Persoonlijk, Psychische Shit

Donderdag 15 december 2016


Getagd: , .

posti

De gedachte om niet aan mijn vervolgbehandeling te beginnen blijft opborrelen. Zeker weer na de confrontatie en het contact wat ik gisteren met mijn lotgenoten had. De pijn, de wanhoop en het verdriet wat er, door zo’n ogenschijnlijk eenvoudig en kortstondig contact, omhoog komt, is wel heel erg groot.

Wie het artikel van gisteren niet gelezen heeft, kan dat alsnog doen door hier te klikken. Er was herkenning. Van beide kanten. Er was begrip. Tot op bepaalde hoogte. Je kan het. Je kan hier overheen komen. Wees trots op je lengte. Heb lak aan iedereen. Het is het verleden. Leef in het nu. Als er iemand in het nu leeft, dan ben ik het wel. Ik kan niet anders, want ik heb geen zicht op de toekomst en het verleden is te pijnlijk. Gisteren kwamen ze alweer. De wanhopige gedachten. Vallen en niet meer opstaan. Ik hield het nog beschaafd. Het liefst had ik willen schreeuwen: Vallen. Verzuipen. Nooit meer opstaan. Doodgaan. Ja, graag.

Ik vind herkenning bij lotgenoten. Mensen met een uitzonderlijke lengte. Mensen met een eetstoornis. Mensen met sociale angst. Mensen met een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis. Mensen die emotioneel verwaarloosd zijn. Mensen die het slachtoffer zijn geworden van mishandeling. Mensen die gepest zijn. Maar niet iedereen die gepest is, is ook lichamelijk mishandeld. Niet iedereen met een eetstoornis heeft ook sociale angst. Niet iedereen die emotioneel verwaarloosd is heeft een uitzonderlijke lengte. Je zult vaak ergens een stukje begrip vinden, maar nog vaker tegen onbegrip aanlopen. De zoektocht naar herkenning, het intense verlangen om begrepen te worden, het blijkt een doodlopende weg.

Ik ben alleen in mijn gevecht. Dit vreselijk zware en bijna ondraaglijke gevecht. Het omhoog halen van één van bovenstaande onderdelen is al genoeg voor mij om neer te vallen. Wat als er straks twee onderwerpen aangehaald worden? Of drie? Of vier? Of vijf? Wat dan? Hoe dan? En hoe overleef ik dat?

Gisteren is mij veel duidelijk geworden. Ik ben de enige die mijzelf ooit volledig zal begrijpen. Stukjes herkenning zijn te vinden, kleine beetjes begrip zullen me de dag doorhelpen, maar daar blijft het bij. De rest is aan mij. Ik ben nu bijna 40 en ondanks dat het nog steeds niet goed met me gaat, is het nog nooit zo goed met me gegaan. Ik wil dit vasthouden. Ik wil op deze manier verder leven en na alle ellende die ik in mijn leven heb meegemaakt, vind ik eigenlijk wel dat ik daar recht op heb. Er wacht mij nog één behandeling: langdurige en intensieve schematherapie. Een behandeling die maximaal twee jaar zal duren. Eens per week groepstherapie en ééns per week individuele therapie. Ik zal er aan beginnen, maar ik ben eerlijk: ik denk dat de behandeling te zwaar voor mij zal zijn. Er is teveel gebeurd in mijn leven en ik wil de tweede helft van mijn leven niet alleen maar vechten, zoals ik dat in de eerst helft heb moeten doen. Ik wil leven en daar heb ik recht op. ♥

14 Comments

  • Lieve Marion, je hebt zeker recht om gewoon te leven en als de therapie te zwaar voor je zal blijken te zijn dan is dat maar zo. Je kunt het het beste zelf bepalen, daar ben je goed in! Je hebt al zoveel gewonnen!?!

  • LIeverd ik zeg doen je bent van zover gekomen,en natuurlijk heb jij net als wij allemaal recht om te leven .Wat anderen je aan hebben gedaan kun je niet zo maar even weg vegen .Blijft er altijd zittten geloof me maar proberen om er mee te leren leven hoemmoeizaam soms ook.Hoveel schoppen ik mijzelf wel niet onder mijn kont heb gegeven is niet te meer te tellen.Maar tis het allemaal zo waar geweest .Dus meis probeer het afhaken kan altijd nog.En wat als je jezelf tig keer tegenkomt houd altijd voor ogen dat jij je dit zelf niet heb aangedaan.Leven is beel te mooi om er niet voor te vechten.Spreek jammer genoeg uit ervaring en nog kan ik geen film zien geen docu waarin kinderen gekleineerd misbruikt en gepest worden .Te pijnlijk maar ik leef mijn leven ten volle en geniet en dat gun ik jou ook zo erg .Liefs een heel dikke knuf Xxxxx

  • Elk mens, elke situatie is uniek. Ik weet niet uit ervaring wat jij meemaakt. Ik kan je alleen maar laten weten dat ik je verhaal volg en erken, en dat ik je bewonder, wat je ook doet.

  • Wauw…
    Heftig maar zo herkenbaar.
    Met de ziekte die ik heb weten anderen ook niet wat ik voel.
    Al moet ik het wel meer dan 10.0000 keren vertellen.
    Aan de buitenkant is toch niets te zien.
    Ik ben een gelukkig mens 😉

    Xoxo

  • Stoer dat je die therapie gaat starten. Je probeert het. En kijk later maar of het lukt.
    Ik kan niet zeggen dat ik alles begrijp en/of herken. Maar dat je je eenzaam voelt in je situatie, dat herken ik.
    Hou vol!

  • Zelfs al zijn er stukken van herkenning, zelfs al zal je iemand tegen komen die net dezelde soort shit heeft meegemaakt en dezelfde problemen kent, dan nog zal die persoon niet weten hoe het voor jou is. Want jij bent een unieke verzameling van mogelijkheden en minpuntjes, van ervaringen en gevoelens, en niemand kan ooit jou zijn.
    Ik hoop voor jou dat die zware therapie meer zal geven dan ze zal vragen wanneer je de uiteindelijke balans opmaakt. Want jij hebt echt wel recht op leven en niet gewoon op overleven!

  • Je hebt absoluut recht op leven. Altijd overleven gaat je slopen, voor zover het dat nog niet gedaan heeft. Goed dat je wel de therapie aan gaat, misschien brengt het je meer dan je nu verwacht. Zo niet, wees dan niet te hard voor jezelf, dingen proberen hoort ook bij ‘leven’. 😉 X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s