Chronisch ziek, Kladbloggen

Enthousiasme en HS


Getagd: , , .

Manjushaheader960

Soms ben ik een beetje té enthousiast. Zoals bijvoorbeeld met het ploggen. Dat ik iedere avond een plog online ga gooien. Waarom roep ik dat soort dingen toch altijd? Ik weet toch helemaal niet hoe het overdag gaat en hoe moe ik ’s avonds ben? In mijn leven is alles onder voorbehoud.

Gisteren had ik even een hele slechte dag. Toen ik wakker werd zat er ineens een fikse bult onder mijn oksel. Toen ik goed ging kijken en voelen hoe groot hij was, ging hij eigenlijk meteen al kapot. Dat is soms fijn, maar in dit geval niet. Het is geen goed volgroeid abces en dus heeft het eigenlijk nog geen zin dat er een wond ontstaat. Het ontstekingsvocht blijft namelijk aangevoerd worden. Een volgroeid abces kan eigenlijk direct geleegd kan worden en hoeft daarna enkel gespoeld en verzorgd te worden. Dit is zo’n gebed zonder einde. Zo’n plek zou je weg kunnen laten halen. Ik heb er vanochtend nog over nagedacht en de operatie bekeken. Ze tekenen het gebied af, maken het open en verwijderen de inhoud. De wond blijft open en het herstel kan lang duren. Ik kies er toch voor om het niet te doen. Ten eerste omdat een operatie niet wil zeggen dat je er vanaf bent. Ten tweede omdat ik er betrekkelijk weinig last van heb. Het is een paar dagen heel pijnlijk en vervelend, maar met voldoende rust ben ik er zo weer vanaf.

Voldoende rust is cruciaal en daarom moest ik gisteren verstandig zijn en ging ik niet naar de Geluksdag. Daar kon ik nog wel mee dealen, maar toen ik er in de loop van de dag nog drie plekken bij kreeg, hield ik het even niet meer. Ik kon het gewoon even niet verkroppen. Zoveel pijn. Altijd moe. Nooit eens spontaan iets kunnen. Altijd maar weer moeten cancelen. Even werd het me teveel. Helemaal toen er iemand tegen me zei dat ik de law of attraction moest gebruiken en op mezelf moest inpraten dat ik gezond ben. Ik snap het helemaal, ik ken haar goed genoeg, het is zo immens goed bedoelt, maar het was niet het juiste moment. Soms moet je ook even kunnen laten zijn wat er op dat moment is. Ook als dat negatief is. Ook als dat pijn is. Ook als dat een ziekte is. Soms moet ik daar gewoon even doorheen om weer verder te kunnen. De vraag is dus of het me gaat lukken om iedere avond een plog online te zetten. Ik kan het simpelweg niet inschatten. Jullie zullen het, net als ik, moeten afwachten.

Verder nog even over Twitter. Ik heb het echt geprobeerd, maar man oh man, ook dit werkt niet. Ik kijk even naar de tweets over Max Verstappen en Formule 1 gisteravond en ik zie alleen maar scheldwoorden en gevloek. Max is een klootzak, een hufter, a cunt, a loser, een idioot en ga zo maar door. Ik heb er geen zin meer in. Ik ben Twitter af. Hoe vaak heb ik het nu geprobeerd? Tien keer? Twintig keer? Het kwartje valt laat, maar het valt. Twitter is niet geschikt voor gevoelige zieltjes zoals ik. Wegwezen daar.

Ik ga zo dadelijk naar de Action. De twee nieuwe schuilplaatsen voor Jip en Mattie zijn een hit. Dat betekent dat ze daar veel liggen en dat de dekentjes waarop ze liggen, vaak gewassen moeten worden. Omdat ik het belangrijk vind dat ze dagelijks op hun vaste plekjes kunnen liggen, wil ik alles dubbel hebben. Als het ene dekentje dan in de was zit, dan kunnen ze op een andere liggen. Ik ga een beetje ver misschien, maar het zijn gewoon mijn kindjes, die twee cavia’s, en een kind laat je ook niet een nacht zonder deken in bed liggen. Ik ga lekker verder ploggen en ik zie jullie vanavond en anders morgen weer! Adios! ♥

14 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s