Een dag van twee uitersten

1

Gisteren was een dag van twee uitersten. Waar mij aan de ene kant werd verzocht zo snel mogelijk dood te gaan, werden aan de andere kant de handen ineen geslagen door tientallen mensen om één cavia een beter leven te geven. Hoe mooi kan het zijn?

De persoon die Sylvana het leven zuur maakt op Instagram door het over Hitler en de Duce te hebben, over kankerhoer en nog veel meer schandalige taal, vindt er nu kennelijk ook vermaak of plezier in om gekke dingen tegen mij te roepen. Hij hoopt dat ik zo snel mogelijk doodga aan mijn darmziekte. Dat gaat ‘m niet worden. Mijn darmziekte is niet dodelijk. Helaas pindakaas dus voor deze persoon. Vanochtend zag ik nog een bericht in de trant van “Ik ga nog liever dood dan dat ik jou gelukkig zie”. Jeetje, wat erg. Dan moet je leven je ook niet veel waard zijn. Zonde.

Ik hoop oprecht dat deze persoon er binnenkort zelf achter gaat komen waarom hij hier zoveel genoegen in schept. Dat kan toch niet oké zijn? Dit bedoel ik niet cynisch, ik meen dit serieus. Er moet iets met die persoon aan de hand zijn waarom hij zijn tijd hieraan spendeert. Daar zal ik echter nooit achter komen. Ik doe wat ik moet doen. Ik blijf het benoemen op social media. Ik blijf Sylvana Simons steunen, niet omdat ik het met haar eens ben, maar omdat ik vind dat iemand niet op deze manier behandelt mag worden.

Over naar de mooie dingen des levens. Op Marktplaats kom je soms de meest schrijnende gevallen tegen als het om huisdieren gaat. Ik ben lid van een caviaforum, een besloten groep op Facebook en regelmatig worden daar advertenties doorgegeven van cavia’s die in erbarmelijke omstandigheden zitten. Soms zitten ze buiten, vaak zitten ze alleen en in veel te kleine hokjes. De cavia die we gisteren zagen zat alleen in een hamsterkooi. Een kleine vierkante kooi waar hij twee stapjes vooruit en twee stapjes achteruit kon zetten. De advertentie werd gekopieerd en in de groep gezet. Binnen een minuut stroomden de reacties binnen. We moesten eerst weten of het een beertje of een zeugje was. Ik stuurde de persoon op Marktplaats een berichtje. Het was een mannetje, een beertje. Twee personen bleven over die ruimte hadden om hem op te nemen. Beide hadden ze echter geen vervoer. Het was voor mij ook best ver rijden. Denk zo’n 50 minuten en dan nog door naar de persoon die de cavia in huis zou nemen. Ik bood aan te rijden, mocht er niemand anders zijn die kon rijden. Dat beestje moest daar gewoon zo snel mogelijk weg. Uiteindelijk meldde zich iemand die op 10 minuten afstand woonde. Binnen drie kwartier was het geregeld en over ongeveer twee uur wordt de cavia opgehaald en naar zijn nieuwe huis gebracht. Een huis met veel meer ruimte, een lief baasje en leuke andere cavia’s waar hij gezellig mee samen kan leven.

Ik was echt ondersteboven van wat er gisteravond gebeurde. Binnen no time werden er berichten uitgewisseld, meldde mensen zich met mogelijkheden en opties. Het was echt ontzettend mooi om mee te maken. Ik hoop dat we in de toekomst nog heel erg veel cavia’s op deze manier een goed en fijn onderdak kunnen geven. Wat een supermooie groep mensen zit daar. Extra hartjes vandaag. ♥♥♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Kladbloggen

Tags:

,

23 Reacties

Zo fijn voor de cavia’s! Ik zit zelf in een konijnengroep en een paar hondengroepen, en daar doen ze hetzelfde, heel mooi 🙂 Zo triest sommige advertenties, kan er wel van janken af en toe. “De kinderen vinden hem niet meer leuk nu het geen puppy meer is, dus wel willen hem graag ruilen tegen een knaagdier, die kosten minder tijd in onderhoud”, ik ben hem letterlijk zo tegengekomen 😥

Oh vreselijk! Alle kinderen zijn allergisch. Dat is volgens mij het gangbare excuus voor geen zin meer. Op de paar enkele die echt allergisch zijn na. Vreselijk. “We hebben geen tijd meer om het hok schoon te maken.” Vreselijk, maar ontzettend mooi dat er van zulke groepen zijn op fb. Word er zo blij van! ♥

Oh ja, hoe herkenbaar, ik zag laatst in een of ander tv programma een Golden Retriever in een asiel ergens in het westen. Ik schoot acuut in de stress en was bijna de auto ingevlogen om het beestje op te halen…natuurlijk niet meer rationeel denkend dat dat programma al maanden geleden was opgenomen…
En werkelijk afschuwelijk wat je overal aan dierenleed tegenkomt. Ik lees niet alles meer, want ik wordt er soms bijna letterlijk ziek van.
🐕🐕🐈🐈🐹 warme groet, Jose

Ahh, zo fijn is dat, wanneer mensen samen werken om zo’n dier te helpen! Ik heb dat soort dingen ook meegemaakt toen ik nog ratjes had en op het rattenforum zat. Mensen doen echt heel hard hun best voor dieren waar anderen soms niet eens naar omkijken. Gelukkig maar. ❤
En je hebt gelijk. Die persoon die zo naar doet tegen je, kan alleen zo naar doen omdat hij of zij zelf diep ongelukkig is en ergens mee worstelt. Triest wel hoor, maar dat mag diegene niet zo op jou neer storten.

Hee meid wat rot zeg van die persoon zeg dat ie zo doet tegen je!!! 😦 maar wat je zegt op social media vind ik je sterk! Goed zo!!! 🙂 en wow wat goed zeg van de cavia actie! Super tof! Ik moet zelf maar meer actiever worden op cavia forum…

Op het forum van de Grote Cavia is het echt heel erg rustig. Als je het leuk vindt kan ik je uitnodigen voor deze groep. Is wel druk. Veel foto’s en zo, maar wel heel gezellig.

Wat fijn dat je mee kon denken voor het redden van de cavia. Gelukkig is ie nu gered en heeft ie een warm huis <3.
Daar is dan ook de like voor op je blogpost.
Niet om de persoon die zijn gevoelens ergens aan de kant heeft geschoven en boe bah roept.

Dankzij de workshops die ik zaterdag volgde, mag ik best luisteren naar mijn gevoel. Dat geeft zo een ander beeld en minder denken. 🙂

Wat bijzonder van die cavia!!
Zo gaaf als mensen met elkaar ergens voor gaan!

Dat eerste wat je schrijft, waarom is iemand zo respectloos en haatdragend :-(……dat ontstaat niet zomaar!

Fijne avond!

Wauw, zeker een dag van twee uiterste. Die persoon die jou zulke nare berichten stuurt gaat niet helemaal lekker nee. Die mag zichzelf wel eens heel erg hard achter zijn/haar oren krabben. Helaas hebben dit soort mensen vaak niet echt een reflectievermogen. Dus hard krabben zal hij/zij niet.
En wat mooi dat jullie op de caviagroep zo’n moppie hebben kunnen redden en het beestje een beter onderkomen te geven. Op de katten facebook groepen wordt dit ook redelijk vaak gedaan. Al moet ik zeggen dat er ook heeeel vaak vervelende discussies zijn op deze groep.

Hallo Marion,
Ik weet dat ik dit op een niet geijkt plekje opwerp, maar ik ben diep wanhopig en ten einde raad. Ik heb drie stoornissen: ik dissocieer, ik heb chronische ptss (dus langdurig en heel zwaar getraumatiseerd en daardoor giga vermijdend en giga angstig voor alles en iedereen. Ik leef in mijn huis) en ik heb anorexia.
Mijn anorexia, ik weet dat ik het zo niet moet zien, maar is mijn ‘’redding’’, want dankzij anorexia ben ik de hele dag in een onmenselijke strijd verwikkeld om niet te eten en daarmee mijn gevoel (ook al dat trauma gevoel) te onderdrukken. Het is een hel. Maar als ik de hel van anorexia loslaat is er de hel van trauma pijn, omdat mijn therapie openleggend is en dus gericht op leren voelen en voelen aangaan.
Hoe meer mijn therapeut me leert te voelen, hoe erger mijn anorexia werd.
Tot op wat het nu is.
En het zal nog erger worden, want zo gaat dat met anorexia… toch? En dat is het patroon wat ik in 3 jaar therapie heb gezien. Van minder eten naar vrijwel niets eten. Ik heb een eet ritueel, wat ik per dag mag eten en ik ben de hele dag in gevecht met mijn honger om niet meer te eten en als ik meer eet te kotsen tot ik niet meer op mijn benen kan staan van het kotsen en mijn ogen opgezwollen zijn van de druk van het ondersteboven in de wcpot hangen, mijn keel brandt en beschadigd is en ik liters moet drinken omdat ik alle vocht uit gekotst heb.
Mijn therapeut is trauma therapeut en daar richt hij zich op. Maar ik ben inmiddels radeloos omdat er niets met mijn eetstoornis gebeurt. Ik heb het wel open gegooid en uitgesproken hoe ernstig mijn eetstoornis is. Toch doet hij er niets mee.
Ik vraag me af hoe verantwoord dat is. Er 3 jaar lang niets mee doen heeft me gebracht op waar ik nu ben en ik kan zeggen dat drie jaar geleden mijn eetstoornis makkelijker aan te pakken zou zijn geweest als nu en dat maakt me bang hoe dat over nog een periode zal zijn.
Kun jij mijn wanhopige vraag bij iemand neerleggen, misschien vanuit jouw netwerk??, die verstand van eetstoornissen heeft en die kan aangeven of het wel verstandig is dat ik weliswaar goede trauma behandeling heb, maar dat mijn eetstoornis eigenlijk compenseert voor de vooruitgang van mijn trauma therapie? Want ik denk eigenlijk dat het alleen maar lijkt of mijn trauma therapie goed gaat, omdat ik vlucht in steeds erger wordende eetproblematiek. En dat klinkt als een welbewuste keuze, maar anorexia is een monster in me (ook al voelt ze als mijn beste vriendin) en ik kan niet anders dan zo doen. Ik kies het niet.
Ik heb dit geprobeerd uit te leggen aan mijn therapeut, maar die doet er niets mee. Het lijkt wel of het gewoon niet aankomt, omdat ik het als client zeg ofzo of omdat hij eigenlijk niet weet wat hij dan moet doen en dan maar doet of het niet zo erg is. Ik weet het niet…
Ik hoop dat je me vergeeft dat ik dit op je (heel erg mooie, fijne, sterke, inspirerende) blog schrijf. Sorry daarvoor.

Je zou een keer kunnen kijken op de site van Human Concern, maar nog beter zou je misschien eens kunnen bellen. HC pakt pakt de eetstoornis en de onderliggende problematiek aan, maar wat voor hen de exacte criteria zijn weet ik helaas niet.

Dat anorexia op dit moment je redding is, klinkt voor mij heel bekend. Natuurlijk is het een ziekte, maar dankzij die ziekte besta ik nu nog. Op dat moment had ik haar nodig om te overleven. De andere optie was nog erger.

Een eetstoornis is een psychische ziekte die ernstige lichamelijke gevolgen kan hebben. Hoe ernstiger de gevolgen, hoe kleiner de kans op overleven. Kijk naar Emma. Het was uiteindelijk haar lichaam die het opgaf, terwijl haar strijdlust volop aanwezig was.

Bel met HC. Dat is mijn advies. Kijk wat er mogelijk is (mits je openstaat voor andere therapie natuurlijk) en vergeet ook niet te vragen hoe het verzekeringstechnisch ziet. Ik weet dat niet alle verzekeringen de behandelingen vergoeden.

Je zou je ook kunnen aanmelden op het forum, maar ik kan me in jouw geval ook voorstellen dat dat misschien helemaal niet helpend, maar juist triggerend is. Ik vind het niet erg dat je je verhaal hier doet. Als je je verhaal maar doet. Niemand hoeft helemaal alleen te vechten met een eetstoornis. Liefs.

Sommige mensen zijn gewoon knettergek, niet meer, niet minder. En wij, mensen met een hart, zullen nooit begrijpen wat een ander drijft om iemand uit te maken voor al het slechte op de wereld.
Ik ben oprecht blij dat je toch nog een lichtpuntje hebt gevonden door een nieuwe thuis te helpen vinden voor de cavia! Geweldig! Er zouden meer mensen als jij moeten zijn! :*

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: