En Ingrid had gelijk

blijemaandagen

52 Blije Maandagen. Zou ik het volhouden? Ja, riepen de meeste van jullie volmondig. Ingrid riep ook ja, maar anders maar vier keer, zei ze erbij. En ze had gelijk. Vier keer hield ik het vol en vorige week was er al geen blije maandag meer te bekennen. Wat ben ik toch een deurdouwer, hè?

Nee, het zit zo. De vorige opdracht ging over uitstellen. We kregen uitleg over het hoe en waarom we uitstellen en we kregen tips om dat voortaan minder of zelfs niet meer te doen. Punt is, ik stel nooit uit. Ik zou willen dat ik zo af en toe iets uit kon stellen. Maar nee. Als ik iets op mijn planning heb staan, dan doe ik het. Liever nu dan zo meteen. De blije maandag van vandaag ging over mensen die elkaar inspireren. Deze week was de opdracht om met iemand een gesprek aan te gaan over dat wat hen inspireert.

BLOKKADE

Gesprekken aangaan met mensen is niet mijn ding. Zeker niet als het in de vorm van een opdracht is. Ik krijg het nu al Spaans benauwd. Dus ja, twee blije maandagen die al niet aan mij besteed waren. Wat overigens niet wil zeggen dat mijn maandagen niet meer blij zijn, dat wel hoor, alleen ik kan deze soort van challenge niet helemaal uitvoeren. Geen nood, ik ben een held in kappen met dingen. Daar heb ik geen enkele moeite mee. Voelt ook niet als falen, zoals ik dat vroeger had. Het was leuk geprobeerd, maar niets voor mij. Ik meld me overigens niet af. Ik blijf alle 52 Blije Maandagen nieuwsbrieven ontvangen en pik daar de dingen uit waar ik wél iets aan heb of mee kan. Hoe dan ook, Ingrid, gefeliciteerd met je vooruitziende blik. Wat heb je gewonnen? Mijn eeuwige liefde. Maar die had je al!

Vandaag was het de planning om de vragenlijsten voor therapie in te gaan vullen. Dat heb ik echter gisteravond al gedaan. Het was confronterend. Man, wat was het confronterend. Er zit op één vlak vooruitgang in en dat is vooral in het feit dat ik weer vertrouwen heb in de toekomst. Dat ik wel geloof dat het met mij allemaal weer goed gaat komen. De rest? Wauw, wat een lange weg heb ik nog te gaan. Er zit echt nog zo gruwelijk veel woede, pijn en verdriet. Een vraag of ik zo kwaad ben op iemand dat ik diegene wat aan zou kunnen doen? Oh hell yeah, zonder twijfel. Bij de vraag of ik zo kwaad op iemand ben dat ik diegene zou kunnen vermoorden moest ik even goed nadenken. Natuurlijk was mijn antwoord uiteindelijk nee. Nee, natuurlijk niet! Ik en iemand vermoorden. Doe eens even heel snel normaal. Maar het feit dat ik er echt serieus over na moest denken, daar schrok ik van.

Verder moest ik ook eerlijk zijn over het feit dat ik mezelf nog een redelijke mislukkeling vind. Ik voelde al wel dat dat op het lichamelijke vlak een stukje minder is geworden, maar wat betreft het functioneren in de maatschappij zie ik mezelf toch wel als een complete loser. Daar zal ik nog flink mee aan de bak moeten. Daarnaast heb ik gewoon geen enkel vertrouwen in anderen. Dat is toch wel fucking confronterend hoor. Ik vertrouw gewoon niemand. Nou ja, bijna niemand en als ik iemand enigszins vertrouw, dan zijn er nog altijd die vreselijk grote vraagtekens in mijn achterhoofd. Achterdocht. Wantrouwen. Gatverdamme, wat zou ik daar graag vanaf willen. Nou nee, laat ik de lat niet meteen weer zo hoog leggen. Er helemaal vanaf komen hoeft niet het streven te zijn. Laten we proberen de stem die mij zo de grond in boort een stukje zachter en milder te maken. Dat is een beter doel. En haalbaar.

Ik heb de afgelopen twee jaar tijdens therapie veel geleerd. Ik wéét dat ik geen loser ben. Ik wéét dat het niet mijn schuld is dat ik depressief ben geworden. Dat ik mijn baan ben kwijtgeraakt. Ik wéét dat ik er niets aan kan doen dat ik ziek ben. Ik weet het allemaal. Het lastige is dat het (nog) niet zo voelt en dat ik er ook (nog) niet naar kan handelen. Hopelijk gaat de schematherapie mij daarbij helpen.

Ik wens jullie een mooie, nieuwe week toe. Maak er wat moois van en geniet ervan. ♥

14 thoughts on “En Ingrid had gelijk

    1. Een pessimist 😦 Ik ben juist een optimist. Vervelend optimistisch soms zelfs. Is ook wel een gekke combi als je zo weinig vertrouwen hebt in de rest van de wereld…

  1. Als ik je laatste alinea lees..;
    Voorheen was je onbewust onbekwaam, nu een soort van bewust onbekwaam, nu volgen de twee mooiste stappen nog: onbewust bekwaam (zit je ook al in) en béwust bekwaam :-))
    Volgens mij komt dit ook uit de schematherapie trouwens?
    Liefs

  2. Tussen weten en effectief voelen/beoefenen zit er nog een hemelsgroot verschil. Maar dat je het weet, nou, dan ben je alvast op goede weg.
    Mogen je maandagentoch blij blijven, zonder opdrachtjes 🙂

      1. Als het mot😊 Weet je, jij bent ziek en kan niet werken en zo, maar je bent zo’n eind gevorderd in je persoonlijke en spirituele groei…. je helpt er anderen mee. Dat is ook waar het m.i om draait in dit leven. You rock xxx

  3. Heftig stukje. Je weet het, maar je gevoel kan daar niet bij komen… God, net of ik over mezelf lees. Ik sta nu op de wachtlijst voor een psych omdat ik precies dat heb wat jij beschrijft; het gevoel gaat niet mee met de rede… Rete frustrerend, waardoor je weer boos wordt op jezelf. Je weet toch dat iets zus en zo is, waarom moet je dan toch zo gestressed zijn? Ik weet dat anderen mij niet afkeuren om blablabla, maar waarom ben ik dan toch zo bang voor elke stap die ik zet, dat zij me laten vallen? Bah!
    Het gaat een flinke weg worden, maar ooit komt alles goed. Succes Marion, en sterkte! X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s