Eetstoornis, Persoonlijk, Psychische Shit

Eetstoornis en extreme aanpassing: Ik ben op mijn hoede


Getagd: , .

headersheknows

Onlangs had ik het plan opgevat om een leef-eet-beweegdagboek bij te gaan houden op mijn blog. Als overzicht en motivatie. Ik heb voor nu die categorie toch maar weer even verwijderd. Er klopt iets niet. Het voelt niet goed. Ik raak gefrustreerd. Ik ben op mijn hoede.

Ik had het eerste artikel in de nieuwe categorie nog niet geschreven en het eerste advies stond al in mijn mailbox. Hoe goed de adviezen omtrent eten, bewegen en mijn leefpatroon ook bedoeld zijn, het komt zelden goed binnen. Dat heeft te maken met het feit dat ik al zo vreselijk lang ziek ben en eigenlijk alles al geprobeerd heb. Dat is frustrerend. Als je vervolgens iedere keer moet gaan uitleggen dat je dat al geprobeerd hebt en dat het niet werkte, dan wekt dat enkel nog meer wanhoop en frustratie op. Geen goed plan dus. Daarnaast werd ik laatst na een flinke wandeling meteen weer met de neus op de feiten gedrukt: Ik ben chronisch ziek en kan verdomd weinig. De acceptatie over het niet voldoende kunnen bewegen is er nog lang niet. Dat is een gevecht wat ik maar niet lijk te winnen.  Er wordt zo gehamerd op voldoende bewegen en hoe goed dat is voor je gezondheid, dat dat bij mij een soort vicieuze cirkel oplevert. Zelfverwijt. Schuldgevoel. Toch gaan bewegen. Weer ziek worden. Woede en frustratie. Dat slaat uiteindelijk weer om in zelfverwijt en dan kunnen we weer opnieuw beginnen. Het is allesbehalve helpend als je dan een mailtje krijgt van iemand die zegt dat je simpelweg meer moet bewegen en anders moet eten. Er is niet heel veel voor nodig om mij dan terug te krijgen in mijn oude straf- en eetpatronen. Weg dus met die categorie. Weg ook met blogs en accounts die veel te veel bezig zijn met sporten, eten en diëten. Het is niet helpend voor mij. Sterker nog, het trekt me omlaag en dat kan ik absoluut niet gebruiken.

Ik merk dat ik weer op een soort punt ben aanbeland, een soort kruispunt, waar ik al een poos stilsta en waar ik wellicht al te lang stilsta. Waar eerst het spirituele pad en het pad van herstel heel helder zichtbaar waren, beginnen nu ook het pad van de eetstoornis en de extreme aanpassing weer (te) goed zichtbaar te worden. Het waarom weet ik niet. Ik voel wel wat, maar kan er de vinger niet op leggen. Uit voorzorg heb ik op het eetstoornisforum aangegeven dat ik me even terugtrek als vrijwilliger. Dat kan voor een paar weken zijn, maar wellicht worden het wel een paar maanden. Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik dat pad van de eetstoornis nooit meer in zal slaan. Hij is me op dit moment echter wel te zichtbaar. Ik zie, voel en ruik de voordelen van de eetstoornis weer. De voordelen die er, op de lange termijn, helemaal niet zijn. Het pad van de extreme aanpassing, daar sta ik nu voor stil. Misschien heb ik er de laatste tijd zelfs al wel weer een paar stappen op gezet. Het bevalt me echter voor geen meter en ben weer teruggelopen. En nu sta ik daar. Stil. Wetende welke kant ik op wil, maar nog niet in staat om die ene stap te zetten. ♥

44 Comments

  • Terwijl ik je artikel lees denk ik: you go girl! Ondanks het gevoel dat je omlaag wordt gehaald, hoe goed bedoeld de adviezen ook zijn, vaar je je eigen koers en dat vind ik weer heel sterk van je! 😘

  • Hier na een lange stilte even een knuffel van mijn kant! Ik weet hoe moeilijk het is, en ik vind het heel knap hoe bewust en sterk jij met je eetstoornis herstel in combinatie met alle andere pech die je helaas hebt omgaat. Topper!
    Ik weet niet of je het meegekregen hebt, maar ik ben ondertussen begonnen aan een eetstoornis behandeling. Het is vreselijk maar jij bent wel een mooi voorbeeld van hoe het óók kan. Sorry dat je zo moet blijven vechten, maar je doet het enorm goed. Ik denk aan je. Veel liefs, Sofie

    • Dank je wel, meis. Wat goed dat je ondertussen begonnen bent met de behandeling. Ja, het zal vreselijk zwaar zijn, maar je gaat er enorm veel voor terugkrijgen. Ik ben blij dat een voorbeeld voor je kan zijn en wens je heel veel sterkte. X

  • Wat geweldig van je dat je zo alert bent om te merken dat je op een pad staat wat je niet wilt volgen! Mooi dat het je doet stilstaan en weer eens nadenken. Zo’n belangrijke stap!
    Oh, en voldoende bewegen is heus goed voor je, alleen is ‘genoeg’ dus ‘voldoende om gezond te blijven’ en in jouw geval is het duidelijk nog belangrijker om ook de nodige rust te pakken. Oftewel, het lijkt me geen a te eenvoudige zoektocht wat genoeg nou precies inhoud. Zoek je eigen balans en je eigen weg. Dat kan jij echt wel! Knuffel!

    • Het is heel moeilijk. De minimaal 30 minuten bewegen grens is er maar moeilijk uit te krijgen. Vandaag ging het goed. Het pakje hier op de hoek is hier 3 minuten vandaan. Een wandeling er doorheen kost 10 minuten en in een kwartier was ik weer thuis. Dat is gevoelsmatig veel te weinig, maar ik moet daar op de één of andere manier vrede mee zien te vinden. Dat gaat vast wel lukken inderdaad, maar het kost tijd. Meer tijd dan ik had gehoopt. X

  • Zo te lezen sta je niet stil maar ben je volop in beweging.
    Bewustwording en eigen keuzes maken is een grote stap vooruit,
    ook al maak je er geen meters mee.
    Die komen er wel als je er echt zelf aan toe bent.

    Daar ben ik weer met mijn ouwe wijven wijsheid maar leer heel veel van hoe jij omgaat met je eetstoornis.
    Nooit kunnen voorstellen dat dit zo zwaar is en dat je hier zo snel in kunt belanden.

    • Het is onbegrijpelijk hoe snel het kan en de sluwheid, de geniepigheid, van die verrekte eetstoornis verbaasd me keer op keer weer. Dat zul jij ook gevoeld moeten hebben. Het was er ineens en op het moment dat je het doorhebt zit je al veel te diep. Ik ben wel heel blij om te lezen dat je wat aan mijn verhalen hebt hierin. Ik wens je heel veel sterkte.

  • Ik durf het bijna niet te schrijven, maar omdat het ook voor anderen van belang kan zij toch maar.
    Toen ik door artrose aan voeten niet meer kon wandelen en door dezelfde artrose aan handen, niet meer kon fietsen omdat stuur in bedwang houden en op- en afstappen problemen gaf en ik regelmatig omviel heb ik een driewieler gekocht. Nu beweeg ik elke dag weer redelijk en lekker in de buitenlucht.

    • Waarom durf je dat niet te zeggen? Dat is toch heel anders als iemand die tegen mij zegt: “Je moet gewoon wat meer bewegen en anders gaan eten.” Het is een slimme oplossing die driewieler. Ik heb zelf wel eens aan een ligfiets gedacht, omdat ik niet lang op een zadel kan zitten. Maar mij kennende gebeuren er dan hele gekke ongelukken 😆😆😆

      • Omdat je al zoveel adviezen krijgt durfde ik het echt even niet, bang om je iets te aanbevelen wat je toch niet kan, of financieel niet mogelijk is, of je al geprobeerd hebt, of een andere reden waarvan je verdrietig zou worden omdat je het wel heel graag zou willen.
        Zoiets allemaal.

  • Herstel is net het het pellen van een ui. Elk laagje brengt je weer een stukje verder. Alleen komt daar dan weer een laagje. En soms is het toch weer even moeilijk, al dacht je dat je dat punt voorbij was. Da’s niet erg (wel vervelend trouwens), maar soms betekent het alleen dat je weer klaar bent om een nieuw laagje af te pellen.

    Goed van je dat je ziet dat je alert moet zijn. Da’s al heel wat. Ik hoop voor je dat het je iets gaat brengen.

  • Je weet welke kant je op wilt, wat heb jij nodig om die stap te zetten lieve Marion?

    Follow your heart, 1 van de zinnen die jij schreef op je blog! Hou je hart helder als een stralende ster, dan zal jij altijd de goede kant opgaan door die ster te volgen.

    Take care

    • Poeh, geen idee. Het lijkt alsof ik ergens op wacht, maar ik kan mijn vinger er niet goed opleggen. Gekke is, ik weet het, ik weet welke kant ik op wil. Misschien ben ik toch bang voor wat er komen gaat als ik echt alles ga loslaten en er geen weg meer terug is. X

  • Adviezen zijn goed bedoeld (althans, dat mag ik hopen), maar soms heeft de ontvanger van die adviezen daar op dat moment gewoon geen nood aan.
    Doe je eigen ding, Marion. Laat een ander zijn ding doen. Kijk over die sport-foto’s en doe gewoon wat goed voelt voor jou.
    Ook al zegt iedereen dat bewegen en sporten goed is voor de gezondheid, het lijkt me duidelijk dat dat per mens apart moet bekeken worden en dat die regel bij sommigen inderdaad niet telt.
    Denk maar vooral aan wat het beste is voor JOUW lijf 😉

  • Goed dat je handelt naar wat je voelt! Ik heb je even niet gelezen vanwege nieuwe baan en weinig energie, dus ben niet up to date, maar vind het hartstikke goed wat je besloten hebt. En soms even stilstaan is niet erg. Dat zijn juist die momenten van herijken… X!

  • Ik vind het heel goed van je dat je het opmerkt en actie onderneemt om erger te voorkomen. Inspirerend voor mij. Ik vind het ook heel lastig, al die adviezen over bewegen zoals traplopen en high intensity dingen en weet ik het allemaal, wat ik allemaal niet kan. Maar het is goed als je je bewegen aanpast aan wat jouw lichaam op dat moment aankan (en rekening houden met mogelijke negatieve gevolgen voor de komende dagen/weken). Tenminste dat probeer ik mijzelf nu steeds te vertellen 😉 Niet topsporter of wat dan ook worden, niet bewegingen doen die alleen maar schade geven, maar bewegen op zo’n manier wat goed is voor jouw lichaam. En als dat naar de wc lopen en weer terug is, is dat prima. Het geeft mij wel meer rust nu ik dit “weet”. Maar nogmaals, ik denk dat je echt goed bezig bent met erge terugval voorkomen (al maakt het eigenlijk helemaal niet uit wat anderen ervan vinden).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s