Ratrace

img_7070960-2

Het bloggen schiet er een beetje bij in de laatste dagen. Vorige week zondag geen blog. Gisteren geen blog. Helemaal niets voor mij. De afgelopen drie jaar is er eigenlijk dagelijks, soms zelfs twee maal per dag, een artikel online gekomen. What’s going on?

Nou, niets bijzonders eigenlijk. Puur het besef dat het soms beter voor me is om een wandeling te gaan maken dan een artikel te schrijven. Dat ik, zoals gisteren, meer zin heb om met de kamer van de cavia’s aan de gang te gaan, dan iets online te zetten. Meer is het eigenlijk niet. Het voordeel van een niet al te serieuze blogger zijn, is dat er niets van mij wordt verwacht. Ik genereer geen inkomsten uit mijn blog. Ik heb ook geen vast blogschema. Kortom, het kan gewoon en waarom dan niet doen wat het beste voelt?

Ik heb behoorlijk veel pijn gehad de afgelopen dagen. Vandaag weer. Ik werd om 4:00 uur wakker van de buikpijn en een uur later stond ik onder de douche. Blijven liggen heeft voor mij dan gewoon geen zin. Pijnstillers helpen wel iets, maar niet afdoende. Het suikervrij eten gaat goed, maar ik merk geen enkel effect. Ik ga nog wel een poosje door hoor, maar ik vrees dat ook hier de oplossing niet in te vinden is. Verder is het deze week weer mijn stopweek en dat betekent dat mijn huid weer onrustiger zal worden en dat migraine op de loer ligt. Gelukkig heb ik aan het einde van de week een Indiase hoofdmassage gepland staan. Even 30 minuten ontspannen. Ik kijk er nu al naar uit.

Mediteren is ondertussen weer een vast onderdeel van mijn dag geworden. Allemaal dankzij het 13 Manen project. Fijn om daarmee bezig te zijn. Een jaar lang, iedere week, hele kleine stapjes zetten om je leven dusdanig in te richten dat je er zelf helemaal achter staat. Keuzes maken, nog een keer overwegen, nog een keer terugkijken. Alles in een heel laag en rustig tempo, zodat het project nooit een verplichting wordt. Zodat het nooit moeten wordt en altijd willen blijft. Het laat je nadenken. Het laat je vooral eerlijk zijn naar jezelf, wat overigens een stuk moeilijker is dan ik had verwacht. We zitten zo vast in dat keurslijf. We zijn zo geconditioneerd door de maatschappij. Ik zit nu al twee jaar thuis en pas nu, de laatste weken, merk ik dat het rustiger wordt in mijn hoofd. Dat het “ik moet dit” en “ik moet dat” er eindelijk een beetje uit gaat. Dat ik me ook regelmatig verbaasd afvraag hoe het ooit zover heeft kunnen komen met deze wereld. Op de meest uiteenlopende vlakken. We produceren de meest ingewikkelde apparaten en machines, maar niets is zo mooi, in zowel zijn eenvoud als complexiteit, als de natuur. We willen overal master in zijn, maar zullen altijd het onderspit delven en zolang we dat niet beseffen gaan we maar door. We willen meer. We moeten meer. We ontwikkelen van alles om ons leven zo gemakkelijk mogelijk te maken, maar vervelen ons vervolgens omdat we niets te doen hebben. We bouwen robotten om ons het werk uit handen te nemen en zitten vervolgens met de handen in het haar omdat de werkeloosheid zo hoog is. De mens…

Ziek zijn is klote. Ik zou veel opgeven om weer helemaal gezond te zijn. En toch… Toch denk ik stiekem wel eens hoeveel mazzel ik heb. Mazzel dat ik gedwongen werd om uit deze ratrace te stappen. Dat ik gedwongen werd om eens goed naar mezelf te kijken. Dat ik gedwongen werd de tijd voor te nemen mezelf en dat ik daardoor nu inzie dat waar we mee bezig zijn met momenten helemaal nergens op slaat.

Don’t forget your history
Know your destiny
In the abundance of water
The fool is thirsty.

Bob Marley – Rat Race ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Kladbloggen

15 Reacties

Inderdaad zijn er zij veel mooie dingen naast het bloggen.
Hetzelfde geldt voor mij ook.
Ben zo blij dat ik niet de enige ben waar het bloggen geen verplichting is.

Ik wens je een fijne dag en geniet van je prachtige huisdieren etc…. Xoxo

Dus vandaag een vroege blog!

Groot gelijk Marion, dat je het op deze manier doet, het bloggen, sluit meteen mooi aan bij de alinea over “de mens”, mooi geschreven en zo waar!!!

We verzuipen in onze “gadgets” en “moetens”.

M.b.t. het ziek zijn, ik vind het bijzonder dat je dit zo kan zeggen! Ik zou er ook veel voor over hebben maar zie de waarde van het ziek zijn er nog niet van in eigenlijk. Respect hiervoor.

Fijne dag Marion en veel sterkte en kracht weer met alle pijn en zorgen!

Lieve groetjes

ps…ik ben zo blij voor je dat je Jip en Mattie hebt!

Mooi geschreven. Ik herken er mezelf ook in. Hoewel ik graag ook weer helemaal gezond zou willen zijn, heb ik toch ook mooie intense momenten waarvan ik besef dat gezonde mensen ze helemaal niet meemaken. Zo ook met inzichten en ervaringen. En dan ben ik soort van blij dat ik die momenten en ervaringen wél zo bewust kan/mag meemaken.
Fijne dag met hopelijk eens wat minder pijn!

