Chronisch ziek

Gisteren was een klotedag


slof1

Eerste Kerstdag. Ik was blij dat ik even naar mijn ouders kon. Dat ik even kon genieten van de gezellige brunch en mee kon doen met een paar spelletjes. Ja, ik was blij en dankbaar, maar onderweg naar huis kwam al snel het dompergevoel. Gevolgd door het onvermijdelijke schuldgevoel.

Ik moest dankbaar zijn dat ik in ieder geval even had kunnen genieten. En pijn is maar pijn. Dat gaat ook wel weer over. Er zijn zoveel mensen die helemaal niet weg kunnen met de kerst. Die helemaal alleen zijn. En toch? Toch baalde ik ervan. Altijd maar eerder moeten afhaken. Altijd maar rekening houden met grenzen. Altijd maar vooruit denken. Gruwelijk stomme kutziekte.

Nu gaat er vast weer iemand vallen over het woord kut. Well, life sucks. Je slikt het maar.

Veel pijn. Ladingen aan pijnstillers. Extra medicatie. Het mocht allemaal niet baten. Op Eerste Kerstdag viel ik om 19:30 uur in slaap en werd exact 12 uur later wakker. Nog steeds pijn, maar niet meer zo hysterisch als de dag ervoor. Ik was van plan lekker te gaan genieten van Tweede Kerstdag. Beetje op de bank hangen. Beetje Top 2000 kijken. Beetje mijn kerstpakket leeg eten. Maar het kwam er allemaal niet van. Het genieten lukte niet en dat was oké. Ik liet de schuldgevoelens varen en liet het er allemaal maar even zijn. Ik wil gewoon ook eens relaxt kerst of iets anders kunnen vieren zonder van tevoren allerlei dingen in te plannen en te berekenen. Hoeveel uur kan ik zitten? Hoe lang is het rijden? Hoe lang heb ik nog wanneer de pijn begint? Is er een mogelijkheid om te liggen? Etc. Het is niet meer spontaan. Het is niet meer kijken hoe gezellig het is en we zien wel tot hoe laat we blijven. Soms baal ik daarvan en dat mag. Dat is niet klagen en zelfmedelijden hebben. Dat is the fucking realiteit.

Vandaag gaat het alweer iets beter. Vooral mentaal. Het lichaam werkt nog niet mee, maar ook dat komt wel weer. Wel voor donderdag als het kan, want donderdag is het oliebollenbakdag bij mijn oom en tante. Eén van mijn favoriete dagen van het jaar. Oliebollen bakken, Top 2000 luisteren en lekker genieten van het samenzijn met de familie. Iedereen komt en gaat en dat maakt het voor mij ook weer prettig. Ik hoef me niet bezwaard te voelen als ik na een uur weer wegga en als ik me goed voel, mag ik de hele dag blijven als ik dat wil. Geen verplichtingen. Geen verwachtingen. Gewoon er mogen zijn met alles wat ik heb en niet heb, wie ik ben en niet ben. Dus, lichaam, beetje meewerken svp! Donderdag moet je weer op pad en ik heb er zin in. Laat me een keertje niet in de steek, oké? Thanks. ♥

29 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s