Pesten op het werk

bully-655659_1280

Pesten. Op school. Op straat. Op het werk. Het is iets wat je leven ondraaglijk kan maken. We hebben het al vaak genoeg in de media kunnen zien, lezen of horen; mensen die een einde aan hun leven maken, omdat ze het pesten niet langer kunnen verdragen. Vandaag mijn verhaal.

Het kan beginnen met een kleine pesterij. Iedere keer als een oudere werknemer iets vergeet of verkeerd doet, roept iemand: “Nog 2 jaar, Jan! Nog 2 jaar!” Een andere collega pikt het op en begint grapjes te maken over dementie en Alzheimer. Allemaal voor de gein natuurlijk. Voordat Jan het weet wordt hij niet meer bij zijn voornaam aangsproken, maar wordt hij door de hele afdeling “Ouwe” genoemd. Het doet hem zeer. Hij ziet namelijk vreselijk op tegen zijn pensioen. Waarom zegt hij er niets van? Waarom wordt Jan niet een keer flink boos? Dat wordt hij wel, maar thuis. Hij reageert het af op zijn demente vrouw.

Dit verhaal is niet verzonnen. Dit is de keiharde werkelijkheid.

Bij mij op het werk ging het wat subtieler. Als ik bijvoorbeeld in gesprek was met een klant ging mijn collega een meter achter de klant staan. Hij deed niks, hij stond daar alleen maar te kijken. Naar mij. Ik voelde me belachelijk gemaakt. Ik werd belachelijk gemaakt. Tijdens een Kerstonbijt gebeurde er het volgende: Omdat ik nogal grote voortanden heb en een korte bovenlip, moet ik extra moeite doen om met mijn mond dicht te eten. Dat ziet er wellicht wat raar uit, maar is dat een reden om iemand na te gaan doen? Iemand belachelijk te maken, omdat hij fatsoenlijk probeert te eten? Ik kan nog wel honderd van dit soort voorbeelden noemen. Ik knapte uiteindelijk toen mijn collega zei dat ik misbruik maakte van mijn ziekte. Dat ik eerder naar huis ging om niets en dat ik mijn vakantiedagen in zou moeten leveren. Daar lag de grens. Gebruik maken van mijn ziekte. Veel harder kun je me niet raken. Ik besloot dat het genoeg was en het bij mijn leidinggevende aan te kaarten. Wat er toen gebeurde kan ik eigenlijk nog steeds niet geloven.

Ik had vlak na die opmerking een functioneringsgesprek. Aan het einde van het gesprek was het zover. Ik verzamelde al mijn moed en zei: “Ik wil nog iets aankaarten.” Ik gaf vervolgens aan dat samenwerken met mijn collega niet te doen was. Dat ik niet wist hoe lang ik dit nog vol kon houden. Dat ik op het punt stond om eraan onderdoor te gaan. De reactie die ik kreeg kan ik nog steeds niet bevatten. “We weten het, Marion, we weten het. Tsja, zo is hij nou eenmaal. Zo is hij nou eenmaal.” De papieren werden bij elkaar geraapt, de mappen werden dichtgeklapt, het was klaar. Einde gesprek.

Natuurlijk had ik op dat moment met mijn vuist op tafel moeten slaan en moeten zeggen dat ik dat niet accepteerde. Maar ik durfde niet. Ik stond er dus echt helemaal alleen voor.

Pesten op de werkvloer. Wat kun je doen?

  1. Je collega erop aanspreken.
    Punt is echter dat je niet voor niets gepest wordt. Mensen die voor zichzelf op durven komen, die pikken dat vanaf dag één al niet. Dus je collega erop aanspreken, dat lukt waarschijnlijk niet.
  2. Een andere collega in vertrouwen nemen.
    Ik had gelukkig een collega waar ik een hele goede band mee had en zij nam het regelmatig voor me op. Zonder haar had ik het al veel eerder opgegeven.
  3. Naar je leidinggevende stappen.
    Moet je er alleen niet zo één hebben als ik, maar ik mag toch hopen dat de meeste werkgevers hier beter mee omgaan.
  4. Maak een afspraak met de bedrijfsarts of de bedrijfsmaatschappelijk werker.
    Vaak denken mensen hier pas aan als laatste redmiddel en dat is jammer. Deze vertrouwenspersonen staan vaak wat verder van je af, waardoor het makkelijker is om je verhaal te vertellen. Daarnaast is alles wat je aan hen vertelt vertrouwelijk en weet je dus zeker dat het onder vier ogen blijft. Dat is in zo’n situatie natuurlijk heel erg belangrijk. Je moet je veilig voelen met je verhaal.

