Eetstoornis, Persoonlijk

Getverdemme, ik ga op dieet


ziek

Haaahahaha. Ja. Uh. Oké. Getverdemme. Ja. Nou, vooruit dan maar. Getverdegetverdemme. Ik moet op dieet. Nou ja, moet moet moet. Niks moet, maar het zou goed voor me zijn. Die bloeddruk is nog steeds niet in orde en nu slik ik daar wel een pilletje voor, maar ik moet er zelf ook wat aan doen. Dus….

Mijn bloeddruk was een jaar geleden veel en veel te hoog. Zo hoog dat ik direct aan de medicijnen moest. Dat ging goed. Mijn bloeddruk daalde en ik mocht na een paar maanden weer stoppen. Mijn bloeddruk schoot weer omhoog en dus ging ik vrij snel weer terug aan de medicijnen. Omdat ik verder gewoon gezond ben, gaan we er vanuit dat de hoge bloeddruk veroorzaakt wordt door langdurige blootstelling aan veel te veel stress. Angsten. Paniek. Depressie. Medicatie die ik daarvoor gebruik. Toch gaf mijn huisarts aan dat ik wel op mijn gewicht moest letten. Ik woog toen zo’n 84 kilo en ik moest zorgen dat ik niet boven de 86 kilo uit zou komen. Dat is de grens voor mij naar overgewicht. Ondertussen is dat helaas toch gebeurd. Ik weeg nu 89 kilo en dat is too much. Tijd voor actie.

Nu ben ik niet zo’n fan van op dieet gaan en jullie zullen allemaal begrijpen waarom. Ik heb 25 jaar gevochten tegen een eetstoornis. 25 jaar een zieke relatie gehad met eten. Ik zit absoluut niet te wachten op triggers. Echter, een hoge bloeddruk, daar zit ook niemand op te wachten en ik wil niet de rest van mijn leven aan de medicijnen blijven als dat niet nodig is. Ik slik anti-depressiva. Daar heb ik geen enkele moeite mee, want die heb ik nodig. Ik ben in therapie, doe er alles aan om te zorgen dat ik overeind blijf en dan vind ik medicijnen slikken geen probleem. Daarom vind ik het ook meer dan logisch dat ik alles ga proberen om die bloeddruk op een natuurlijke manier omlaag te krijgen en als dat op dieet gaan is, so be it.

Oké, op dieet gaan is overdreven. Het enige wat ik hoef te doen is gezondere keuzes maken. De chocolade-kokosblokjes laten staan. Een speltcroissantje nemen in plaats van een kaascroissant en dat één keer in de week doen in plaats van twee keer in de week. Popcorn in plaats van chips. Ongezoete sojayoghurt in plaats van sojavla. Het is zo makkelijk. Net zo makkelijk als denken: “Ach, die ene keer maakt toch niet uit?” Maar die ene keer is vaak al de zeshonderdachtendertigste ene keer. Dat is de shit.

Zes kilo is het doel. 83 kilo is het gewicht waar ik altijd op uitkom als ik gewoon normaal, gezond en afwisselend eet. 11 februari heb ik weer een check up. Ik hoop dan de helft kwijt te zijn.

Oké, getverdemme man. Ik ga op dieet. Ik was eigenlijk van plan dat nooit meer te doen. Maar weet je wat tof is? Dat ik gewoon helemaal, maar dan ook helemaal geen gekke dingen voel of rare gedachten hoor. Ik hoor geen gekke stemmetjes in mijn hoofd die meteen allerlei restricties oproepen of die meteen extreme doelen stellen. De enige stem die ik hoor is: “Gelukkig hoef je nooit meer onder die 80 kilo te komen.” Waarom weet ik niet, maar dat geeft zo’n bevrijdend gevoel. Ik ga op dieet omdat het goed voor me is en niet omdat ik ziek ben. Yes, recovery is worth it. ♥

52 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s