Therapiedag

img_8900

Nietsvermoedend begin ik aan de derde plogdag van de week. Ik probeer twee koppen koffie in één mok te krijgen. Het is niet gelukt, maar daar zien jullie gelukkig niets meer van. Voor dit artikel geldt weer een triggerwarning in verband met suïcidale gedachten. Wees verstandig wanneer je kwetsbaar bent.

img_8903

Koffie en een kaarsje. De meest relaxte manier om de dag te beginnen. Ik was vroeg. Heel erg vroeg en ik kreeg het zowaar voor elkaar om weer de 1667 woorden te halen voor NaNoWriMo. Wel heb ik wat vraagtekens of het wel haalbaar is voor dit onderwerp om er 50.000 woorden over te schrijven. Ik denk dat ik er een iets andere draai aan zal moeten geven wil ik het interessant genoeg maken voor anderen om te lezen. Daar ga ik morgen eens over brainstormen.

img_8908

Tijd om de kamer van de cavia’s schoon te maken. Het ziet er weer prachtig uit. Wat is het toch fijn om dit te kunnen doen, zeg.

img_8910

Dan is het 9:00 uur. Snel een bordje groenvoer voor de heren en dan is het tijd om te gaan.

img_8923

Onderweg naar therapie. Op dit moment had ik nog geen enkel idee dat dit mijn laatste foto zou zijn.

Therapie was zwaar. Vreselijk zwaar. Iedere keer als we naar de oorsprong zoeken van mijn pijn en verdriet, komen we weer terug in de kindertijd. Ik moet echter iedere keer helemaal terug naar de kleuterschool, omdat er daarna, tot ongeveer de vijfde klas, geen herinneringen meer zijn. Die zitten kennelijk te diep weggestopt. Volgende keer gaan we, als ik het aankan, met foto’s van vroeger werken. Hoe pijnlijk en verdrietig het ook allemaal is, het verdriet zit me in de weg en moet eruit. Ik kan er nu verder niets meer mee, ik kan het verleden niet veranderen, maar het lucht op als het eruit is. Hoe gek dat ook klinkt, want het is zo zwaar, dat ik uiteindelijk vanmiddag naar bed ben gegaan en net pas wakker ben geworden. Ik ben kotsmisselijk, moet iedere keer bijna overgeven en kan alleen maar water drinken. Dat klinkt niet echt alsof zo’n therapie sessie helpend is, maar dat is het wel. Iedere keer na zo’n heftige sessie kan ik weer een stukje verder overeind komen. Het is niet dat het onderdeel volledig uit mijn rugzak is verdwenen, absoluut niet, maar het stuk beladenheid wat er omheen zat, wat het zo zwaar maakte, dát is eruit en dat scheelt een heleboel ballast.

Het vermoeden bestaat ondertussen dat ik als kind ook al depressieve periodes heb gekend. Periodes van terugtrekken, afgewisseld met heel gek en raar doen, agressief zijn, woedeaanvallen. Het past allemaal in het plaatje van het depressieve kind. Wat zorgelijk is, is dat ik toen ook al ideeën had van er niet meer willen zijn. Kinderen, echt kleine kinderen, zijn zelden suïcidaal. Ik weet ook niet of ik dat was. Het was mijn afwijkende uiterlijk wat er voor zorgde dat ik letterlijk wilde verdwijnen. Ik wilde niet dood. Maar wil je als suïcidale volwassen wél dood? Is het niet enkel het verlangen naar rust? Het niet meer kunnen omgaan met je huidige situatie? Alleen weet je als volwassene dat de dood een optie is. Als heel klein kind denk je daar nog helemaal niet over na. Dat komt later pas.

Ook kreeg ik vanmiddag de vraag of dit alles meegespeeld heeft in mijn beslissing om geen kinderen te willen. Mijn reactie was heftig en spontaan: “Dat doe je een kind toch niet aan. Kind zijn is de hel.” Dat is gelukkig niet zo. Voor mij was het de hel en dat gevoel weer oprakelen kent twee kanten. Aan de ene kant kan het verdriet eruit, aan de andere kant is het zoveel verdriet dat ik er ziek van word. Letterlijk. Ik heb de hele middag geslapen en ben nu, ondertussen is het 19:00 uur, nog steeds kotsmisselijk. De kans is groot dat het er straks letterlijk uitkomt. Hoe ver moet je gaan? Hoe vaak moet je dit doen? Tot wanneer is het helpend en wanneer begint het schadelijk te worden? We zijn er nu nog wel van overtuigd dat het op dit moment helpend is, maar het is een hele dunne scheidslijn die we zeer goed in de gaten moeten houden.

