Persoonlijk

Een feestje naar binnen


Getagd: , .

honouryourself

En toen verscheen daar zomaar ineens twee dagen lang geen artikel op mijn blog. Waarom? Was ik ziek? Nee, niet eens. Ik ging wandelen, naar therapie, ging lunchen, mijn ouders kwamen op bezoek, ik zocht mijn rust, vond mijn rust, bracht een meerkoet naar huis en lag op de bank. Ik was moe, maar gelukkig.

Ik ging op tijd naar bed. Keek weer eens De Wereld Draait Door. Vond het leuk en interessant. Was moe van het zeiken van mensen op alles. Vooral weer op dat verrekte Twitter. Ik besloot een dag niet over politiek te twitteren. Dat was gisteren. Vandaag is zeikvrije zaterdag. “If you can’t convince them, confuse them.” Mijn nieuwe motto. Lachen als iemand iets onbehoorlijks zegt of schrijft. Niet uitlachen. Gewoon erom lachen en het laten gaan. Ik zag alle drie de afleveringen van The Homeless Experience. Zoek eens op op Uitzending Gemist als je de tijd hebt. Het is de moeite waard.

Het leven online wordt steeds minder leuk. Als een politici online iets vertelt, dan is er zelden iemand die hem of haar steunt, maar alle tegenstanders van het verhaal weten hen moeiteloos te vinden. In plaats van onze medestanders op te zoeken, lijken we enkel nog op zoek naar onze tegenstanders. We willen zeiken. Kennelijk. En het erge is, ik word erin mee getrokken. Die negatieve energie. Maar dan hoor je dit en ik denk alleen maar: Ja, dit is het.

Glenn de Randamie, beter bekend als Typhoon:

In plaats van een extern feestje wordt het even een feestje naar binnen toe.

Het is veel eerlijker naar mezelf kijken en ook toegeven dat ik het af en toe niet weet. In deze tijd lijk je bijna niet meer te kunnen zeggen: Ik weet het niet. Het zijn of tegenstellingen of patstellingen of direct je mening geven. Maar eventjes rust, even naar jezelf kijken, hoe verhoud ik mezelf tot een situatie, dat is er bijna niet meer bij. Maar op het moment dat je die rust wel hebt, dan moet je jezelf meenemen in dat onderzoek; wat zegt het over mij en misschien zijn al die bedenkingen, al die gedachten, die ik in mijn hoofd heb, over de wereld, misschien zijn die allemaal wel helemaal niet zo vast als ik had gedacht.

Het ontmantelen van mijn gedachten en patronen en daarna weer een nieuw alternatief bieden voor mezelf.

Ja, wat moet ik hier nu nog op zeggen? Alsof mijn eigen gedachten uit iemand anders zijn mond kwamen rollen. Het raakte, het pakte, en ik neem het mee. Fijn weekend. ♥

17 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s