Genieten van het leven

pip5

Zo lang als je op de wachtlijst kan staan, zo snel kan alles geregeld worden als je eenmaal aan de beurt bent. Gisteren had ik een gesprek met mijn therapeute. Ik wilde met haar overleggen of ik wel of niet zou beginnen aan de schematherapie. Die keuze bleek al voor mij gemaakt.

Er ging al een lampje brandde toen ik aan het einde van de ochtend een vragenlijst kreeg via de mail. Ik moest die z.s.m. invullen. Het was dezelfde vragenlijst die ik bij aanvang van de therapie had gekregen. Het lag voor de hand dat ze daarmee mijn vooruitgang zouden gaan meten en die gedachte was correct. De overdracht naar de andere afdeling was al in gang gezet en ik hoefde dus niet meer te kiezen. Ik ga starten met de vervolgbehandeling. Maandag heb ik het eerste oriënterende gesprek. Natuurlijk, als het echt niet gaat, de paniek en de extreme angsten aanhouden, dan zijn er nog andere mogelijkheden, maar we gaan er vanuit dat dat niet nodig is. De paniek is al wat gezakt. De angst heeft al plaats gemaakt voor berusting.

Het is gek dat als je zo midden in de die paniek zit, je de meest eenvoudige oplossingen niet meer ziet. Stoppen bijvoorbeeld. Ik kan altijd stoppen met de behandeling. Om de één of andere reden zag ik dat niet. Ik dacht: “Als ik begin, moet ik het afmaken en na twee jaar moet ik genezen zijn.” Door die hele zin kan een dikke vette streep. Er is niets aan die zin wat klopt. Toen mijn therapeute me dat gisteren vertelde kwam de rust weer terug. De rust kwam nog meer terug, toen ze mij vertelde dat ze ook een eigen praktijk heeft en dat, mocht het echt niet gaan met de behandeling, ik altijd bij haar terecht kan. Ik zal dan wel een verwijzing van mijn huisarts nodig hebben, maar ik schat zelf zo in dat dat geen probleem is. De vorige keer mocht ik namelijk ook zelf kiezen naar welke psycholoog ik wilde. Het feit dat ik kan en mag stoppen en weer terug kan naar mijn huidige therapeute, geeft mij enorm veel rust. Ik ga nu met veel meer vertrouwen mijn vervolgbehandeling starten.

Aanstaande maandag heb ik het eerste oriënterende gesprek. Twee weken later de tweede en weer twee weken later de derde. In die drie gesprekken maak ik kennis met mijn therapeute, worden de diagnoses opnieuw bekeken en kijken we nogmaals of de combinatie individuele en groepstherapie passend voor mij is. De verwachting is dat de groep rond 1 maart a.s. start. De duur is maximaal twee jaar. Dat betekent dat ik tot 1 maart 2019 twee keer per week therapie  heb. Het zal ontzettend zwaar worden, zeker omdat ik ook chronisch ziek ben, maar we gaan ervoor. Er is een way out en dat stelt me enorm gerust.

Het is soms schrikken. De extreme gedachten die door mijn hoofd gaan. “Je gaat gewoon beginnen met die therapie. Het leven moet niet te makkelijk worden voor je. Een beetje lijden kan geen kwaad.” Het is de stem die mij lange tijd verbood om te eten, om te genieten van het leven. Ze is er nog steeds. De afgelopen paar maanden heb ik geleerd dat die stem niet oké is. Door de keiharde woorden die mijn therapeute uitsprak ging er een knop om. Dit is niet oké. Dit is niet de waarheid. Zo zou je een ander nooit behandelen, dus waarom behandel je jezelf zo? Het was het belangrijkste moment in de afgelopen zes maanden therapie. Ik kan nu afstand nemen van deze stem. Ze is nog niet weg, ik hoor haar nog dagelijks, maar ik hoef haar niet meer te gehoorzamen. Ik mag voorzichtig aan beginnen met genieten van het leven. ♥

18 thoughts on “Genieten van het leven

  1. Jaa! Blij om te horen dat je er wat positiever of in ieder geval een stuk minder paniekerig in staat als gisteren 🙂
    En heel fijn voor jou ook om te weten dat je om een redelijk simpele en vlotte manier weer terug kan als het moet. Wat een fijne verandering 🙂
    Liefs, Sofie

  2. Toen ik gisteren erover las verbaasde me het al dat je dacht dat je er dan meteen voor 2 jaar aan vast zat. Tussentijds zullen er altijd wel evaluatiemomenten ingebouwd worden dacht ik, want met zo’n wachttijd zal de “selectie” ook goed voorbereid zijn.

    Fijn dat je je er nu zoveel beter bij voelt.

  3. Wat fijn dat er een stukje berusting is. Soms is het goed om even over een drempel heen geduwd te worden, weet ik uit ervaring. Niet omdat anderen de keuze voor je maken, maar omdat het je helpt zelf te kiezen wat voor jou het beste uit kan (zal) gaan pakken.
    Ik ken het paniek-gevoel. Er is in december al terugkoppeling geweest van mijn psycholoog naar de huisarts, dat ik eigenlijk medicijnen en tweedelijns-hulp nodig heb. Daarmee lag de bal weer bij mij om een afspraak met de huisarts te maken, en dat heb ik dus zeker een maand voor me uitgeschoven: tot gisteren mijn man liet weten dat hij dat voor me gedaan heeft. Doodeng vind ik het, maar ik weet ook dat het beter is.

  4. Prachtig dat je nu al wat anders aan kan kijken tegen de behandeling, maar vooral dat er voor jou een plan B is als het niet lukt. En dat laatste vind ik wel belangrijk voor jou. Veel succes met het gesprek maandag.
    Je hebt me trouwens wel aan het denken gezet wat betreft dat genieten van het leven 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s