Mijn verleden en ziekte zijn twee oorzaken van het feit dat ik depressief en suïcidaal ben geworden. Het pesten op mijn werk én de manier waarop mijn leidinggevende met mij is omgegaan, hebben echter ook een zeer grote rol gespeeld. Ik wil dat men dat weet. Niet om met een vinger te wijzen naar mijn baas of collega, maar zodat men weet wat er met iemand kan gebeuren als je hem of haar niet met respect behandelt. Pesten maakt je kapot van binnen. Je hebt niet de kracht om voor jezelf op te komen. Je zakt steeds verder weg in een wereld die donkerder en donkerder wordt. Totdat je niets meer ziet en alleen nog maar voelt. Angst. Verdriet. Schaamte. Eenzaamheid. Pesten kan leiden tot de dood. Wanneer gaan we het verdomme dan toch eens echt serieus nemen? ♥

43 thoughts on “Pesten op het werk

  1. Oh Lieve Marion
    Wat vreselijk toch voor jou en voor alle mensen die hiermee te maken hebben/krijgen!

    Zo erg…het is zo belangrijk iedereen in zijn/haar waarde te laten. Ik denk dat een groot deel van de pesters het zelf ook niet altijd makkelijk heeft maar dat mag geen reden zijn tot dit gedrag!

    Als scholier las ik het boek “spijt” van Carry Slee en dacht “eigenlijk zou ieder kind dit “moeten” lezen”, maar nu denk ik, “eigenlijk zou elke volwassene dit moeten lezen of zien (de film).

    Wat zal dit zwaar geweest zijn voor je, zeker na alles wat er al speelde in je kindertijd.

    Sterkte met alles en super dat je deze blog geschreven hebt!!!

    Fijne zondag

  2. Ware woorden en herkenbaar. Goed dat je dit zo duidelijk opschrijft, hopelijk lezen mensen het die de ogen nog geopend moeten worden. Die zin dat je niet voor niets gepest wordt, want mensen die goed voor zichzelf op kunnen en durven te komen, is ook heel waar. Maar ik heb nog niet eerder iemand het zo zien omschrijven. Te vaak wordt pesten afgedaan als dat het niet zo erg is. “Het zijn maar kinderen, zo doet hij nou eenmaal etc.”. Vergeten wordt dat dit levens kan verwoesten.

  3. Ik word hier een beetje misselijk van, maar dan echt, fysiek.

    Pesten, uitsluiten, er niet bij horen. Ik heb mijn hele schoolcarrière, met een ‘hoogtepunt’ in het middelbaar, buiten de groep gestaan. Nooit echt gepest, in de zin van fysiek of verbaal ‘mishandeld’. Wel voelde ik haarscherp dat ik niet bij de groep hoorde, dat bepaalde mensen vaak met me lachten en uiteraard had ik geen vrienden. Ik heb mijn puberteit onder meer (het was niet het enige, maar zo is het meestal) daarom volledig geskipt. Ik had geen vriendinnen om mee te giechelen, om te praten over boeken, jongens, ouders, het leven.

    Onlangs zag ik die mensen terug. Onmiddellijk zat ik terug in die rol, en voelde ik dat er met me werd gelachen. Ik voelde echter ook heel erg hoe gesloten deze mensen waren, hoe hun wereld amper is veranderd sinds de middelbare school. Geen wonder, bedacht ik eindelijk nu pas, dat ik me zo rot voelde in mijn puberteit. Wat een afschuwelijk wereldbeeld, zo eng en gesloten. Ik werd er een soort van bang door, bij het idee dat ik zes jaar lang met deze gesloten mensen dag in dag uit heb doorgebracht. Wat een geluk dat ik andere mensen ben tegengekomen. Het maakt me bang dat alle mensen zijn zoals mijn ex-klasgenoten, hoewel ik de laatste zeven jaar het omgekeerde heb ervaren: behalve hen is eigenlijk bijna niemand zo. Maar ook dat is een puberteit zonder vrienden: een soort heel lange (levenslange niet, hoop ik) kwetsbaarheid dat ik niet leuk geb

    Heel kenmerkend vind ik ook antwoorden als: ‘het is toch maar om te lachen?’ Wel, volgens mij voel je zelf haarscherp aan wat om te lachen is, en wat wel degelijk gemeen bedoeld is. Zelfde met seksuele opmerkingen. ‘Wij noemen meisjes hot en lekker, mogen we dan geen complimentjes geven?’, ‘je moet het niet zo aantrekken’, ‘wees niet zo lichtgeraakt’ – ik word daar zo ontzettend boos van, en precies dat soort argumenten komt elke keer weer boven als het gaat om seksisme in de publieke sfeer. Het is respectloos voor wat vrouwen voelen en wat ze ondergaan. Grrr.

    1. Ik wil even ingaan op je eerste alinea, Kleineatlasvandewerkelijkheid. Uitsluiten is in mijn ogen evenzeer pesten als gemene woorden gebruiken of mensen stompen en slaan. Het is een gemene daad die je zelfbeeld ondermijnt en je een negatief gevoel bezorgt. Ik lees die dingen ook in jouw verhaal.
      Trap niet in de valkuil van relativering als het over zo’n dingen gaat. Uitsluiten is verkeerd en evenzeer pesten. Je bedoelt het vast goed, maar ik denk niet dat het voorval jou goed heeft gedaan.

      1. Moeilijk hé? Ik heb het ook al bedacht hoor, en gelukkig zeggen mensen me het ook wel. Pesten gaat in mijn ogen toch nog verder, maar ik zeg bewust ‘mijn ogen’: als iemand anders zich gepest voelt in dezelfde omstandigheden, dat is dat gewoon zo. Maat voor mezelf voelde ik me echt veeleer uitgesloten: een heel grote desinteresse voor mij, weinig open mindedheid om anders te denken, en tja, ik had het gevoel dat er een soort glazen muur tussen mij en mijn klas zat. We zagen elkaar elke dag maar er was geen echt contact. Pesten voelt voor mij persoonlijk meer als die glazen muur doelbewust ook nog eens te vernielen, al dan niet fysiek of, zoals Marion vertelt, door iemand na te doen etc. Zo ver ging het bij mij niet, en ik denk dat dat wel degelijk de schade heeft beperkt. Gelukkig.

        1. Ik denk dat zolang je je gevoel van ‘onrecht’ niets onderdrukt dat voor jou dan de juiste bewoording is. De grens is moeilijk, maar mensen moeten ook beseffen dat bewust uitsluiten niet ok is. Al is het maar een goedemorgen of de vraag hoe het met je gaat, die het verschil maakt.

  4. Te erg voor woorden. Als het de pesters zelf zou overkomen dan zouden ze er acuut mee stoppen, maar het overkomt hen niet, daar zorgen ze wel voor. Volgens mij zijn pesters hele onzekere stumpers die zelfvertrouwen hopen te krijgen door anderen naar beneden te halen.

    1. Het overkomt de pesters ook.
      Op de middelbare school behoorde ik ook tot de groep pesters en ben er helemaal niet trots op.
      Op de lagere school werd ik onder andere gepest om mijn mollig figuur.
      Dit ging verder op de middelbare school waarop ik weer anderen ging pesten die nog minder weerbaar waren dan ik. Kon ik mij afsluiten voor de pesters die mij probeerden te pesten en net doen of het mij niet raakte.
      En inderdaad ik was een heel onzekere stumper die (schijn) zelfvertrouwen probeerde te krijgen.
      Gelukkig ben ik in mijn werkende leven nooit een pester geweest, denk ik.
      Marion, ik bied mijn excuses aan in naam van jouw pesters en aan degene die ik gepest heb, Sorry!

  5. Ik kan mij helaas helemaal in je verhaal vinden.. Ik word dan wel niet gepest op ’t werk (min of meer toch niet), ik werd gepest op school. Een trauma die ik mijn hele leven lang met mij meedraag, ookal snapt mijn omgeving dit helemaal niet. Ik ben degene die moet sterk zijn, ik ben degene die mijn hoofd rechtop moet houden.. Dat het moeilijk gaat daar heeft men geen oren naar.. Dat ik bepaalde situaties nu nog steeds opnieuw beleef, daar lacht men alleen mee..
    Lieve Marion, ik weet dus in welke schoenen je staat en ik leef helemaal met je mee.

  6. Bedankt voor jouw verhaal, lieve Marion. Het is gemeen dat dit bovenop de rest moest komen. En dat mensen zelf nog te weinig geconfronteerd worden met de gevolgen van hun daden. We zouden eens een verborgen camera achter hen aan moeten sturen, zodat ze zichzelf eens bezig zien!

  7. Wat vreselijk dat je dit hebt moeten meemaken, Marion. En dat het zo onder tafel geveegd wordt en er excuses worden bedacht voor de pesters, dat kan echt niet. Liefs voor jou!

  8. Je verhaal raakt me Marion. Het is zo vreselijk dit mee te moeten maken. Ik krijg ook de kriebels als ik aan jouw leidinggevende denk… Zoiets zou toch niet mogen gebeuren. Liefs!

  9. Heel sterk logje, Marion. Die ‘toffe’ collega’s van je moesten echt beschaamd zijn. Hoe goedkoop is het om op die manier mensen in het belachelijke te trekken. En dat ze er dan nog onbestraft vanaf komen is dan nog het toppunt.

  10. Vreselijk als iemand als excuus gebruikt: je weet toch hoe hij/zij is. Alsof dat alles goed maakt. Ik heb ook zo’n collega die het graag anderen moeilijk maakt (gelukkig geen echte pesterijen). Er wordt weinig aan gedaan want ‘ ze is nu eenmaal zo’. Gelukkig loopt de samenwerking af over 2 maanden, maar dat maakt dat er nu helemaal niets meer aan gedaan wordt want het is niet meer de moeite.
    En pesten is nooit ok. Ik heb het alleen als kind meegemaakt maar je neemt het toch altijd mee.

  11. Ik heb een klasgenoot die een andere klasgenoot met woorden neerhaalt, met als smoes ‘zo ben ik nou eenmaal’. Ik word er zelf gewoon helemaal naar van, juist omdat het mij vroeger ook overkomen is. Het nare is, dat er maar zoveel is wat je kan doen – het liefst had ik haar mond dicht geplakt met ducttape of zo.

    Het heeft flinke gevolgen, dat soort gedrag. En de daders vinden het altijd niet hun schuld …

  12. Vreselijk 😦 Geen woorden voor. Vraag mij af of die mensen die pesten zelf nooit eens nadenken? Vraag mij af wat ze ermee willen bereiken. Zelf ben ik ook enorm gepest op de basisschool. Het was een vre-se-lijke tijd. In die is er toch nog weleens in mn hoofd geschoten hoe het zou zijn als ik er niet meer zou zijn. Toch had ik het sterke gevoel dat ik buiten school nog mensen en dingen had om voor te leven. Gelukkig heeft dit niet voortgezet. Daarom kan ik enorm goed begrijpen waarom mensen zelfmoord plegen. Er lijkt geen licht aan de tunnel… Want dat gevoel is afschuwelijk! Niemand weet dit eigenlijk. :-/ Ik vind dat pesten echt moet stoppen maar het is enorm lastig!

  13. Ik word daar dus, heel serieus, echt slecht van, van jouw verhaal te lezen. Hoe walgelijk kunnen mensen zijn? Is dat nu zo moeilijk om een mens met respect te behandelen? Om hem zijn eigenwaarde te laten behouden? Om iemand gewoon met rust te laten?
    Er zijn niet zoveel zaken die mij echt kwaad kunnen maken, maar pesten is één van de dingen die me dus echt pissed kunnen maken.
    Ik voel met je mee, Marion. Knuffel!

  14. Eigenlijk richt ik me alleen op pesten onder kinderen maar mogelijk ligt daar de bron van het kwaad. Pesten ontwikkeld zich rond het 10e levensjaar en stopt rond het 14e, maar dat geldt niet voor iedereen. Soms begint het eerder en soms duurt het een leven lang. Pesten zit tussen de oren! Het wordt dus veroorzaakt door de hersenen want mensen hebben een stukje brein (de prefrontale cortex) dat als een stoplicht ons gedrag controleert. Bij sommige mensen is het rode licht stuk terwijl de zware criminelen misschien alles op groen hebben staan. Pestkoppen begrijpen niet dat hun gedrag verkeerd is en er is niemand die dat durft aan te pakken. Alle interventies zijn dan ook gericht op het slachtoffer. Als pesten een ziekte is dan krijgen alle gezonde mensen het medicijn. En dat medicijn bestaat dan uit sova- en weerbaarheidstrainingen, liedjes, dansjes, protocollen en andere al dan niet gesubsidieerde kwakzalverijen. Men denkt dat gepesten niet weerbaar zijn maar dat is klinkklare onzin, zij kiezen ervoor om zich niet te verweren. Maar als de pester over de grens gaat dan kunnen ze ontploffen in extreem geweld tegen zichzelf of tegen anderen. Maar zelden tegen de pester.

    Pesten is een onrechtmatige daad. Het heeft dus niets met het uiterlijk of gedrag van het slachtoffer te maken! Men wordt altijd gepest mét en nooit omdát! Die onrechtmatige daad is in de wet opgenomen en zegt dat de schade vergoed moet worden door de dader. Nu heeft pesten niets met de school of het werk te maken maar toch is men zo dom om juist die twee verantwoordelijk te houden en niet de pester. De school verschuilt zich achter een zinloos pestprotocol en de werkgever verschuilt zich achter het belang van het bedrijf want de gepeste wordt ziek en dat kost geld.

    De oplossing!
    Het Pestbriefje zegt: “Het is uw kind, u moet zorgen dat hij/zij stopt met pesten. Als u dat niet doet dan eis ik schadevergoeding.”. In het bedrijfsleven zeg je: “Stop onmiddellijk met pesten. Zo niet, dan stel ik je aansprakelijk voor de schade!”.
    In beide gevallen kunnen de pesterijen geld kosten, en dat is voor iedereen een reden om het gedrag aan te passen. Kijk maar naar het stoplicht. Rij door rood en je krijgt een flinke boete, daar kan geen liedje of gekleurd petje tegenop.

    1. Gisteren las ik daar een artikel over uit 2015, over het aansprakelijk stellen. Loon inhouden van de pester zodra de gepeste zich ziek meldt. Of het nu wel of niet te controleren is of iemand zich ziek meldt als gevolg van het pesten, het zou een fantastische manier zijn om het aan te pakken. Met het verhaal over het door rood rijden is het direct helder uitgelegd. Bedankt voor je uitgebreide reactie.

      1. Als je een ander vraagt om jouw probleem op te lossen dan doet men dat nooit op jouw manier. Kortom: je moet zelf je eigen probleem oplossen. In dit geval doe je dat zo:

        Beste …,
        Ik ben je pesterijen zat. Zodra je me weer lastig valt stel ik je aansprakelijk voor de psychische-, letsel- en/of materiële schade waaronder smartengeld vanwege de derving van levensvreugd. Daar komt bij dat alle kosten die ik moet maken om van jou een schadevergoeding te ontvangen, deel uitmaken van de schade en dus ook voor jouw rekening komen. Ik raad je aan artikel 6:162 BW te lezen en juridisch advies in te winnen ingeval je dit niet serieus neemt.

        Met vriendelijke groet,

        Zo dus. Je geeft het briefje vlak voor je naar huis gaat. Hier hoeft niemand iets van te weten en de pestkop laat het wel uit het hoofd om dit rond te bazuinen want dan komt er direct een claim van minstens € 250,-. Overigens, dit wordt niet vergoed door de AVP-polis dus het komt uit de portemonnee van de pestkop.

        1. Daar is het wat te laat voor. Ik weet ook niet of ik dat in de praktijk gedaan zou hebben. Voor nu moet ik zien het te verwerken en het een plek te geven en hoop ik dat dit anderen bespaart blijft.

          1. Ik krijg via mijn website elke week een vraag om hulp. Steeds weer zie ik dat degenen van wie men hulp/begrip verwacht, dus werkgever en school, helemaal niets of juist het verkeerde doen. Meestal maakt het inschakelen van hen de zaak erger. In ALLE gevallen waarin men het op mijn manier heeft aangepakt is de pesterij onmiddellijk gestopt. De laatste was een meisje van 14. Hoe gaat het nu, vroeg ik haar.

            ‘Zeer goed moet ik eigenlijk zeggen de klas maakt grapjes en we zijn er voor elkaar en nu dat het mijn laatste jaar op die school is is het al het beste jaar dat ik tot nu toe daar heb gehad… en bedankt om me zoveel zelfvertrouwen te geven.’

            Laat niet je leven verpesten! En zeker niet door een (groot) kind. Ga niet denken dat de pestkop dit doet omdat hij/zij jou niet mag. Pesters hebben maar één doel en dat is er zelf beter van te worden. Wat hun slachtoffer voelt kunnen ze niet bevatten want dat deel van hun hersenen werkt niet. Het is volslagen zinloos om bij een pestkop enig begrip of empathie te zoeken. Het bewijs daarvoor zien we aan de nutteloze aanpak van anti pesten methodes. Het is zinloos! Red jezelf want pas dan kun je een ander helpen. Ga naar buiten, zoek vrijwilligerswerk wordt lid van een vereniging en ga leuke dingen doen. Het leven is zó mooi!

            1. Maar dat zeg ik net; ik ben niet meer op de werkvloer. Ik zit ondertussen in de WIA. Ik zoek geen begrip van degene die mij gepest hebben. Ik moet er zelf mee leren dealen. Naar buiten rennen en iets anders gaan doen is voor mij niet genoeg. Buiten het feit dat ik dat niet kan, omdat ik ziek ben, maar dat is een ander verhaal. Dus hoe goed je advies ook bedoelt zal zijn, dat werkt niet voor iedereen.

  15. Het is heel naar als je niet serieus wordt genomen op het moment dat je eindelijk de stap durft te zetten om het probleem bespreekbaar te maken. Ik heb ook meerdere ervaringen met zulke werkgevers en heb ook meegemaakt dat het na mijn melding het pesten alleen maar erger was geworden. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik voortaan wel een paar keer nadenk voordat ik iets vertel of mijn grenzen aangeef, waardoor ik het veel te lang op laat stapelen. Mooi stuk heb je geschreven en ook fijn dat je er tips bij hebt geschreven!

  16. Verschrikkelijk!
    Ik werd vroeger ook altijd gepest.
    Niet normaal want de meesten weten niet waarom diegene dan erg verdrietig is en dat je jarenlang er zoveel vrerdriet van kan hebben.
    Velen hebben na jaren exuses aangeboden.

    Xoxo

  17. Wat vind ik dit ontzettend verdrietig om te lezen. Dat het bij kinderen voorkomt, dat weten we allemaal, en gelukkig is daar, met de juiste begeleiding van school en ouders, nog wel iets aan te sturen (al gebeurt dat ook vaak genoeg niet goed genoeg). Maar onder volwassenen, en dan nog zo’n reactie van je leidinggevende eroverheen, dat is te misselijkmakend voor woorden. Goed dat je je verhaal hebt gedeeld, en tips hebt gegeven om het een halt toe te roepen. Ik hoop dat anderen hier wat aan hebben xxx

    1. Ik ben er wel van overtuigd dat als mijn collega had geweten dat dit mij zo ontzettend pijn deed, hij dit nooit had gedaan. Des te erger vind ik de reactie van mijn leidinggevende; ik was niet sterk genoeg om hem erop aan te spreken. Daarnaast had hij het van mij ook nooit aangenomen, maar van haar wel. Zo zat hij in elkaar en dat wist ze. Ze had me kunnen helpen, maar heeft er bewust voor gekozen dat niet te doen. Ik hoop dat anderen sterker zullen zijn dan mij en het niet zover zullen laten komen. X

  18. Vreselijk, en dat zijn dan ‘volwassenen’… Ik herken wel veel, gelukkig als volwassene nooit gepest, maar als kind wel heel erg. En het blijft altijd bij je.

    1. Het blijft echt altijd bij je. Het is vreselijk. Lagere school, middelbare school en dan nu op mijn werk. En dan zijn er nog mensen die niet begrijpen dat ik er echt een trauma aan over heb gehouden. Kennelijk zijn die nog nooit gepest.

  19. Heel erg goed en knap van je dat je hierover schrijft. Eigenlijk is je leidinggevende nog erger dan de collega die je pestte. Ik heb hier gewoon geen woorden voor. Wanneer gaan mensen eens beseffen hoeveel pijn ze een ander kunnen doen door te pesten?!
    Helaas ben ik er zelf ook bekend mee en hoewel ik er enerzijds sterker door ben geworden, merk ik de laatste tijd dat het wel degelijk nog steeds invloed heeft op hoe ik bijvoorbeeld in een vriendschap sta. Gelukkig is dat maar iets kleins vergeleken met wat het bij jou heeft gedaan. Onthoud één ding goed. Je bent een geweldig mooi persoon!

    1. Zo zie ik het ook. Ik praat het niet goed voor mijn collega, maar ik weet zeker dat hij nooit geweten heeft hoe hard het allemaal aankwam. Groot, klein, lang of kortdurend, het blijft bij je. Het is een litteken wat nooit meer weggaat. Erg om te horen dat jij er ook mee bekend bent. Het vreet aan je. Dank je wel voor dat laatste. X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s