Mijn Werk bij de Sociale Dienst

Ik heb niet zoveel moeite met persoonlijke dingen schrijven op mijn blog. Er zijn maar weinig dingen die jullie niet van me weten. Je kwetsbaar opstellen is voor mij geen zwakte, maar een kracht. En toch heb ik moeite met wat ik vandaag ga schrijven. 

Nu verwachten jullie misschien iets heel groots, maar het is juist iets heel simpels. Ik zou vandaag met mijn zus gaan lunchen. In Ede. De plaats waar ik meer dan 10 jaar gewerkt heb. Waar ik nu niet meer mag werken, want zo voelt het, omdat ik niet op tijd beter ben. Of ooit nog beter word. Dat ik daar wellicht niet meer zou willen werken, door de omstandigheden binnen het bedrijf, is een ander verhaal. Maar goed, terug naar waar het om gaat; ik zou in Ede gaan lunchen met mijn zus en ik heb haar net gevraagd of we misschien toch ergens anders naartoe kunnen gaan. Ik baal ervan, maar die plaats geeft me nog steeds de kriebels. Nou ja, kriebels is een understatement. Ik word misselijk. Ben ondertussen misselijk. Van alles wat er daar ooit gebeurd is. Met mijn leidinggevende. Met mijn collega. Maar ook met klanten. Zowel binnen het gebouw als daarbuiten. De plek waar we zouden gaan lunchen is precies daar waar ik ooit door een klant ben … tsja, wat is het juiste woord? Aangevallen? Ik weet niet hoe je het moet noemen. Hij kwam briesend en tierend op mij aflopen. Onze neuzen raakte elkaar bijna en ik voelde het speeksel in mijn gezicht bij ieder woord wat hij uitschreeuwde. De shit met zo empathisch zijn als ik ben, is dat ik deze klant het liefst zou omarmen. Ik weet hoe zwaar hij het heeft. Ik weet hoe gefrustreerd hij op dat moment was. Ik neem het hem niet kwalijk en daar ga ik, ging moet ik eigenlijk zeggen, de fout in. Door niet boos op hem te worden, te zijn, te zijn geweest, blijft dat stukje hangen in mij. Ik ben niet boos op hem. Ik ben wel boos op de mensen om mij heen die allemaal, stuk voor stuk, een paar flinke stappen achteruit deden en mij alleen lieten. Dat is onterecht. Ik moet niet boos zijn op hen. Ik zou boos moeten zijn op mijn klant. Maar dat ben ik niet. Kan ik niet. Toch voelt het alsof ik mezelf daarmee tekort doe.

Ik ben wel vreselijk boos op mijn leidinggevende, de fucking bitch, en op mijn collega, die narcistische dit-mag-ik-echt-niet-zeggen. Mag ik mensen zo beledigen? Liever niet natuurlijk, maar de manier waarop zij mij behandelt hebben, oh man, dat geeft mij zoveel recht. Ik schiet er niets mee op. Dat weet ik ook wel, maar soms voelt het wel even goed om dit eruit te gooien. Het is een begin. Het zal er ooit helemaal uit moeten. Dat zal echter niet op mijn blog gebeuren, maar binnen de vier veilige muren van therapie. En dat zal niet alleen voor mijn eigen veiligheid zijn.

Er is één klant waar ik nog wel boos op ben. Die zal ik ook nooit meer een blik waardig gunnen. Hij voldeed niet aan de voorwaarden voor het recht op een uitkering. Dat wist hij al toen hij binnenkwam. Toen ik hem dat uiteindelijk ook vertelde ging hij over de balie heen hangen en zei zachtjes tegen mij: ”Doe jij nou maar niet zo moeilijk, meisje. Jij gaat dit gewoon voor mij regelen. Duidelijk?” De toon was intimiderend en dreigend. Hij gooide zijn paspoort voor mij neer en de manier waarop hij keek zal ik nooit vergeten. Het voelde vreselijk bedreigend. Het wás bedreigend. Een paar uur later wist ik dat de man net een gevangenisstraf van vele jaren achter de rug had in één van de meest zwaar bewaakte gevangenissen in Nederland. Je voelt het. Het verschil. Er zijn veel mensen die schreeuwen en dreigen, maar 99 van de 100 keer is dat uit angst, verdriet of frustratie. Die ene procent, die niet schreeuwt, die zachtjes dreigt, die het meent, die voel je. De blik in de ogen is al genoeg. Zij hebben amper woorden nodig.

Ik heb geen zin om te gaan lunchen op een plek waar zoveel gebeurd is. Ik heb geen zin om continue alert te zijn, want dat ben ik daar. Continue alert. Het is een plaats waar ik eigenlijk liever niet meer kom. Er is teveel gebeurd daar. Er ligt nog teveel pijn. Dat geeft niet. Ik had het alleen niet verwacht. ♥

37 thoughts on “Mijn Werk bij de Sociale Dienst

  1. En ik snap je helemaal. Ik zou er ook nooit meer naartoe willen. Ik denk trouwens dat je de situatie van de boze man ( de 1e, niet de 2e) goed bekijkt. Doordat je hem begreep. En dat je zeker boos mag zijn op die akelige collega en leidingevende.