Hallo Marion,

Eigenlijk precies wat ik gister doormaakte… even in die ratrace zijn en voelen dat je mee wilt doen, enkelt om niet aan de zijlijn te staan en dan merken dat je die ratrace niet trekt en dus weer je positie in moet nemen aan de zijlijn. En hoe eenzaam je daar staat, want zij die het ook kennen zitten net als ik uit het zicht en zij die je ziet die rennen zijn de ratrace.
En toch, heel herkenbaar, leer je juist aan de zijlijn hoe krankzinnig mensen zijn geworden vanuit drive naar bezit en status, dat mensen betekenis zijn gaan geven aan lulkoek. Want uiteindelijk is leven ademhalen naast andere mensen en wezens die ook ademhalen en is het beste wat je kunt doen hierin lief, helpend en goed zijn voor en met elkaar. Je leeft, gaat dood en bezit en status neem je simpelweg niet mee de kist in.
Je kunt je afvragen wie nu ziek is…
Gegeven de eis mee moeten kunnen doen, moeten functioneren, ben ik dat… ik wil me echt niet sterker of minder kwetsbaar voor doen dan ik ben, maar aan die zijlijn… het ziet er op dat speelveld zinloos uit…

Sluit ook aan dat jij zo mooi je intuitie of lot of Geest of karma (whatever) je laat leiden in wat je wanneer als een cadeau de wereld in slingert via woorden, via je prachtige, oprechte verwondering en verbazing. Juist omdat je niet in een schema produceert doet wat je geeft ertoe. Je hart past niet in een schema…

Veel herstel gewenst en bedankt voor wat je doet!

Wat een mooie gedachte. Ik bedenk me dat ook wel eens. Blij dat ik aan bepaalde dingen niet mee hoef te doen, dat ik een andere weg mag gaan. Niet gemakkelijker, maar ik ben soms wel dankbaar voor bepaalde dingen ja. 🙂

Hoi Marion, en andere,
zo herkenbaar allemaal .
Het heeft bij mij ook jaren geduurd voordat het moeten uit mijn systeem verdwenen was en best raar dat een mens eerst ziek moet worden om dat te beseffen ofzo .
En dat van die stopweek herken ik ook zo . Ik heb het ook geprobeerd zonder stopweek, later spiraaltje en nu al een aantal jaren niks geen hormonen meer . Het laatste bevalt het beste , al gaat het nooit weg .
Ik hoop dat je pijn snel afneemt , geniet van je massage ,
Liefs

Zo Marion. Wat een mooie inzichten en omschrijving van de huidige maatschappij. Jammer dat mensen die ziek zijn dan weer bijna een fulltime baan hebben aan het invullen van papieren en het UWV. Ik ben zo bang om me ooit nog bij UWV aan te moeten melden en het schuldig voelen, dat ik weleens door heb gewerkt terwijl het eigenlijk niet ging.

Ja, Marion. Die ratrace. Ik stapte er uit door een zware burnout, nu al meer dan twee jaar geleden. En ik zit er zonder het te willen weer midden in. Want ik moest weer aan de slag. Fulltime omdat ik er momenteel alleen voor sta. Ik wil dit helemaal niet, maar ik weet ook niet hoe ik het anders kan geregeld krijgen. Ik wil zo graag kunnen rondkomen met wat ik schrijf, maar anderzijds heb ik nauwelijks meer tijd om te schrijven door die ratrace inderdaad. Ik heb zelfs nauwelijks tijd om blogs te lezen. Ik merk dat jij met een project bezig bent dat je laat nadenken over waar je naar toe wil. Ik kijk even verder terug op je blog om daar iets meer over te lezen.

Ik ben deze week op het werk ook op de rem (moeten) gaan staan, het was echt gewoon te veel. Maar hoe lang heeft het geduurd voor ik durfde zeggen dat het te veel was. En zelfs toen ik het zei had ik nog super veel stress. Het is dus echt een ratrace, en daar doe je niemand plezier mee. Mooi dus dat je zo bewust kan zijn en meer op je eigen ritme kan leven.

Gewoon doen waar je zin in hebt 🙂 ik doe het zelf ook steeds meer. En tegelijk krijg ik dus meer gedaan. Gewoon even stilstaan en mezelf afvragen, wil ik dit of doe ik het uit gewoonte? Dat werkt blijkbaar.
Het dertien manen project klinkt mooi. Ik heb bijna spijt dat ik het boek niet heb aangeschaft!

Een blog naar mijn hart, Marion! Ja, dat leren stilstaan kost tijd. Heeft mij denk ik ook wel twee jaar gekost. Door het weer even gaan werken de afgelopen maanden kwam ik ook niet meer aan zoveel fijne dingen toe: blogs lezen, zelf schrijven, harp spelen… die zeven maanden werk waren nodig, als een soort karmische afsluiting in dit 9-jaar, maar ik ben blij dat het nu klaar is en ik (zie mijn laatste blog) de beslissing heb genomen niet meer te gaan solliciteren hier, maar alleen nog maar (meer) mezelf te worden en mijn hart te volgen! Fijn dat we een stuk samen reizen! ❤️ X!

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: