De grens is bereikt

coltherp

Op dit moment lijk ik wel in twee verschillende werelden te leven. De ene blij en opgewonden, waarin ik creatief en gelukkig ben. De andere angstig en depressief, waarin ik niet zozeer opzie tegen therapie, maar me wel afvraag waar ik het voor doe. Gisteren bereikte ik de grens.

Toen ik thuiskwam ging het helemaal mis. Het was weer terug naar af. En dan is therapie nog niet eens echt begonnen. Mijn hele lichaam deed pijn, ik was doodmoe en ik wilde ofwel heel veel eten ofwel niet eten. Drinken doe ik niet meer. Roken ook niet. De oplossing ligt voor mij op zo’n moment dan maar in het eten. Het werd niet eten. Niet eten, hard aan mijn kaartendeck werken en vooral niet nadenken.

Gisteren werd ik opgehaald door mijn therapeute, maar ik herkende haar niet. Toen mij werd gevraagd wat ik aan het vorige gesprek had gehad, kon ik mij er niets van herinneren. Ik wist dat ik daar fysiek geweest was, maar daar was ook alles mee gezegd. Normaal herinner je je wat er gezegd is, maar ook wat je erbij gevoeld hebt. Stel je gaat ergens lunchen met iemand. Dan weet je daarna altijd of het gezellig was of het eten goed smaakte en of je het een fijn moment vond. Ik wist helemaal niets meer van vorige week. Ik wist alleen nog dat ik daar gezeten had en dat er wat op het bord geschreven was.

Mijn deelname aan de groep roept steeds meer vragen op. Als ik iedere keer uit spanning en angst zo onthecht raak van mezelf, dat ik niets onthou en puur overleef, dan heb ik niets aan de behandeling. Wat we gaan proberen is om een manier te bedenken om mij “erbij” te houden. Dat kan door middel van een object vasthouden, even opstaan en de gang oplopen of een ademhalingsoefening doen. Ik noem maar wat voorbeelden. Kussentjes overgooien kan ook. Dat deden we gisteren en dat hielp. Echter is dat nu nog niet echt zinvol, want ik heb op dit moment zoveel spanning en angst dat we aan het overgooien blijven. Dat is iets teveel afleiding voor de rest van de groep.

Het contrast met mijn leven zonder therapie is extreem. Zoals ik een poosje geleden al schreef, ik heb mijn leven weer een beetje teruggekregen sinds ik gestopt ben met werken. Ik kon eindelijk uit die overlevings-stand stappen en weer heel langzaam aan vertrouwen krijgen in mezelf en anderen. Ik bouwde weer wat contacten op met mijn familie, ging af en toe weer wat ondernemen en werd minder hard voor mezelf. Gisteren werd dat alles zomaar teniet gedaan door één gesprek van 45 minuten. En niet alleen gisteren, ook vorige week en de week daarvoor. Natuurlijk is het wennen, alle begin is moeilijk, maar we moeten ons doel niet voorbij streven. Dat besef ik en dat beseffen mijn therapeuten gelukkig ook.

Het is moeilijk om te merken, te voelen en te beseffen dat alles waar ik zo hard aan gewerkt heb het afgelopen jaar, alles wat in hele kleine, kwetsbare en voorzichtige stapjes is opgebouwd, zomaar, in een paar uur tijd, volledig ten gronde kan worden gericht. Niet dat het allemaal voor niets geweest is, begrijp me niet verkeerd, maar het is een soort Jenga-toren. Je bent er uren mee bezig, zwaar geconcentreerd, en dan ineens wiebel je en stort de toren in. Het is zo gedaan. De toren ligt op de grond en je kan weer opnieuw beginnen. Nu leer je iedere keer tijdens het opbouwen meer technieken en zal het opbouwen iedere keer ietsje sneller en beter gaan, maar hoe lang heb ik de kracht nog om die toren weer op te bouwen?

Terugvallen in de eetstoornis, teruggrijpen naar drugs of alcohol, mezelf straffen, tekort doen, kleineren en kapot maken in mijn hoofd, het zijn allemaal dingen waarvan ik weet dat ik ze nodig heb als ik over mijn grenzen ga. Gisteren heb ik al teruggegrepen op een paar van deze dingen. Ik weet nu waar mijn grens ligt.

Hier. ♥

20 thoughts on “De grens is bereikt

  1. Meid toch….
    Dat is heftig.
    Het begin is er en er is een lange weg te gaan.
    Dit heeft tijd nodig.
    Jij komt er wel en ged dat jj weet waar je grens ligt….

    Heel veel knuffels en een fijne dag Xoxo

  2. Hoop dat je steeds vaker die blije, creatieve kant kan pakken als hou vast, i.p.v. alle dingen die je benoemd in je laatste alinea ❤ Veel sterkte gewenst, lieve Marion!

  3. Denk echt dat jij meer gebaat bent met individuele hulp,waarom in een groep als je dat misschien op dit moment niet aankan.Verg niet het uiterste van jezelf Marion kleine stapjes en niet te snel voordat je terug valt in gewoontes die al veel te lang deel uit maakten van het leven wat je niet wilt.
    DIkke knuffel take care !!Xxxx

  4. Kan me je vragen heel goed voorstellen. Heb je wel verdere diepgaande therapie nodig om te verwerken en/of verder te komen. Je bent al zo ver en niet meer werken heeft je al zoveel ruimte gegeven.
    Ik vind je zo-wie-zo veel meer het type zelf doen, en dat kan je, dat heb je al bewezen.
    1 of 2 wekelijkse sessies zouden ook voldoende kunnen zijn om bij de les gehouden te worden.

    Zo maar wat overwegingen vanaf de zijlijn.

  5. O meissie, ik leef zo met je mee. Ik kan ook niet in een groep. Heel mijn leven al niet. Ik ben zo blij dat ik nu ik met pensioen ben ook niet meer hoef. Geen “”hei” dagen meer, geen vergaderingen etc. Ik zou dolgraag “gewoon” willen zijn en dit soort dingen wel kunnen. De laatste jaren ben ik het volgende gaan denken en dat helpt mij:””” O.k. dit kan ik niet, maar ik ben wel creatief, gevoelig, empatisch en dat heeft ook niet iedereen.”” Ik hoop dat de groepstherapie bij jou aanslaat, want het maakt het leven gemakkelijker wanneer je wel kunt functioneren in een groep. Maar lukt het niet, geen man overboord. Denk eens aan al het goede wat je wel kunt. Mij motiveer je, je maakt me blij, laat me lachen. Vooral het feit dat je me motiveert doet me goed.

  6. Eindelijk weer een berichtje van deze kant in de hoop je te bemoedigen.
    Wat een mooie mijlpaal, je eigen kaartendeck. Geweldig Marion! Creativiteit is toch een hele mooie manier om iets van jezelf uit te drukken, een fijne en contructieve uitlaatklep.
    Volg je eigen gevoel en daarmee je eigen pad, dan brengt je vast nog veel moois.

    Veel liefs,
    Alice

  7. Vreselijk wat de werksfeer kan doen met je geest. Zowel mijn vrouw en ikzelf zijn op een punt aanbeland waar het echt ‘teveel’ wordt, ondanks het feit dat we beiden gekozen hebben om het wat zachter aan doen (80% betrekking).
    Ik leef echt met je mee. Heel goed dat je de grens hebt gevonden, maar minder goed dat je er af en toe tegenaan botst. Je hebt al heel ver geraakt, veel moed met de rest van je tocht!

  8. Ik hoop dat je niet alleen je grens weet zijn, maar hem ook kan en mag aangeven in therapie en dat het dan aangepast kan worden! Dikke knuffel en heel veel kracht en succes gewenst voor al die uitdagingen!

  9. Hey lieve Marion
    Wat heftig zeg!! Echt heel naar voor je!
    Ik wil je heel veel sterkte en kracht wensen en pas alsjeblieft op jezelf!!
    x

  10. 😘 vergeet je eigen niet. Loop niet te lang door als het niet werkt in een groep. Want het moet niet zo zijn dat je elke week zo’n grote terugval hebt! Geef je grenzen op tijd aan. Want als dit al zo gaat is het misschien beter om te kijken naar wat anders (individueel). 😘😘😘 ps. Alle begin is idd moeilijk maar het moet wel dragelijk blijven

  11. Ooh lieve meid, wat vind ik dit verschrikkelijk voor je.
    Ik hoop dat jullie er gauw samen achter komen of dit wel de juiste
    therapie voor je is.
    Wat moet dit eng voor je zijn.
    Ik hoop dat het voor jezelf wat duidelijk schept en rust als je het van je af schrijft.
    Heel dikke knuffel en veel sterkte.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s