  2. Dat is een hele last om met je mee te dragen. Kan me voorstellen dat je er fysiek onpasselijk van wordt alleen al bij de gedachte om weer terug te moeten.
    Misschien ooit, maar nu niet. Er zijn genoeg andere plaatsen.
    En die laatste man die je beschrijft…die blik en de toon….het meedogenloze type.

  3. Jouw punt is helemaal te begrijpen. Ga maar ergens anders lunchen. En geef die plaats pas een nieuwe kans als alles wat er gebeurd is voor jou ook helemaal afgerond is. Eventueel gewoon nooit meer 😉

  4. Het moest ontspanning zijn hé, die lunch, je hebt gelijk dat je ergens anders heen gaat. Zo’n beladen plek zal niet fijn aanvoelen. Wat een nare situatie trouwens, zowel op je werkplek zelf als met die dreigende man. Brr..

  5. Wat heftig wat je hebt meegemaakt op je werk! Ook met de klanten, dat lijkt me eigenlijk best wel heel eng. Logisch dat je daar niet naartoe wilt. Gelukkig zijn er genoeg andere opties!

  6. Gewoon niet meer naar Ede, en wat een griezel die 2e klant , zou je inderdaad doodsbang van worden en die leidinggevende…. helemaal geen woorden voor!!! Liefs

  7. Ik denk dat het juist alleen maar heel erg goed is dat je jezelf in bescherming neemt door niet te gaan lunchen in de plek die je zo veel stress oplevert. Misschien dat het ooit nog komt, misschien ook niet. En als het nooit komt dan is dat ook helemaal niet erg. Hoewel ik me wel kan voorstellen dat je het graag zou willen.

  8. Ik heb ook een beroep waar ik al eens met ‘minder positieve’ klanten te maken krijg, maar zo bruin hebben ze het bij mij nog nooit gebakken. Vreselijk, zoiets.
    ‘Traumatiserend’ dit, niet meer of niet minder. En natuurlijk mijd je dan die plek, die collega’s, die situatie. Zou ik ook doen…

  9. Wat een gevoel komt er van dit stukje af. Heel goed dat je voor jezelf durft te kiezen, je gevoel volgt, ondanks dat je er van baalt. Ja, er is veel gebeurt op die plek, allemachtig wat een ‘heavy shit’, en het is echt niet gek dat je er (nog) niet aan toe bent daar weer naar toe te gaan. En damn, maar wat een empathie heb je Marion! Ik zou, nadat ik van de stomheid bekomen was, waarschijnlijk wel boos zijn geworden. Mensen uitschelden helpt misschien niet, maar het lucht soms wel even op. 😉

  10. Ik zou hetzelfde doen… ook niet naar die plek gaan.
    Er is genoeg keuze, dan maar ergens anders.

    Je gevoel en de situatie zitten zo diep in je lijf en gevoel, dat is iets dat er niet zomaar uit is.

    Persoonlijk vind ik het een goede reden om er niet heen te gaan en verstandig dat je het ook niet gedaan hebt.

  11. Oe Marion, dat is echt heel groot hoor! Er is een verschil tussen door angsten heen gaan en uit zelfbescherming vermijden. Lijkt me heel gezond om Ede in in het vakje dat-doen-we-dus-gewoon-niet te stoppen. Als het moet voor altijd. Er zijn al genoeg beren op de weg om mee te vechten zonder ze op te zoeken.
    Fijne lunch!

  12. Voor mij was in Ede werken bij de Soos lang niet zo erg als voor jou & ik heb er maar een jaar hoeven zitten, maar zelfs ik zou echt niet voor m’n plezier naar Ede gaan. Kies ik toch voor een andere stad. Je zou die botte (woord grapje!) bende daar tegen komen zeg… Blegh!

  13. Ik heb vroeger regelmatig op je blog gelezen maar er nooit op gereageerd. Pas moest ik ineens aan jouw en je blog denken maar ik kon het niet vinden. Nu heb ik je weer gevonden! Wat goed van je dat je je eigen grens hebt aangeven door niet op die plek te gaan lunchen. En dat je naar je gevoel geluisterd heb! Ik hoop dat je nog genoten hebt van je lunch op een fijnere plek en dat je een leuke dag hebt gehad!

    (En wat een prachtige foto’s heb je boven aan je blog staan. Daar houd ik van!)

  14. Ik loop mezelf ook vaak in de weg met mijn empathie en begrip voor alles en iedereen. Ik zou precies hetzelfde als jij reageren: wat die man deed kan niet, maar ik zou ook begrijpen dat hij in wezen gewoon bang is over zijn toekomst, boos over de situatie, en niet bij machte om die emoties op een andere manier te kanaliseren of uiten.

    Die collega’s aan de andere kant, die hoorden jou hierin bij te staan in plaats van de andere kant op te kijken en je aan je lot over te laten. Wat moet je je eenzaam en verraden gevoeld hebben 😦

  15. Herkenbaar hoor. Ik heb het met de school waar ik 30 jaar gewerkt heb. Sinds de burn-out en het inzicht in hoe het zo ver is kunnen komen krijg ik al hartkloppingen als ik in de buurt ben.

    1. Vervelend voor jou, maar fijn om te horen dat ik niet de enige ben. En ik heb je blog bekeken. Heerlijk! Mooie afwisseling van foto’s, verhalen en gedichten. Ik zit te genieten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s