Therapie: Wraak, mishandeling en moord

bullying

Zoals wel vaker is hier weer de twijfel of ik dit artikel wel online moet zetten. Is het niet te persoonlijk? Is het niet te gevoelig? Het gaat over woede. Over pijn. Over wraak. Over bloed, mishandeling en zelfs moord. Gaat het over een film? Een film in mijn hoofd, ja. Dit is het gevolg van pesten.

Wraak. Door sommige mensen gezien als een ongepaste emotie. Ik denk daar anders over. Volgens mij is het een hele gezonde, menselijke reactie op het onrecht of leed wat jou is aangedaan. Echter, als we die wraakgevoelens allemaal om zouden zetten tot daden, dan zou het hier op aarde ware moord en doodslag worden. Dat moeten we niet hebben en daarom laten we dat tegenwoordig over aan justitie.

Vanochtend tijdens therapie kwamen mijn wraakgevoelens ter sprake. Ik ben gepest, uitgescholden, vernederd en belachelijk gemaakt. Niet een paar keer, maar heel erg vaak. Dat vreet aan je. Dat maakt je kapot van binnen. De pestkoppen blijven altijd in je herinnering. Altijd. Ik weet nog precies iedere keer dat ik ben gepest. Vanaf de kleuterschool tot nu. Ik weet nog precies waar het was en door wie.

Brugklasavond. Spannend. Een grote dansvloer. Muziek. Vriendinnen. Eén voor één worden ze gevraagd om te dansen. Ik niet natuurlijk. Of toch? Eindelijk komt er een jongen op me af. “Wil je met me dansen?” Ik kan het bijna niet geloven. Verrukt zeg ik “Ja!” en sta op van mijn stoel. “Maar ik niet met jou!” hoor ik dan. Lachend loopt hij weg richting zijn vrienden, die het allemaal van een afstandje hebben bekeken en met hem mee lachen. De wereld om mij heen wordt zwart. Ik durf niet meer op te kijken. Durf niet aan mijn vriendinnen te vertellen wat er is gebeurd. Ik kom niet meer van mijn plek en zit de avond in stilte uit. 

Dit is maar een voorbeeld. Eén van de velen. Het pesten ging door. Ook toen ik ouder werd. Bij het voetbal. Gewoon zomaar op straat. En dan ook nog de pech hebben dat ik op het werk iemand tref die het op mij gemunt heeft. Van mijn vierde tot mijn achtendertigste ben ik gepest. Ben ik keer op keer aan het twijfelen gebracht. Ben ik wel de moeite waard? Ligt het niet allemaal aan mijzelf? Is het niet gewoon mijn eigen schuld? Dankzij therapie is die twijfel weggenomen. Het is niet mijn eigen schuld. Niemand heeft het recht om een ander zo te behandelen. Nu ik dat weet, komt er ruimte voor boosheid. Voor woede. Voor wraakgevoelens.

Wat voel je als je terugdenkt aan die mensen die jou kapot hebben gemaakt? Wat voel je? Wat denk je? Wat zie je? Wat zou je willen zeggen? Wat zou je willen doen?

Schreeuwen. Krijsen. Wurgen. Hoofd. Stoeprand. Tanden. Bloed. Blote handen. Kapot maken. Dood. 

Ik schrok me kapot. Zijn dit mijn gedachten? Ben ik dit? Denk ik dit echt? Maar dit is dus wat pesten met je doet. Dit is wat jarenlang getreiter veroorzaakt. Er wordt zo vaak gezegd: “Het zijn maar woorden. Pesten doet geen zeer.” Oh nee? Think again.

In de volgende sessies gaan we hiermee aan de slag. Het zal vreselijk zwaar worden, maar het is een must. Ik kan hier niet langer mee rond blijven lopen. Ik kan dit niet langer blijven opkroppen. Het moet eruit.

Ik heb lang getwijfeld of ik dit artikel online wilde zetten. Het is nogal wat. Mijn gedachten. Mijn verleden. Mijn kwetsbaarheid. Wetende wie er allemaal meelezen. Ik doe het toch. Deze keer niet om mijn gevoelens te uiten, niet omdat ik het kwijt moet, maar om aan de buitenwereld te laten zien hoe immens ernstig de gevolgen van pesten kunnen zijn. Onderschat het alsjeblieft niet. Het verwoest vele levens. ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Psychische Shit

Tags:

,

85 Reacties

Pesten is vreselijk! Ik herken die gedachten….van vroeger toen ik dacht wacht maar tot ik groot ben en van die piep piep piep die mijn kinderen gepest hebben.Toch hebben we allemaal onbewust ook weleens gepest denk ik….
Wat lijkt me dat heftig om hier doorheen te moeten….hoop dat het je helpt lieve Marion Xxx

Moedwillig pesten, keer op keer weer, of een keer een grapje maken waarbij je onbedoeld iemand kwetst, is een heel groot verschil.

Het is zwaar shit. Ik hoop ook dat het gaat helpen. Ga dit godverdomme niet allemaal voor jan lul op zitten rakelen. XXX

Weet je dat ik zo aan de paroxetine gekomen ben….omdat ik na de chemokuren die gedachten niet meer uit mijn hoofd kreeg. ik heb toen ook tegen de huisarts gezegd dat ik degene die mijn kinderen gepest hadden wilde vermoorden. Werd iedere morgen huilend wakker. En het ergste is dat er zo weinig tegen te doen is…

Achteraf is er heel weinig aan te doen. Pesten kan alleen voorkomen worden. Als het eenmaal gebeurd is, is het te laat. Daarom zet ik het ook online. Hopelijk dat iemand een keer ingrijpt of nog beter, voorkomt.

Jezus, moet je nagaan als we geen paroxetine zouden slikken! Kunnen we maar beter geen roadtrip samen gaan maken. Thelma & Louise 😀

Haha…tranen staan nu in mijn ogen hoor en niet van het lachen maar durf er nu wel over te lezen,voor de paroxetine kreeg ik van alles wat met pesten te maken had paniekaanvallen.

Ik vind het alleen maar positief dat je dit online zet, omdat mensen er inderdaad veel te gemakkelijk over denken. Dat hele ‘het zijn maar woorden’ is zo, zo fout. Je kan beter op je bek geslagen worden door één of andere willekeurige dronkaard, dan jarenlang getreiterd te worden.
Ik herken je woede. Knuffel. ❤

Knap van je om dit te plaatsen weet precies hoe je je voelt helaas !Jarenlange pesterijen hebben mi ook gemaakt tot wie ik nu ben.Met dank aan de vele hulpverleners die mij hebben laten inzien dat de schuld niet bij mij ligt.Maar blijft een gevoelige snaar bij mij raken als ik dit ook weer lees.we moeten er mee dealen Marion anderen hebben een hoop kapot gemaakt en wij blijven met de wonden zitten.Vergeven ….. moeilijk maar heb het wel gedaan alleen om zelf verder te kunnen.Hoop voor jou ook dat je de juiste mensen op je pad tegenkomt die je verder kunnen helpen.Liefs

Heb lang getwijfeld, maar nu ik alle reacties lees ben ik blij dat ik het heb gedaan. De therapeute die ik nu heb helpt me echt heel erg veel verder. Ik zou bijna hopen dat de vervolgbehandeling nog even op zich laat wachten, want dan moet ik weer naar een ander. Maar goed, ook dat zal wel goed komen. Thanks, Linda. X

Zo akelig voor je lieve Marion, wat jij mee hebt moeten maken…erg! Denk aan je en hoop zo dat je door de sessies wat verlichting krijgt.
Liefs van Christine.

Wow, wat ontzettend powerfull dat je dit online hebt gezet Marion! Pesten is erg, en hoe meer mensen het onderschatten, hoe erger en pijnlijker het wordt. Dan ga je inderdaad aan jezelf twijfelen… Herken het heel erg. Ben zelf ‘maar’ 9 jaar gepest; een paar jaar intensief, een paar jaar ‘slechts’ buitengesloten worden, uitgelachen worden, er niet bij mogen horen. Bah! Op de middelbare school uitgeroepen worden tot lelijkste van de klas, en nu, 10 jaar later, nog steeds twijfelen aan mijn uiterlijk. Bah!
Na verloop van tijd kreeg ik zo’n schijthekel aan mijn klas, en eerste snapte ik niet waar dat vandaan kwam. Tja, als jij langdurig wordt uitgekotst, ga je vanzelf terugkotsen. Hm, gare woordconstructie, excuses-moi.
Anyways, de wraak, de woede, de twijfels en onzekerheid… het is absoluut heftig. Goed dat je dit bij therapie aan gaat pakken; veel succes en sterkte in dit stukje verwerking!
X

Ze hebben geen idee. Niemand heeft enig idee! Of je moet het zelf ervaren hebben. Pesten is echt de hel. Oh wat erg om iemand uit te roepen tot lelijkste van de klas. Tering zeg… Daar word ik echt verdrietig van. Zulke dingen blijven je altijd bij. Dank je wel voor je open reactie. Jij ook sterkte. X

Lieve Marion. Kort en krachtig: het ligt niet aan jou en het zegt alleen maar iets over die randdebielen dan over jou. Ik vind je een kanjer!