Vanavond maar een keer het avondeten overslaan. Ik ben veel te beroerd om wat binnen te houden. Hopelijk is het met een nachtje goed slapen morgen allemaal weer rustig. Fijne avond. ♥

38 thoughts on “Therapiedag

  1. Jeetje lieverd.. Wat is het zwaar he? Ik zit nu ook midden in de emdr sessies en heb ook al eens kotsend boven de wc gehangen.. Altijd hoofdpijn en uitgeput. En ook geen snel merkbaar resultaat, dat vind ik nog t lastigste. T is ongetwijfeld goed om alles eruit te gooien, maar is het dan ook “weg” vraag ik mij af.. Sterkte en wees lief voor jezelf. Dikke knuffel

    1. Het is niet weg en het kán ook niet weg. Tenminste, zo voelt het voor mij hoor. Het gaat erom dat het draaglijk is en niet dat er zoveel ellende en emotie omheen zit dat het onbereikbaar is of zo. Ik weet niet precies hoe ik het moet uitleggen. Het lijkt me in ieder geval nog steeds te helpen en zolang we dat gevoel allebei hebben, gaan we verder. EMDR is heel erg zwaar wat ik ervan hoor. Veel sterkte. Ik hoop dat de sessies je helpen. X

      1. Ja ik snap wat je bedoelt idd.. Ik spreek nu over dingen met m’n peut die ik nog nooit eerder heb besproken. Misschien is dat al wel helend. Op een of andere manier. Ik hoop gewoon steeds dat er echt iets “verandert”. Een soort wereldschokkende verandering die ik echt opmerk. Maar misschien draait het daar ook niet om en maak ik het te groot.. Ik vind het maar verdomd lastig dat geworstel met trauma’s en mezelf. Hopelijk helpt t mij zoals het jou helpt. Ook al ben ik zelf misschien dan (nog?) niet in staat om verandering op te merken.. Liefs

        1. Ik heb geen bananen vandaag! Wel radijsjes, hele moojuh. Wittuuuuuh en rooie. Maar ja, ik heb geen bananen. Ik heb geen bananen vandaag!

          Vreselijk dat ik dit ken, maar dat zongen we altijd in het voetbalstadion 🙊

  2. Het helpt… Uiteindelijk.
    Steeds een stapje verder op de lange weg
    Ik ben al 12 jaar bezig, ambulant en klinisch soms.
    Het is zo zwaar en heftig maar ik word steeds sterker.
    Voel me steeds minder leeg.
    Echt, houd moed.. Xx

      1. Fijn om dat iig voor ogen te houden, dat het uiteindelijk helpt. En daarna gaan we de rest van ons leven heel goed voor onszelf zorgen en genieten van wat er wel is.. 😁
        Maar voor die tijd, volhouden en doorgaan, stap voor stap. En ook elke nare emotie gaat voorbij..
        Fijn dat jij ook voelt dat je sterker wordt! 👍🏻 liefs

  3. Hoofdpijn en vermoeidheid na therapie ken ik.ook. slapen hielp.mij ook.om daarna weer de dag af te kunnen maken. Ik durfde de laatste keer niet verder en weet nu nog steeds niet waarom.ik abrupt gestopt ben. Al ben.ik nog steeds blij dat ik niet meer hoef. Heeeel veel goede slaapuren gewenst en tot morgen als ik je weer bezoek.

  4. Heel heftig. Ik vind het wel onwijs knap dat je dit doet, en er ook nog over schrijft. Dit is niet makkelijk.
    Ik heb een dagboekje liggen van toen ik kind was die ik altijd goed weggestopt houd. Ik was zo’n 8 á 9 jaar en de dingen die ik daarin schreef, jeetjemina. ‘ik wil er niet meer zijn’ is iets wat mij als kind veel bezig hield en waar ik veel over schreef – bizar als je je bedenkt dat kinderen met zoiets helemaal niet bezig horen te zijn. Wat moet dat ook zwaar geweest zijn voor jou. ❤

    1. Kinderen zouden daar inderdaad nooit mee bezig moeten zijn. Kinderverdriet is gewoon heel erg zwaar. Daarom is het ook zo belangrijk dat het snel opgepakt wordt. In mijn kindertijd was men nog niet zo ver. Gelukkig kan ik er nu nog wat mee. En jij ook hoop ik. X

  5. En dan te bedenken dat de meeste mensen denken dat therapie een uurtje slap ouwhoeren is, zeiken en klagen.
    Je gaat je donkerste krochten in maar met een therapeut tegen over je die je opvangt en beschermd, luistert en begripvol is.
    Alles wat je vroeger miste toen je het alleen moest doen als kind mag je op tafel leggen zonder dat het stuk gemaakt wordt.
    En dat is wat het ook weer mooi maakt en soms denk ik zelfs dat ik bevoorrecht ben, hoe zwaar ook, een kans die ik nooit had willen missen.
    Maar als ik het van tevoren geweten had hoe zwaar had ik het nooit gedurfd.
    Ik ben blij te lezen dat het voor jou ook goed voelt, hoe ziek je er ook van bent.
    Trots op je doorzettingsvermogen en kracht, respect!

    1. Een uurtje slap ouwehoeren. Ja, was het maar zo’n feest inderdaad.

      “Alles wat je vroeger miste toen je het alleen moest doen als kind mag je op tafel leggen zonder dat het stuk gemaakt wordt.” Juist! Precies dat!

      Dank je wel.

  6. Heftig om te lezen. Ik bewonder jouw doorzettingsvermogen en de manier waarop jij met zulke zware materie toch positief om kan gaan.
    Ik wens je een rustige nacht. Groetjes

  7. Pff, wat is dat gewoon rot voor je! Niet alleen therapie en de reactie erop maar dat je ooit dingen hebt meegemaakt die ervoor gezorgd hebben dat je je nu zo voelt… het is heel herkenbaar. Nu ik wat verder ben in mijn leven komt ergens ook het vermoeden dat depressie al langer in mijn systeem zat, dat de burn-out niet zomaar alleenstaand was…
    Ik hoop dat de nacht slaap wat verzachtend werkt 🙂

  8. Jeetje wat heftig! Ik herken dit wel een beetje, Zelf twee jaar in een traject gezeten voor mijn eetstoornis. Was daarna vaak helemaal uitgeteld. Ik kan alleen maar zeggen: Go for it! want als de therapie bij jou past, gaat het je echt wat opleveren!

  9. Dat klinkt heel zwaar! Goed dat jullie strak in de gaten houden of het nog helpend is. Hopelijk kom je vandaag met een iets beter gevoel uit bed en kun je nu weer een stapje verder zoals je schrijft.

  10. dit klinkt heel bekend. en over de lijn bij mij kwamen ze erachter dat veel in mijn emoties peuteren bracht mij verder naar beneden maar tot een bepaalde hoogte kon het wel. eerst wordt het zwaarder en dan iets lichter je gaat anders naar de dingen kijken ook al voel het nu misschien niet uiteindelijk niet. logisch dat je bent gaan slapen emoties vreten je energie.
    dikke knuffel

  11. Een hele tijd niet meer bij je gelezen en dan getriggerd door je Facebook postje toch weer besloten je blog open te gooien. Wauw lieve dame ineens is daar weer een echt Marion blogje, eerlijk, en de maatschappelijke maatstaven aan de kaak stellen op jouw manier. Ja het is super heftig waar je nu doorheen gaat maar hoe je het zelf ook al zegt die rugtas moet leeg en dan kan je verder zonder al die bagage, dikke knuffel voor jou xxxx

  12. Heftige dag dus!
    Wat verdrietig dat je als kind vermoedelijk al depressief bent geweest, ik kan me voorstellen dat je met je eigen ervaring bepaalde keuzes maakt!

    Enne, over gaten in het geheugen… volgens mij was ik niet depressief of zo maar kan me van mijn kindertijd maar echt weinig herinneren…

  13. Wat zwaar weer!!
    Wel ben ik er van overtuigd dat het nodig is om diep te gaan om echte veranderingen te weeg te brengen. De zwaarste sessies waren bij mij vaak degenen met het grootste effect.
    Je bent heel goed bezig. Zet m op!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s