Eetstoornis

Emma Wil Leven


Getagd: , , , , , .

emma

Het is al voorbij het middaguur en pas nu heb ik tijd om een stukje te schrijven. Dat is wel eens anders geweest. Zelfs het lezen van andere blogs die ik volg schiet er volledig bij in op dit moment. Het is allemaal naar aanleiding van de zeer indrukwekkende documentaire Emma Wil Leven.

Het begon dinsdagavond met de documentaire Emma Wil Leven. Een documentaire over een meisje met anorexia die alles op alles zet om de strijd tegen deze vreselijke ziekte te winnen.  Hieronder zie je de trailer. Een waarschuwing vooraf; de beelden zijn heftig.

Al voordat de documentaire uitgezonden werd was het drukker dan normaal op het eetstoornisforum. Veel leden die zich afvroegen of ze de documentaire wel of niet moesten gaan kijken. Ook ik vroeg me dat af. Wil ik dit wel zien? Kan ik dit wel aan? Als de trailer al zoveel heftige emoties oproept, is het dan wel verstandig om de hele documentaire te bekijken? Ik heb getwijfeld tot het moment dat de uitzending begon. Uiteindelijk ben ik wel gaan kijken. Voor mij een goede keus. Voor velen ook niet.

De korte beelden in de trailer riepen veel emoties op. Verdriet om Emma, maar ook herinneringen aan mijn eigen eetstoornis, aan mijn eigen gevecht. Echter toen ik de documentaire ging kijken verdwenen die herinneringen langzaam naar de achtergrond en werd ik meegezogen in het intens verdrietige verhaal van Emma. Toch is het niet de dood van Emma wat mij het meest is bijgebleven, met alle respect overigens voor deze immens dappere dame. Wat mij vooral is bijgebleven, is de liefde die Carmen Netten, oprichtster van Human Concern, en de andere begeleiders haar tot aan haar dood hebben gegeven. Waar men zich op tv afvroeg of het wel ethisch verantwoord is om als mannelijke begeleider een patiënte op schoot te nemen en als vrouwelijke begeleidster bij een patiënte in bed te slapen, was het juist dát wat mij recht in mijn hart trof. Op een gegeven moment was het heel duidelijk dat Emma het niet ging overleven. Dan zijn medicijnen niet meer nodig. Dan is zelfs voedsel niet meer nodig. Op dat moment was het enige wat Emma nog nodig had pure liefde en die kreeg ze daar in Portugal.

Na de uitzending meldde ik me nog even bij de chat op het eetstoornisforum. Een vloedgolf aan emoties, pijn en verdriet kwamen daar voorbij. Angsten en zelfs suïcidale gedachten die leden ondervonden na het kijken van de documentaire. Aan de andere kant was er ook motivatie binnen de groep. Leden die de ernst inzagen, ook van hun eigen situatie. Die zagen hoe het mis kan gaan in een klein jaar tijd. Ook de volgende dag ging het napraten door en niet alleen dat. De aanmeldingen op het forum bleven binnenstromen. Het ging de hele dag door en zelfs vanochtend ben ik een groot deel van de ochtend bezig geweest om deze nieuwe leden, die dankzij Emma eindelijk inzien dat ze hulp nodig hebben, een warm welkom te geven. Emma moest eens weten wat er allemaal naar aanleiding van haar documentaire gebeurt op dit moment. Ze redt levens, zelfs nu ze er zelf niet meer is. Ze heeft mensen de ernst van een eetstoornis laten inzien. Ze heeft ervaringsdeskundigen weer extra gemotiveerd om hun werk te blijven doen. Ze heeft ervoor gezorgd dat tientallen mensen eindelijk de stap naar hulp aan het zetten zijn. Nu, op dit moment. Al kun je het niet meer horen, Emma, dank je wel daarvoor.

Emma had anorexia nervosa. Ze was mager. Extreem mager. Dat is echter niet het standaard uiterlijk van iemand met anorexia en het is al helemaal niet het standaard uiterlijk van iemand met een eetstoornis. Eetstoornissen, anorexia, boulima, NAO, BED, enzovoorts, ze kunnen allemaal leiden tot de dood. Het vreselijke gevaar wat er schuilt in het laten zien van graatmagere anorexiapatiënten is dat dat het beeld is wat mensen krijgen van iemand met een eetstoornis. Bij de meeste eetstoornispatiënten is het echter aan de buitenkant niet zichtbaar hoe ziek ze zijn. Ook wij ervaringsdeskundigen hebben veel contact met elkaar gehad na de uitzending en bijna allemaal hebben we direct van iemand uit onze omgeving te horen gekregen:

Gelukkig was jij niet zo mager. Gelukkig viel het bij jou allemaal wel mee.

Nu zijn wij hersteld, maar toch komen deze opmerkingen nog keihard binnen. Wat veel erger is, is dat de mensen die nu nog diep in hun eetstoornis zitten, deze opmerkingen ook te horen krijgen.

Gelukkig is het bij jou niet zo erg. Gelukkig valt het bij jou allemaal wel mee.

Dit is zo’n begrijpelijke opmerking, maar hij is zo ontzettend incorrect. Onthou dat goed. De ernst van een eetstoornis is nooit of te nimmer af te lezen aan het gewicht van een patiënt. Ik kan dit niet vaak genoeg benadrukken. Net als het feit dat een eetstoornis niet over eten gaat. Het gaat om grip, houvast, controle. Het gaat om onderdrukken van emoties en pijn. Het gaat om hulp nodig hebben, maar die niet durven te vragen. Het gaat om een extreem verlangen naar liefde en zorg, maar die niet in ontvangst durven nemen. Dat, en nog veel meer, dat is een eetstoornis. ♥

70 Comments

        • Ik heb ook overgewicht Eric, en toch heb ik ooit label ‘Anorexia-risico-patiënte’ gekregen 😉 Het is blijkbaar de manier waarop je met eten en gewicht omgaat. (en dit is niet kritisch bedoeld, uiteraard, maar gewoon ‘mijn ervaring’). Mensen trekken soms ogen als ik dat vertel, uiteraard, ik heb overal een beetje teveel zitten. Mijn reactie op diëten is extreem. Als ik op dieet ga, stop ik met eten. Daarom dat begeleiding voor mij zo belangrijk is.
          Sterkte Marion!

  • Emma zit ook de hele dag in mijn hoofd. Vreselijk hoe graag ze wou, maar het gewoon niet meer kon… En inderdaad hoe die begeleiders met haar omgingen. Zoveel warmte. Tijdens het kijken is de vraag of dat ethisch wel oke was geen moment in mn gedachte geweest. Het was alleen maar heel erg mooi!

    • Het werd in de uitzending daarna besproken, maar het was een minderheid gelukkig. Het maakt wel duidelijk hoeveel mensen er uit angst leven. Overal worden maar vraagtekens bij gezet. Allemaal om te zorgen dat er geen enkel risico op welke vorm van misbruik kan ontstaan en tot op bepaalde hoogte terecht. We vergeten echter hoeveel mensen we daarmee de liefde ontzeggen die ze eigenlijk nodig hebben en ik ben blij dat HC daar niet in mee is gegaan en Emma alle liefde heeft gegeven die ze op dat moment nodig had. Het was inderdaad ontzettend mooi.

        • Op zich was ik wel blij, want er zijn toch veel mensen die het denken en als het niet uitgesproken was, dan blijven die gedachten maar rondzwerven en op een gegeven moment knalt iemand er een keer iets uit. Nu had Carmen mooi de gelegenheid om uit te leggen hoe ze erover dachten en waarom ze zo gehandeld hebben. ♥

  • Ik moest aan je denken, toen ik de documentaire vanochtend bekeek.

    Het raakte me ook, hoe de begeleiders haar overstelpten met liefde. Ik weet hoe eenzaam ziek zijn kan zijn, zelfs met vrienden en familie om je heen, en ben er na het zien van de documentaire van overtuigd dat de liefdevolle aandacht van de begeleiders mij misschien niet genezen, maar wel zou geholpen hebben in mijn donkerste dagen. Het is begrijpelijk maar jammer dat fysieke steun zo’n taboe is in therapie, want er zijn zoveel onderzoeken die aantonen hoeveel voordelen fysiek contact kan hebben tijdens een genezingsproces. En daarbuiten, for that matter.

    Bedankt voor die laatste alinea. Die is heel erg nodig, denk ik. Wat ben jij een fijne stem voor je lotgenootjes die nog op weg zijn naar het punt waar jij nu al bent en het zelf misschien nog niet zo helder kunnen verwoorden. xx

  • Jeetje lieve Marion,

    Nu doe je het weer..!!😇 zo n cadeau je woorden, zo bijzonder raak en waar.. ik kan wel janken.

    Ik zag de docu ook en vind het afgrijselijk verschrikkelijk voor prachtige Emma. En moedig en kostbaar van haar, wat ze aanwakkert hiermee. Ben haar intens dankbaar ervoor.

    Maar idd, ik dacht onmiddelijk ‘onee, nu wordt bij veel mensen dit hun beeld van anorexia’ zo graatmager en op sterven na dood. ‘Gewoon’ ondervoed en mager zijn is dan idd een meevaller en nog lang niet erg.
    Terwijl de mensonterende ernst idd niet in het gewicht zit, of de BMI of hoeveel rijstwafels je al dan niet toch nog binnen krijgt, maar in dat gevecht in je hoofd dat gaat over NIETVOELEN, CONTROLE hebben en regie hebben over je eigen lijf. Omdat (in mijn geval, en in veel gevallen) mannen dat lijf als bezit zagen en namen.

    Ik heb anorexia en ik vecht dat gevecht.

    Gister tegen mijn traumatherapeut vertelde ik er voor het eerst over, tot gister loog ik erover (”Gaat goed hoor!”). Mijn therapeut schrok, zag ik, had zich niet gerealiseerd dat ik ernstig anorexia heb. Omdat ik nog altijd vet ben (tenminste 51 kilo). Fysiek val ik niet bijna dood neer ofzo.
    Net zo erg is dat ik gister juist precies die woorden zelf zei: “Ik heb het niet zo erg als Emma hoor” tegen mijn therapeut.
    Mijn therapeut nam als eerste insteek gister dat ik meer moest gaan eten. Ik reageerde bijna hysterisch: ”Ik ga ECHT niet een boterham eten ofzo. Ik wil best een tomaat extra, maar echt niet veel eten”. Daarna bedacht hij gelukkig dat een eetstoornis om angst enzo draait en niet moet gaan over extra eten.

    Wat bijzonder van jou dat je het zelf zo moeilijk kan hebben en nog zoveel geeft. Dank je wel!

      • Je bent niet vet. Ik wil dat zeggen voor het woord verloren gaat in de stroom van reacties. Meer nog: ik weet zéker dat je niet vet bent, ook al ken ik je niet.
        Vet is een woord dat ik sowieso niet voor mensen wens te gebruiken, ook niet als 400 kilo zouden wegen. Het is een woord voor bepaalde soorten eten, en eventueel voor dieren die bestemd zijn voor slacht (en zelfs daar is het te betwijfelen). Olie is vet,onder meer omdat het vlekken maakt op kledij. Boter is vet. Maar niet een mens, ongeacht hoeveel ie weegt. Op het gevaar af dat ik bars en boos klink (wat ik totaal niet ben): probeer uzelf niet vet te noemen, want ik denk dat je je daar niet beter door gaat voelen.

        • Wat aardig dat je de moeite neemt (ik ben geen ”u” hoor!) om dit te zeggen… Ik vind dat echt heel lief zeg..
          Ik zou heel graag zeggen ”ok, je hebt gelijk” of ”ok, ik zal het niet meer zeggen”, maar ik zie het als dat het waar is, net als dat ik blond ben.
          Je zegt dat ik me er niet beter door ga voelen , dat is zo, maar ik voel me ook niet beter als ik het niet uitspreek, omdat het gewoon een waarheid in mijn hoofd is.
          Het enige wat ik kan zeggen is als ik bedenk dat maat 36 om mijn buik en benen lubbert en ik eigenlijk maat 34 heb (maar dat kan ik niet geloven daarom koop ik altijd 36 en vaak zelfs 38) dat maat 34 een kleine maat is, dan ben je niet dik als je dat past (een ander die maat 34 heeft vind ik niet dik) maar dat is dan een ”feit”, niet een gevoel bij mezelf.
          Maar sorry, ik wil niet teveel uitweiden over mezelf. Maar wel erg bedankt voor het oog hebben voor mijn woordkeus, dat vind ik echt lief en doet bijna pijn om te voelen dat je die moeite nam.

          • He, wat moet het moeilijk zijn zo met jezelf te worstelen. Ik heb zelf een moeder die er jaren en jaren mee geworsteld heeft, en ikzelf als jonge adolescent ook wel. Ik kan alleen maar zeggen: het is absoluut een heerlijkheid als je eruit raakt. En o ja, ik zeg u omdat ik Vlaams ben, het is een variant van ‘gij’ en dus van ‘jij’. Ik was net niét bijzonder beleefd, eerder familiair 🙂

        • Ik schrok ook erg van dat woord vet. Alles wat daarna kwam, heb ik niet meer echt in me opgenomen omdat ik het zo verdrietig vind dat je in zo’n harde bewoordingen over jezelf praat. Alles lijkt wel vervat te zitten in dat ene stomme woordje.
          Ik wens je heel veel kracht toe in je gevecht. Sterk dat je voor het eerst uitsprak wat er gaande is, ik weet hoeveel moed dat vergt! xxx

    • Ik vond in de docu echt mooi hoe liefdevol Emma begeleid werd. Ik weet niet hoe dat ethisch enzo zit… Ik ben vooral blij voor Emma dat het voor haar goed en lief was.

      Ik kan me voorstellen dat nabijheid je (mij) goed zou doen, ik ken het verlangen wel. Maar tegelijk als het werkelijk beschikbaar zou zijn, als mijn therapeut het als interventie aanbood zeg maar, dan zou ik gek van angst worden en er niet mee kunnen dealen. Is dat wat jij noemt ”liefde verlangen, maar niet in ontvangst kunnen nemen”?
      Ik heb een geweldige therapeut, gelukkig, kundig ook (vooral op mijn trauma problemen) ik ben er heel dankbaar om en blij mee. Ik zie zijn liefdevolle betrokkenheid vooral in zijn ogen, in zijn houding en in hoe hij vasthoudt aan wat helpende therapie is ipv in meegaan wat ik zou willen.

      Ik durf hem niet eens een hand te geven, dat doen we al 4 jaar dan ook niet. Maar goed, dat heeft vooral ook met mijn trauma’s te maken, ik wou alleen zeggen dat liefdevolheid ook in ogen, houding enzo kan zitten.

      • Bijvoorbeeld. Of zoals Emma, die alleen naar Portugal wilde. Die de zorg en de liefde van haar ouders niet kon aannemen. Ze kon dat wel van haar behandelaren. Liefde is zo ontzettend veel. Van simpelweg naar iemand luisteren tot je compleet laten verzorgen door iemand. Ik heb periodes gehad dat ik liefde in de vorm van luisteren niet eens in ontvangst kon nemen. Ik was het niet waard. Ik moest er voor de ander zijn en zelf moest ik alles alleen doen. Liefde is leven en als je vindt dat je het leven of het aanzien niet waard bent, dan is het leven (en dus het ontvangen van liefde) een bijna onmogelijke opgave. X

        • Echte liefde en echt houden van is ook de ouders die haar loslieten en lieten gaan naar wat goed voor Emma was.
          Een vader die durft te zeggen dat hij jaloers is op de hulpverleners, op een afstand blijven wanneer het heel slecht gaat.
          Wat een groot hart hebben deze mensen.
          Afstand en nabijheid, soms zegt het niets, soms zegt het alles.

    • Dank je wel voor die mooie woorden op het eind.

      Ik vind het erg om te horen dat je anorexia hebt. Het gevaar van onderschatting bij anderen is groot, maar de overschatting van onszelf, ten tijde van de anorexia, ligt ook op de loer. Overschatting is wellicht niet het juiste woord, maar de eetstoornis maakt dat je niet meer reëel kunt zien dat 51 kilo absoluut niet vet is. Mijn bijna 90 kilo, dat is vet, maar vet is, net als bindweefsel, bloed en spieren dat zijn, een onderdeel van het menselijk lichaam. Ergens is vet een slecht iets geworden, terwijl we het toch ook nodig hebben om te overleven. Zonder vet op je lichaam red je het niet. Nu heb ik wellicht iets teveel vet, maar tegenwoordig durf ik toch wel te zeggen: beter teveel dan te weinig.

      Een eetstoornis gaat inderdaad niet over eten, maar tekorten in je lichaam kunnen wel een onderdeel worden van een heel groot probleem en dan zal de eetstoornis op een bepaald punt toch over eten gaan, dit omdat het anders ten koste gaat van jouw gezondheid. Maar ik ben geen therapeut, dus ik ga je ook niet vertellen wat je wel en niet moet doen. Ik kan alleen de woorden van Emma herhalen voor jou:

      “Die denken: ik ga toch niet dood, want zij is veel lichter dan dat ik ben. Als je nog enigszins van het leven houd, zul je tegen die ziekte moeten vechten. En op tijd alsjeblieft.”

  • Uiteindelijk gisteren ook (uitzendig gemist) gekeken… Nog steeds onder de indruk, van de liefde van het HC team… Zou Emma die ook gevoeld hebben? Wat me vooral trof was de fysieke afstand tussen Emma en haar ouders: Wat moet het vreselijk zijn om je kind langzaam te zien afglijden, en haar in die laatste periode niet te kunnen steunen! Ik ben blij dat ik hersteld ben, maar vraag me tegelijkertijd af: Ben ik dat wel (helemaal)?

    • Ik denk dat het Emma het wel gevoeld heeft. Juist omdat ze dingen van hen accepteerde die ze van haar ouders niet kon accepteren. Niet omdat ze het niet wilde, maar ze had bewust een afstand gecreëerd; om hen geen pijn te doen, maar ook om zichzelf de pijn te besparen doordat ze op deze manier niet meer geconfronteerd werd met hun pijn en verdriet. Ik heb vreselijk veel respect voor haar ouders. Door haar te laten gaan kon Emma in rust en vrede gaan. Dat had ze thuis niet kunnen doen.

      Moeilijk hè, wanneer ben je nou echt helemaal hersteld? Even twijfelde ik ook toen ik de eerste beelden van Emma zag. Heel even voelde ik weer het verlangen naar het ziekelijk mager zijn. Maar het was een herinnering aan toen, het was niet een gevoel, een verlangen wat ik nu nog heb. Goddank zeg. Het beheerst mijn leven niet meer. Ik denk niet meer aan gewicht, aan calorieën. Het houdt me allemaal niet meer bezig en ik denk dat je dan oprecht en met zekerheid kunt zeggen: Ik ben hersteld.

  • Marion, precies die opmerkingen van ‘het valt wel mee’ is hetgene waar dierbare mensen in mijn omgeving erg onder lijden. Je hebt helemaal gelijk. Je kan (en hoeft) eenvoudigweg niet te oordelen aan de oppervlakte, a.h.v. het zichtbare deel. Vergelijkingen helpen een mens relatief zelden, en zeker in deze gevoelige kwesties. Eetstoornissen zijn geestelijk, en soms uit zich dat ook fysiek, maar dat hoeft niet. Het is geen voorwaarde om in de knoei te zitten met je zelfbeeld en je eetpatroon.

  • Ik heb ‘m nog niet gekeken, maar wil dat wel gaan doen.
    Die opmerking is inderdaad pijnlijk incorrect. Ik begrijp het ergens wel, dat mensen zo denken en niet in zien hoe fout zo’n opmerking is. Maar oef. Daarom goed dat je erover schrijft.

    • Ik begrijp de opmerking ook. Zeker gezien het woordje “gelukkig” er altijd bijgezegd wordt. Mensen zeggen het uit liefde, maar beseffen niet wat voor vreselijke schade ze ermee kunnen aanrichten. De docu is heftig. Ik zag ook iemand op Twitter met Lyme die spijt had dat ze hem gekeken had. Ze was angstiger geworden voor het doorzetten van haar ziekte. Haar angst voor de dood is toegenomen, zei ze. Dus neem jezelf in acht als je gaat kijken. Misschien samen met iemand kijken of in ieder geval als je je mentaal redelijk sterk voelt. Liefs.

    • Ik heb vanochtend een bericht aan Carmen Netten gestuurd. Of ze aan de ouders wil doorgeven wat er allemaal gebeurd op dit moment. Natuurlijk zien ze de impact in de media, maar de blogs die geschreven, de tientallen aanmeldingen op het forum, dat ze waarschijnlijk levens redt, ik hoop dat ze hen dat mee wil geven en dat het hen ergens toch een vorm van troost biedt. X

    • Ja, heel belangrijk. Het is een groot deel onwetendheid, dat kan je niemand kwalijk nemen. Je kan alleen kennis verspreiden om het in de toekomst zoveel mogelijk te voorkomen. Dank je wel.

  • Mooi geschreven! Was aan het eind van de uitzending er in gevallen en vond het erg indrukwekkend. Als buitenstaander had ik geen idee hoe het moet zijn als je een eetstoornis hebt. Zal binnenkort de uitzending helemaal bekijken. Goed dat je het overwonnen hebt.

  • Het was zeker een indrukwekkende docu en Emma heeft bereikt wat ze wilde. Wat was ze strijdlustig maar een lichaam kan helaas niet alles aan. Mooi om te lezen dat er veel aanmeldingen zijn op het forum en er veelvuldig over nagepraat wordt!

  • Ik heb net gekeken op YouTube. Wat indrukwekkend. De beelden zijn heel heftig, de liefde van de hulpverleners raakt. Ik vind het zo goed dat je dit blog schrijft, want ik kan me zo goed voorstellen dat mensen die opmerking maken, en ook hoe dat dan voelt. Ik ken het vanuit een ander oogpunt. Heel belangrijk dat je die nuance ook maakt dat niet alle eetstoornispatienten er zo uit zien.

    Wat een vreselijke ziekte. Liefs xxx

  • Ik heb de docu niet gezien en wil hem niet zien – maar toch is dit een prachtige blog om te lezen (misschien toch ook wel herkenning: zoveel gevoelens alleen al over de trailer) en wil je eigenlijk wel bedanken. Óok heel fijn dat er wordt aangestipt dat niet zichtbare eetstoornissen ook mee tellen – soms heb ik het idee dat deze worden vergeten.

  • Om eerlijk te zijn marion ik wist van te voren nog niet veel over deze ziekte. Totdat ik deze documentaire van Emma heb gezien. Heftig om te zien hoe iemand zo strijd en uiteindelijk helaas overlijd. Fijn ook voor jou dat je het overwonnen hebt!

  • Deze docu heb ik niet gezien, wel een andere een tijd geleden en ik heb er vrij veel over gelezen, uit interesse naar ervaringen in het algemeen over eten.
    Wat me zo trof in de docu die ik zag was het ritueel rondom overgeven. Dat echt plannen, toilet voorbereiden, krukje ervoor, nee toch maar iets meer naar links, handdoekje over fonteintje, nee toch maar op de afvalemmer, heen en lopen, nadenken of alles wel goed staat, toch nog iets veranderen en dan doelbewust het overgeven opwekken.
    Juist dat ritueel van controle maakte het voor mij inzichtelijk hoe iemand zich dan kan voelen.

  • Ik denk ook dat de documentaire voor een hoop bewustwording kan zorgen. Bij mensen met anorexia, hun omgeving en hulpverleners.
    Zelf geef ik niet zoveel les meer, maar dit is ook een onderwerp wat in de opleiding maatschappelijke zorg aan bod komt. Dus ik zal mijn collega’s ook zeker de tip geven om de documentaire te kijken met hun klas.

    • Of het daarvoor geschikt is weet ik eigenlijk niet. Dat schetst dan juist wel weer een heel eenzijdig beeld van anorexia plus een heel extreem beeld. Maar metbde juiste uitleg erbij zal het inderdaad voor veel bewustwording zorgen.

      • Dat is ook waar, maar meestal proberen docenten wel verschillende voorbeelden te laten zien en uit te leggen. En juist het verschil in begeleiding en daarbij kunnen onderzoeken wat bij een cliënt past, is interessant voor onze studenten.

  • Jeetje Marion, wat kun jij goed onder woorden brengen wat ik graag zou schrijven 😉 Ik sluit me helemaal aan bij hetgeen je schrijft. Ik hoop ook van harte dat met de intrede van de DSM V het hele ‘gewichtscriterium’ uit de gezondheidszorg en het beeld dat mensen van eetstoornissen hebben, gaat verdwijnen. Ik ben zelf één van die mensen die geworsteld heeft met een eetstoornis, maar nooit adequate behandeling heeft gekregen want ‘geen ondergewicht = geen eetstoornis’…

    • Ja, hier geldt hetzelfde. Afgewezen voor hulp, want het viel allemaal wel mee. Daarna sloeg ik door, had ik wel ondergewicht, maar wilde ik geen hulp meer. Het is echt een hele foute benadering. Gelukkig gaan ze er tegenwoordig (bijvoorbeeld bij HC) al heel anders mee om. Naar om te lezen dat jij hetzelfde mee hebt moeten maken. Je krijgt er eigenlijk een probleem bij: én geen hulp én je hebt het idee dat je faalt in je eigen eetstoornis of dat je je aanstelt.

  • Wat erg dat mensen dan tegen iemand kunnen zeggen” gelukkig valt of viel
    het bij jou wel mee”.
    Iemand kan dan misschien gaan denken, “jeetje ik faal zelfs bij mijn eetstoornis”
    en ze kunnen dan nog verder achteruitgaan of terugvallen.

    Ik wil de docu nog gaan kijken als dat mogelijk is.

  • Als ik dit zo lees, kan ook ik alleen maar denken aan die ouders. Emma was zo’n mooi, levendig meisje. Dat maakt het extra schrijnend. En nu ik zelf moeder ben, besef ik des te meer hoeveel pijn iedereen moet voelen in zo’n situatie. Verschrikkelijk! Als ik dan terugdenk aan mijn eigen middelbare schooltijd, ben ik extra blij dat mijn verstoorde relatie met eten (eetstoornis vind ik een brug te ver) niet is doorgeslagen.

    Je hebt jezelf zo ontzettend goed verwoord. Ik wil de documentaire graag nog terugkijken. De beelden zijn al verdrietig om te zien, dat zal tijdens het kijken van de docu zelf nog heftiger zijn. Maar dat stukje bewustwording, dan is er in elk geval nog iets positiefs uit al dit verdriet voortgekomen.

  • Ik denk dat mensen met de opmerking ‘gelukkig is het bij jou zo erg niet’ eerder doelen op de ernst van de gevolgen dan van de ziekte zelf. En als je niet doodvalt van de honger dan is het gevolg in de ogen van leken ook niet zo erg.
    Ik heb maar een beperkte ervaring met een eetstoornis. Bij mij is er ingegrepen voor het een probleem kon worden. Maar ik begrijp hoe dat gaat in je hoofd. Iedereen die daar niet mee in aanraking is gekomen, begrijpt daar niets van. En k wens het ze ook niet toe. Maar docu’s als dit kunnen een manier zijn om het mensen te laten zien. Jouw blog is ook zo’n manier. En ik hoop van harte dat iedere patiënt die sterk genoeg is, ook de moeite wil nemen om het anderen te laten zien. Want enkel zo kunnen we het hen laten begrijpen en misschien andere mensen met een eetstoornis een klein beetje helpen.

  • Het is een aangrijpende documentaire. Vooral die hoop en eenzaamheid en strijd in klinieken. Ik hoop maar dat ze er vroeg bij zijn en dat dit een waarschuwing is van hoe het kan gaan. Dit is de realiteit. Ik hoop verder dat ze het bij de wortel aanpakken en niet te zwaar inzetten in het begin. Ze zeggen wel eens dat ze dan nog volop ontwikkeling zijn en dat deel van hun ontwikkeling hebben moeten missen. Ik vind een kliniek maar een koude en onnatuurlijke omgeving toe. Sommige jonge kinderen schreven op een blog dat zij er een nachtmerrie aan overgehouden hebben door in een gesloten kliniek te hebben gezeten. Althans dat zeggen ze; De ontwikkeling zal dan z”n natuurlijke beloop dan wel niet hebben gehad. Men zegt dat het een deel van de persoonlijkheid kan worden waar men mee vergroeit kan raken. Die eenzaamheid grijpt je echt aan en het is niet natuurlijk meer. Ze zullen wel goede bedoelingen hebben gehad. Human concern heeft een heel andere aanpak. Van binnen uit. Vroeger zijn er ook wel documentaires en films over uitgezonden. Ze gaan voor duurzaam herstel en dat er geen terugval optreedt. Dat iemand dit in de bloei van z”n leven treft.

  • Ik ken iemand die kreeg na een beetje eten een embolische shock. Na een paar slokjes water te hebben gedronken gaf zij al over. het hervoedingssyndroom lijkt mij ook eng want ga je lang vasten dan kun je al in shock raken als je alleen al een bordje pap eet. Ook bestaat het risico op hartfalen. Er werd bloed geprikt en daar kon je aan zien wat het kaliumgehalte was en electrolieten balans was. Sommigen zaten op het randje. Op grond van het bloedonderzoek zoekt de dietiste uit wat ze mogen eten en hoeveel. Ook bij oudere mensen kan het voorkomen dat zij ondervoed raken. Ze hebben dan meer vetmassa dan spiermassa. Ik geloof dat ze denken dat ze onsterfelijk zijn. Dat wel willen maar niet kunnen of bij machte zijn. Ik denk dat sommigen er van bij moesten komen nadat ze die documentaire hebben gezien. Ik denk dat je het niet snel weer vergeet als je dit hebt gezien. je kunt er moeilijk vat op krijgen. . .

    • Het is inderdaad veel ingewikkelder dan mensen vaak denken. Gewoon eten of dwangvoeding geven, zo werkt het niet. Het is vreselijk complex en er zo vroeg mogelijk bij zijn is heel erg van belang. Ik denk dat de methode van HC veel kan betekenen. Ze werken met ervaringsdeskundigen en kijken naast het eten vooral naar de oorzaak. Wat zit eronder? Hopelijk komt er ooit een moment dat het aantal patiënten weer gaat afnemen. Het is nu vreselijk om te zien hoeveel en hoe jong de kinderen zijn die hier al mee te maken krijgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s