Het voorbeeld dat je omschrijft van de dansvloer doet me pijn. Ik herken het, niet precies hetzelfde meegemaakt. Maar ik ken het gevoel :-(. Pesten is verschikkelijk. Ik ben ook jaren gepest! Middelbare school was het ergst. Ik ben nu goed terecht gekomen. Al denk ik er ook nog veel aan terug. Ik hoop stiekem dat de pesters zijn mislukt. Misschien niet aardig…

Dikke knuffel.

Vreselijk. Dat stukje wat je schrijft over dat dansen… om te huilen. Stukje herkenning. Marion ik vind het echt super dat je deze blog online hebt gezet.

Wat verschrikkelijk…..
Ik begrijp het ik was ook jaren lang gepest.
Dacht ook dat het aan mezelf lach.
Maar sinds een aantal jaren denk ik er anders over en weet dat het niet aan mij lag.
Ik hoop voor jou dat jij er met therapie overheen zal komen.
Pluim voor jou dat jij hierover de stap hebt gezet om hier een artikel over te schrijven.

Fijne avond en liefs Xoxo

Ik vind het echt moedig en goed dat je dit deelt. Ik denk dat je de mensen hiermee kan laten inzien wat pesten kan aanrichten en dat het mensen die gepest worden/werden een hart onder de riem steekt. Veel sterkte en respect voor jou! Xx

Moedig om dit zo te beschrijven. En niets menselijks is ons vreemd want we hebben alles in ons. Het ligt eraan wat er in ons wordt getriggerd. En pestkoppen triggeren onze diepste haat gevoelens. Gewoon omdat ze kwetsen en jou machteloos maken.
Veel sterkte en laat de andere kant zegevieren. Haat en liefde komen uit de zelfde bron.

Wat vreselijk naar dat het pesten bij jou zo lang geduurd heeft.
Ik herken de wraakgevoelens, ook al heeft het pesten bij mij niet zo lang geduurd. Een klasgenoot op de basisschool vertelde me zo vaak dat ik lelijk was en niets waard, dat ik het ging geloven. Jaren later kwam ik hem tegen in de kroeg en hij deed een poging om met me te flirten. Ik kon het echt niet laten. Heb hem op zijn beurt vernederd. Hij was daardoor duidelijk van slag, maar nog steeds was het niks vergeleken met wat hij mij had aangedaan. Heb er ook geen spijt van.

Hey lieve Marion
Wat ontzettend moedig dat je dit online gezet hebt!
Pesten…ik heb er veel over gelezen en de gevolgen zijn zo groot maar hoeveel je er ook over leest, nooit maar dan ooi nooit kun je je verplaatsen in iemand die het echt heeft meegemaakt.

Jij geeft hier nu ook een “inkijkje” in jouw gevoelens/gedachten en dus de vreselijke gevolgen van pesten.

Zoveel jaar.

Marion,…..wat ben jij een ontzettend moedige vrouw, dat je dit schrijft maar ook dat je dit aangaat.
Ongelooflijk hoe zwaar jij hebt geleden.

Veel sterkte!!

ps Bedankt voor je openheid

Lieve Marion
Dat is idd 1 van de nadelen van hooggevoelig zijn. Er zijn mensen die een radar hebben voor hooggevoeligheid en er plezier in hebben om te kwetsen. Voor mij 1 van de redenen waarom ik niet meer buiten durf te komen.
Jij bent echter veel sterker xxx 😙

Lieve Tom, dit vind ik zo naar om te horen. Waarom? Waarom zijn er zulke mensen die het leven voor anderen onmogelijk maken? Hooggevoeligheid zou een meerwaarde moeten zijn en jij kan er niet eens van genieten. Maakt me heel verdrietig. Denk aan je. Liefs. ❤

Woorden doen geen pijn. Wie dat heeft bedacht? Heel goed dat je dit deelt Marion. Ik denk dat velen daar iets aan hebben. Pesten is vreselijk en moet stoppen. Veel sterkte met de therapie!

Wauw, wat supergoed dat je dit erkent en zelfs op je blog zet. Ik ben ook jarenlang gepest. Gelukkig alleen op school. Ik voel zelf vooral woede jegens de leraren en mijn ouders, die het als mijn probleem zagen omdat ik me gepest voelde. Van de pesterijen zelf kan ik me op dit moment niet veel herinneren. Dat hangt er ook vanaf in welke toestand ik ben. Het niet kunenn herinneren heeft overigens voor- en nadelen: ik word niet constant achtervolgd door beelden maar het is zo “ongrijpbaar” waarom ik me waardeloos voel tegelijk.

Wat super sterk dat je dit stuk online hebt gezet. Juist ook dat stuk met die gedachten waarin je wraak wilt nemen. Want hoewel je uiteraard schrikt van dat soort gedachten is het naar mijn idee ontzettend begrijpelijk dat dit soort dingen door je hoofd heen gaan na zo veel pijn en verdriet. Zulke gedachten zijn uiteraard heel heftig en je zou ze misschien het liefst wegstoppen omdat je er van schrikt, maar ook deze gedachten en gevoelens mogen er zijn. Om er vervolgens mee om te leren gaan. Knuffel!

Moedig dat je het online hebt gezet! Als iedereen nou eens anderen behandeld zoals hij/zij zelf wil worden behandeld dan worden mensen heel anders en is er een stuk minder leed in de wereld.

Boosheid: soms ben ik zelf op iedereen en alles boos, en dat doet vriendschappen en contacten geen deugd. Als ik me realiseer wat er aan de hand is, en op wie het eigenlijk gericht is, gaat het een stuk beter én kan ik er iets aan doen, het verwerken, terug controle krijgen op wie ik ben en wat voor respect ik mag opeisen.

Pesten: door het lezen van uw stuk realiseer ik me dat ik echt wel schrik had voor mijn eigen zoon naar school ging, en hoe ontzettend fijn de sfeer op school is daar, en dat dat iets herstelt in mij en mijn vertrouwen.

Nog iets wat ik denk nu ik uw stukje lees: Ik las recent op verschillende plekken hoe het bij kinderen iedereen zijn verantwoordelijkheid is, zeker en vast (vooral zelfs, zou ik zeggen) van de volwassenen om het kind heen. Maar ook hoe moeilijk om in deze niet zo hiërarchische maatschappij in te grijpen wanneer je iets ziet dat niet oké is, op straat, in de winkel, op school. Klopt, ik heb al verschillende keren niet ingegrepen omdat ik bang was zélf aangevallen te worden (is ook al gebeurd, trouwens). Ik vind dat een uitdaging waar ik echt wel iets mee wil doen. Maar hoe?

Ik vind het hartstikke goed dat je dit deelt. En weet je, die wraakgevoelens herken ik wel een beetje. Nu niet meer (en misschien ook wel hoor, als ik diep ga graven), maar vroeger heb ik mijn pesters echt wel eens dood gewenst. Toen ik een overlijdensbericht hoorde van iemand met dezelfde naam als één van mijn pesters schrok ik even, maar meteen daarna vond ik het jammer dat hij het niet was.
Ik heb nu niet meer zulke gevoelens, ik hoef ze niet meer te zien of te spreken, zou niet snel naar een reunie van school gaan en heb geen enkele behoefte aan contact, maar daar houdt het wel mee op. Maar pesten of ‘alleen maar’ buitensluiten vergeet je nooit, en wie heeft bedacht dat woorden geen pijn doen… echt wel! Wel wordt ik vooral heel boos als iemand nu een ‘verkeerde’ opmerking maakt (al dan niet om bewust te kwetsen) en of als ik zie dat er gepest wordt. En dan heb ik wel eens sterk de drang om een klap uit te delen, iets wat ik vroeger niet durfde denk ik.

Wat goed dat je er nu mee aan te slag bent in therapie. Is dit de ‘deksel’ waar je laatst van zei dat je hem dicht wilde laten? Mijn gevoel is dat het er bij jou uit moet om verder te kunnen, hoe pijnlijk ook.

Ik ben zelf ook gepest op de lagere school. Ik ben introvert en niet zo assertief en dan ben je al snel doelwit. Hoe oneerlijk ook, maar dat is wel iets waar ik aan wil gaan werken. Op de middelbare school was ik een eenling en nu zit ik in een sociaal isolement. Wat is oorzaak en gevolg? Mijn eigen karakter? Het pesten? Mijn Asperger? Het is allemaal niet zo duidelijk.

Nee, die deksel zit op alles bij elkaar. Niet op een specifiek onderwerp. Ik kijk puur wat ik aankan en tot daar en niet verder.

Heel lang heb ik ook met die vragen geworsteld. Oorzaak en gevolg. Dat heb ik nu losgelaten. Het is zoals het is, ongeacht oorzaak en gevolg, en ik ga werken aan de situatie zoals die nu is en kijken of ik in de richting kan komen van hoe ik het voor mezelf aangenamer kan maken. Het hoeft niet meer duidelijk te zijn en dat is eigenlijk best heel erg prettig. Misschien kan dat voor jou ook een opluchting zijn om die vragen los te laten. Misschien ook niet. Het werkt voor iedereen anders.

Wow heftig hoor, ook sommige reacties van herkenning . Ik wilde eerst niet reageren omdat ik het niet herken, maar ik vind jullie sterk in hoe jullie er mee omgaan en het delen .
Gewoon even een hart onder de riem en duim omhoog voor jullie .
Liefs

Knap hoe je de gevoelens kan toelaten (of iig binnen de vier veilige muren). Een belangrijke stap in verwerking lijkt dat. Zelf ben ik niet boos of iets, behalve op mezelf.. toch moet t ergens wel zitten denk ik, want soms heel kort is t er wel.

Blijf schrijven.. het mag er zijn. En hopelijk helpt deze blog een ander weer.. of weerhoudt t iemand ervan om te pesten.

xx

Hoi Marion, kom hier even via Thomas. (Had even de handen vol aan mezelf, jouw blogs waren daarbij vaak even to much voor me de afgelopen jaren, en ik denk idem dito?) Wat een triest verhaal meid.
Goed dat je nog steeds in therapie zit, ik hoop voor je dat je het hierdoor zult kunnen verwerken, of minstens toch een plekje zult kunnen geven. Liefs, Narda

Dank je wel, Narda. Ik begrijp dat het destijds teveel voor je was. Was het voor mij ook, is het nog steeds wel. Ik sta nu op de wachtlijst voor de volgende therapie en die zal zo’n twee jaar gaan duren. Ik vrees dat het zwaarste nog gaat komen, maar we gaan ervoor. Liefs. X

Wat een aangrijpend en relevant stuk. Zo knap van je dat je dit onder woorden brengt en deelt. Je vertelt een verhaal dat veel mensen niet durven vertellen. Zo moedig.

Ik heb het zelf ook meegemaakt, heb er ook al veel over geschreven. De gedachten zijn herkenbaar, maar de mooiste wraak is dat moment waarop je pesters weer tegenkomt en lachend goeiendag zegt. En dat dan hun mond open valt, omdat ze niet snappen wat hen overkomt 🙂
Veel succes en sterkte met het verwerken van dit alles!! Je bent het meer dan waard om je eigen waarde opnieuw te leren kennen!

Ik heb het zelf niet aan den lijve ondervonden, maar één van mijn kinderen is wel een tijd lang gepest. Het kraakt iemand, en het zijn sowieso we minst weerbaren die als slachtoffer worden gekozen.
Ik wens je veel succes met de therapie, je komt daar sterker uit (dat hier neerpennen was waarschijnlijk al een flink stuk therapie) Succes..

En alles komt voort uit het VERWACHTEN.

De pester VERWACHT van jou, dat jij op hen gelijkt.
Wát, de pester is zelfs jaloers op jou!
En WAT maakt dat jou MOOI, Marion!

Verwachten? Het woord mocht niet bestaan.
Er komt niets goeds uit voort.
Enkel maar teleurstelling!

Moedig Marion, dat je dit publiceert. Maar je ziet wat voor reacties er komen.
Niemand snapt die pesters, die blijkbaar geen idee hebben wat ze aanrichten.
Wens je heel veel sterkte en ik hoop dat je uiteindelijk blij bent met jezelf en kunt aanvaarden dat je een uniek en waardevol mens bent! Respect!

Ik ben heel blij dat je het toch gepost hebt. Mooi om te zien dat de woede eindelijk naar boven mag komen. Ik weet dat jij wijs genoeg bent om niet in die fase te blijven zitten en eens alles er uit is, het er ook echt uit is en je een paar mentale kilo’s lichter weer verder kan. Kanjer!! ❤

ik weet niet of deze pagina nog actueel is en misschien merkt niemand mn reactie.
je twijfel of je het online moet zetten….. ik ben je zo dankbaar dat je het hebt gedaan, nu wetend dat ik niet de enige ben die deze gevoelens heeft.
Ik heb vandaag te horen gekregen dat ik misschien wraak therapie ga krijgen en ben aan het rondneuzen hoe en wat . dit is de eerste pagina die ik open over het onderwerp. ik heb nog geen zin om mijn hele verhaal te doen, misschien later, maar dit geeft kracht
thanks
Jorg

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: