Psychische Shit

Genieten van het leven


Getagd: , .

pip5

Zo lang als je op de wachtlijst kan staan, zo snel kan alles geregeld worden als je eenmaal aan de beurt bent. Gisteren had ik een gesprek met mijn therapeute. Ik wilde met haar overleggen of ik wel of niet zou beginnen aan de schematherapie. Die keuze bleek al voor mij gemaakt.

Er ging al een lampje brandde toen ik aan het einde van de ochtend een vragenlijst kreeg via de mail. Ik moest die z.s.m. invullen. Het was dezelfde vragenlijst die ik bij aanvang van de therapie had gekregen. Het lag voor de hand dat ze daarmee mijn vooruitgang zouden gaan meten en die gedachte was correct. De overdracht naar de andere afdeling was al in gang gezet en ik hoefde dus niet meer te kiezen. Ik ga starten met de vervolgbehandeling. Maandag heb ik het eerste oriënterende gesprek. Natuurlijk, als het echt niet gaat, de paniek en de extreme angsten aanhouden, dan zijn er nog andere mogelijkheden, maar we gaan er vanuit dat dat niet nodig is. De paniek is al wat gezakt. De angst heeft al plaats gemaakt voor berusting.

Het is gek dat als je zo midden in de die paniek zit, je de meest eenvoudige oplossingen niet meer ziet. Stoppen bijvoorbeeld. Ik kan altijd stoppen met de behandeling. Om de één of andere reden zag ik dat niet. Ik dacht: “Als ik begin, moet ik het afmaken en na twee jaar moet ik genezen zijn.” Door die hele zin kan een dikke vette streep. Er is niets aan die zin wat klopt. Toen mijn therapeute me dat gisteren vertelde kwam de rust weer terug. De rust kwam nog meer terug, toen ze mij vertelde dat ze ook een eigen praktijk heeft en dat, mocht het echt niet gaan met de behandeling, ik altijd bij haar terecht kan. Ik zal dan wel een verwijzing van mijn huisarts nodig hebben, maar ik schat zelf zo in dat dat geen probleem is. De vorige keer mocht ik namelijk ook zelf kiezen naar welke psycholoog ik wilde. Het feit dat ik kan en mag stoppen en weer terug kan naar mijn huidige therapeute, geeft mij enorm veel rust. Ik ga nu met veel meer vertrouwen mijn vervolgbehandeling starten.

Aanstaande maandag heb ik het eerste oriënterende gesprek. Twee weken later de tweede en weer twee weken later de derde. In die drie gesprekken maak ik kennis met mijn therapeute, worden de diagnoses opnieuw bekeken en kijken we nogmaals of de combinatie individuele en groepstherapie passend voor mij is. De verwachting is dat de groep rond 1 maart a.s. start. De duur is maximaal twee jaar. Dat betekent dat ik tot 1 maart 2019 twee keer per week therapie  heb. Het zal ontzettend zwaar worden, zeker omdat ik ook chronisch ziek ben, maar we gaan ervoor. Er is een way out en dat stelt me enorm gerust.

Het is soms schrikken. De extreme gedachten die door mijn hoofd gaan. “Je gaat gewoon beginnen met die therapie. Het leven moet niet te makkelijk worden voor je. Een beetje lijden kan geen kwaad.” Het is de stem die mij lange tijd verbood om te eten, om te genieten van het leven. Ze is er nog steeds. De afgelopen paar maanden heb ik geleerd dat die stem niet oké is. Door de keiharde woorden die mijn therapeute uitsprak ging er een knop om. Dit is niet oké. Dit is niet de waarheid. Zo zou je een ander nooit behandelen, dus waarom behandel je jezelf zo? Het was het belangrijkste moment in de afgelopen zes maanden therapie. Ik kan nu afstand nemen van deze stem. Ze is nog niet weg, ik hoor haar nog dagelijks, maar ik hoef haar niet meer te gehoorzamen. Ik mag voorzichtig aan beginnen met genieten van het leven. ♥

18 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s