij (eigenlijk is Instagram het enige medium waarvan ik dat kan verdragen, die navelstaarderij). De suggestie van sommige mensen op je blog het voortaan ook minder gevoelig te maken, maakte me dan ook nogal verdrietig. Niet omdat die mensen het slecht bedoelden, maar: wat een maatschappij, als we het alleen nog maar mogen hebben over onze eigen perfecte kleine wereld, omdat we anders uitgescholden zullen worden en het dus onze eigen ‘schuld’ is als we het niet vooral neutraal en lekker makkelijk houden.

Maar kijk, voor zover dat kan, snap ik je ook wel. Ik bedoel: ik pretendeer niet te snappen hoe overstuur jij je voelt, want ik ben jou niet, en ik kan alleen maar proberen te begrijpen, en dat is sowieso vanop grote afstand. Maar… met mijn eigen kleine blogje zoek ik ook al voortdurend naar een weg om tegelijk mezelf het waard te vinden mijn mening te geven, ook al kan ik fout zitten of mensen boos maken én het conflict te vermijden, denkende: ach, als ik iets te zeggen heb, waarom dan voor het oog van de hele wereld? Waarom mensen tegen de schenen schoppen, ook al vind ik dat ik gelijk heb en zij niet? En bedoel ik het zeker niet slecht of aanvallend? Zijn mijn vrienden niet genoeg dan? Opgroeien is niet makkelijk, vind ik. Soms verlang ik terug naar de tijd dat ik twintig was, en dat mijn vrienden inderdaad voldoende waren. Intussen heeft niemand meer tijd, en blijf ik zitten met al die meningen en ideeën. Geen idee of jij dat ook hebt, trouwens.

Ten derde en ten laatste: ik kan me niet goed voorstellen de moeite te nemen agressief en persoonlijk beledigend te reageren op een twitter of bericht van iemand. Behalve het feit dat ik heel erg snel denk: ooo neen, misschien heeft die ander wel gelijk en ik niet, denk ik ook dat ik me er niet beter zou door voelen, een ander eens uit te schelden. Ik zou het na één keer wel gezien hebben. Volgens mij mogen we onthouden dat het nog altijd maar een minderheid is voor wie dat niet zo is. Enfin, mij helpt dat om het onbeschofte gedrag van nogal veel mensen in Brussel te blijven verdragen. Iets van: ’t niet omdat zij kijken alsof ik een geschifte moordenaar ben als ik glimlach en de chauffeur begroet, dat ik verkeerd zit, en zij juist.

Oef! Nu ben ik klaar met reageren. (ik zit dus effectief met een blog en een mening die er maar niet uit wil komen uit angst anderen te beledigen en ook mijn buikgevoel niet helemaal goed te kunnen vatten, niet erg, maar blijkbaar vloeien de woorden dan maar overal anders heen)

Ik moest het twee keer lezen, als je het niet erg vind dat ik dat zeg, en ik heb nog geen enkel idee wat je nu precies bedoelt. Dat vind ik persoonlijk heel erg grappig, dus ik bedoel het ook zeker niet verkeerd.

Het asociale van mij is dat het me eigenlijk niet zoveel uitmaakt wat anderen roepen over dingen waar ik me hard voor maak (kinderpardon, vluchtelingencrisis, varkens in nood, etc). Als zij heel hard roepen dat ze iedere dag een varken willen eten, joh, be my guest. Het feit dat ze echter persoonlijk gaan reageren als het over een varken gaat en mij vervolgens ziek, zwak en misselijk noemen. Dáár kan ik niet meer tegen. Ik kan het gewoon niet naast me neerleggen en uit voorzorg mezelf tot dat niveau te laten dalen, kies ik maar voor een account achter slot en grendel.

Ik dacht trouwens ook eerst dat Twitter een nieuwsding voor journalisten was.

Oo. Ik schrijf altijd nogal snel reacties, maar ik dacht dat deze duidelijk was. Kort: als je op Twitter al niet meer over andere dingen dan vakanties etc. mag praten, omdat je anders te veel commentaar krijgt, dan is het een stom en dom medium. Dat vind ik dan weer, hé. Voilà, dat is het. Dat asociale ging uiteraard niet over jou.

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: