Woensdag 14 december 2016

langemensen

Gisteravond veranderde de dag ineens compleet voor me. Ik zag dingen, ik schrok. Herinneringen. Angst. Ik werd zo misselijk dat ik moest overgeven. Mijn hart huilde. Ik voelde pijn. Dáár zat de pijn. Daar zit het verdriet. Daar zit alle weggestopte ellende waar ik al zo lang naar op zoek ben. 

De vrouw rechts op de foto. Voor jullie waarschijnlijk gewoon een foto van een vrouw met een normaal postuur en een grote vrouw. Voor mij een foto die me de adem ontneemt. In negatieve zin. Ik krijg geen lucht meer. Ik word misselijk. Gedachten vliegen van links naar rechts door mijn hoofd. Dit roept alles op wat er in mij leeft en verborgen zit.

Ik ging direct verder zoeken en kwam uit op een plek waar ik veel herkenning vond. Het was al laat in de avond toen ik mijn voorstelbericht plaatste en toch kwamen er direct reacties. Daar was de herkenning.

  • Altijd die blikken en het nastaren.
  • Je voelt je constant bekeken en gaat dan bedenken wat anderen van jou vinden.
  • Altijd opvallen.
  • Nooit eens ergens incognito naartoe kunnen.
  • Altijd herkend worden.
  • Altijd jongenskleren, spijkerbroeken en mannenschoenen dragen.
  • Nijd van anderen, omdat zij kleiner zijn.
  • Nooit ergens vooraan mogen staan of zitten, want dan kunnen anderen niet over je heen kijken.
  • Je een reus voelen.
  • Altijd als de volwassene behandeld worden.
  • Enzovoorts….

De herkenning deed me goed. Ik ben niet alleen. Aan de andere kant besefte ik wel dat het mijn proces is. Dat iedereen er anders mee omgaat en het op een andere manier verwerkt. Dat ik niet alleen ben, dat ik het niet alleen hoef te doen, maar dat het wel mijn proces is. Dat niemand mijn pijn en verdriet voelt.

De volgende reacties gaven me ook veel inzicht.

  • Wees trots op je lengte!
  • Heb schijt aan de rest!
  • Zie er de voordelen van in!
  • Laat je niet kisten!
  • Loop rechtop, je mag gezien worden!

Ik besefte dat ik dit allemaal al ben en doe. Ik bén trots op mijn lengte. Ik zie de voordelen. Ik loop rechtop. Toch is daar, ondanks dat, die vreselijke pijn van binnen. Ik heb mijn lengte en mijn groot zijn geaccepteerd in het hier en nu. De pijn van vroeger, het trauma, het verdriet, de mentale gevolgen, dat zit er allemaal nog. Het is me voor het eerst heel helder dat die twee dingen, hoe nauw ze ook met elkaar verbonden zijn, voor mij op dit moment volledig losstaan van elkaar.

De spotlight gaat niet meer aan als ik naar buiten ga. Ik stap niet meer alleen het toneel op. Er zitten geen honderden mensen meer in de zaal die ik niet kan zien, maar die mij wel zien. Zo is mijn leven tot voor kort geweest en het was een hel. Dat aanvaarden, simpelweg aanvaarden, is wat ik nu wil doen. De extreme pijn en het intense verdriet over mijn verleden toelaten. Het er laten zijn. Het door niemand minder laten maken. Niet meer mijn schouders naar achteren, borst naar voren en kin in de lucht, maar mijn hoofd laten hangen, ineenkrimpen en toegeven. Ik wil vallen en even niet meer opstaan. ♥

17 thoughts on “Woensdag 14 december 2016

  1. Mijn moeder is ook een heel lange vrouw en droeg om die reden geen hakken. Had ook altijd maar keus uit 3 soorten schoenen (want: maat 43). Tot ze een keer pumps vond. Met hak en totaal onpraktisch, maar wel vrouwelijk. En ze droeg ze en genoot er van. Ik gun jou ook de omarming van je lengte. 😚

    1. Ik heb mijn lengte geaccepteerd. Ben er nu juist blij mee. Dat bedoelde ik met erachter komen dat het in het nu accepteren en het trauma, opgedaan in het verleden, gek genoeg losstaan van elkaar.

  2. Val maar en blijf net zo lang liggen tot het goed voelt om op te staan.
    Ik gun je alle tijd om de pijn er te laten zijn en alle ruimte zodat het in alle rust kan helen.

  3. Ik ben zelf ook een grote vrouw, en nog steeds met mijn 1m82. Ik krijg daar altijd vragen over. Hoe groot ben jij wel niet?
    Ik herken de dingen die je oplijst. Maar nu draag ik hakken met trots en kan ik eindelijk jeans uit de winkel aan (vroeger moest ik broeken laten maken, omdat ze die lengte niet hadden bij vrouwen).
    Het is al een mooie stap dat je nu geen probleem meer hebt met je lengte. Ik hoop alleen voor jou dat alle trauma errond uit het verleden nu ook een plaats kan krijgen, zodat je rechtop kan lopen zonder al te zware bagage!

  4. Ik snap je helemaal. Ik ben klein. 1.57 en schoenmaat 35,5. Altijd de kleinste van de klas en dus achterste in de rij. Altijd omhoog moeten kijken tijdens een gesprek, niet serieus genomen en als een kind behandeld worden. Ik kreeg enkele jaren geleden bij de chinees een lollie en mensen die aan de deur kwamen vroegen of mijn ouders thuis waren terwijl ik al getrouwd was. Dat kan allemaal heel vervelend voelen. Terwijl ik toch echt trots ben en tevreden met mezelf. Dat vervelende staat inderdaad los van de acceptatie. De acceptatie betekent dat je jezelf goed vind zoals je bent. Het vervelende zijn de dingen die je overkomen zijn doordat je zo bent. Ik hoop dat je je snel weer fijner voelt. Je mag best af en toe instorten, daar is helemaal niks mis mee. 😙

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s