Psychische Shit

Gisteren ging het mis


Getagd: , , .

Gisteren ging het mis. Helemaal mis. Ik voelde de spanning gistermiddag al oplopen en aan het einde van de middag was het niet meer te doen. Ik ging de tafel dekken, koken en tijdens het koken ruimde ik de tafel weer af. Ik had geen flauw idee wat ik aan het doen was.

In het Engels hebben ze er een mooi woord voor: anxiety. Een combinatie van stress, angst, spanning, depressie en paniek. Het is de hel. Je weet niet meer wat je doet. Je hebt het idee dat je met 130 km per uur over de snelweg raast en ondertussen moet je blijven doen wat je moet doen. Eten koken. Praten. Luisteren. Dat gaat allemaal best moeilijk als je tegelijkertijd met zo’n hoge snelheid over de snelweg scheurt. Het feit dat het vervolgens niet lukt om te doen wat je moet doen, zorgt voor frustratie. De gevoelens van angst, stress en paniek nemen toe en je gaat nog harder rijden. Het gevoel van falen wordt aangewakkerd. Wanhoop. Nog meer paniek. Nog meer wanhoop. Totdat de wanhoop zo groot wordt dat je alleen nog maar kan denken dat het moet stoppen. Je moet hier weg. Je moet hieruit. Op welke manier dan ook.

Gelukkig was ik thuis. Peter is er altijd en die helpt me er doorheen. Na het eten ga ik naar bed, steek wat kaarsjes aan en probeer zo kalm mogelijk te blijven. Ik blijf herhalen tegen mezelf dat het morgen weer beter zal gaan en nu is het morgen en inderdaad, de hevigste angst, stress en paniek zijn weg. De hevigste. De rest zit er nog. Dat duurt altijd wel een paar dagen en nu helemaal aangezien dinsdag therapie begint. Dat zal ook de oorzaak zijn geweest van de spanning en paniek en dan rijst direct de vraag of therapie wel goed is voor mij. Het is in de afgelopen twee à drie jaar nog niet zo goed met mij gegaan als de afgelopen twee maanden. Lichamelijk was het een ramp en toch kon ik mentaal goed overeind blijven. Is het toeval dat dat samenvalt met voor het eerst in twee à drie jaar geen therapie hebben? Dat lijkt me niet.

Het lastige is dat ik op dit moment geen therapeut heb om mee te overleggen. Ik zit even tussen twee therapieën in. Mijn oude therapeute kan niets voor me doen. Die kan alleen maar zeggen dat ik zelf de keuze moet maken. Dat ik het kan proberen, maar als het niet gaat, dat het simpelweg niet gaat. En zo is het ook. Ik zal de komende dagen moet afwachten. Blijft de paniek komen? Of was het eenmalig en kan ik dinsdag gewoon, zonder al te grote spanning, beginnen aan mijn vervolgbehandeling? Dit was in ieder de eerste paniekaanval. Daar kan ik nog overheen komen, maar volgen er de komende maand met regelmaat meer, dan zal ik contact opnemen met het UWV en aangeven dat ik moet stoppen met mijn behandeling. Ik kan simpelweg niet het risico lopen dat ik een keer zo’n paniekaanval krijg als ik niet thuis ben. Daarnaast is het ook gewoon veel te zwaar en angstaanjagend om zoiets regelmatig mee te moeten maken. Het is echt de hel en niemand wil in de hel belanden, dus iedere uitweg is er op zo’n moment één. Dat is een risico waar je niet mee wil en kan samenleven.

Het gaan een paar hele zware dagen worden. Ik zal me volledig gaan richten op het maken en verkopen van mijn kaarten en de actie voor Giro555. Ik heb de afleiding nodig. Nu nadenken over dingen is het slechtste wat ik kan doen. Ik wens jullie een heel fijn weekend. ♥

37 Comments

  • Ontzettend moeilijk om in die hel van keel dichtknijpende emoties te zitten. Je vecht je hier strijdlustig doorheen.
    Met de therapie, het is goed om het aan te gaan. Maar inderdaad, zodra je merkt dat het je meer kwaad doet dan goed. Voor jezelf kiezen.
    Hopelijk biedt vandaag het bezig zijn met de kaarten genoeg afleiding.
    Knuffel voor jou!

  • Het hangt zeker in de lucht Marion, hier gisteren hetzelfde verhaal een vreselijk gevoel. Ik ben gaan fietsen en vond mezelf terug struinend over het kerkhof, meestal kom ik daar tot rust.
    Wens je heel veel sterkte en leef en voel met je mee. X

  • Sterkte de komende tijd.
    Ik heb zelf geen enkele ervaring met wat je beschrijft maar kan me er zo wel een redelijke goede voorstelling van maken denk ik.
    Ik heb ‘s-nachts wel eens last van een arm waarin alle pijn van de eerdere dagen zich dan in concentreert en op zo’n moment wil je alleen maar die arm er af hakken, in de brand steken oid als DAT gevoel maar weg is.

  • Dit was wel weer heel akelig voor je! Gelukkig gaat het vandaag iets beter,! Lukt de therapie niet Marion dan moet je ermee stoppen, die angstaanvallen zijn te erg!
    liefs

  • Sterkte, het is ook zo spannend een nieuwe therapie beginnen met allemaal nieuwe mensen.
    Loop niet te hard voor uit en probeer geen scenario’s te bedenken over UWV en stoppen met therapie.
    Zover is het nog lang niet en kun je niet weten hoe het loopt en vooral kun je er nu helemaal niks doen.
    Die beren op de weg zijn er pas als je ze ook daadwerkelijk tegenkomt maar begrijp wel je angsten.
    Goed dat je afleiding zoekt maar neem vooral ook rust, misschien dat je dan wat kunt zakken in je angstige hierperdepiep stand.
    Ik zou het ook zonde vinden als de angst van je kaarten druipt, daar leg je immers heel je ziel, zaligheid en gevoel in.
    Nogmaals sterkte de komende paar dagen die je in je broek laat schijten van angst, dinsdag avond zul je er heel anders in staan.
    Kun je je mannetje niet lief aankijken en je lekker laten masseren?

  • Dat is echt vreselijk dat wil je niet ga nu leuke dingen doen is makkelijk gezegd i know maar gewoon kleine dingen waar jij van ontspant zover dat gaat. Wens je toch ook een fijn weekend

  • Wat vreselijk zo’n paniekaanval. Ik heb nog nooit een paniekaanval gehad, maar ik krijgt het er benauwd van, zoals je het omschrijft. Neem nu nog geen beslissing over therapie, maar wacht tot dinsdag. Ik zou elke dag gaan mediteren, als het je lukt om nergens aan te denken tenminste. Misschien is het een idee dat je zus je de eerste keer naar therapie brengt? Dat scheelt misschien weer wat stress.

  • Beste Marion,

    Wat ontzettend vervelend zeg van die paniekaanvallen! Ik herken heel veel van wat je schrijft. Ik zit er zelf momenteel ook nog middenin. Heb er een tijdje ook bijna dagelijks last van gehad. Heb hier ook een blog over geschreven. Inmiddels is het een stuk minder gelukkig maar zodra er weer 1 op komt zetten, komt de angst ervoor meteen weer terug. Wat mij momenteel wel helpt is haptonomie. Misschien is dit ook iets voor jou? Het klinkt misschien wat zweverig maar het helpt mij wel meer ontspannen en meer erachter te komen waar mijn spanningen en stress precies vandaan komen. En meditatie zoals eerder genoemd doet mij ook goed! Heel veel sterkte!

    • Haptonomie heb ik ooit aan gedacht, maar ik heb me er uiteindelijk nooit in verdiept. Ik ga dat toch nog eens doen. Bedankt voor de tip. Mediteren is echt ontzettend fijn. Ik doe het eigenlijk dagelijks. Ik zag dat je mijn blog bent gaan volgen, dus ik heb meteen de link naar de jouwe opgeslagen. Ik kom eens buurten één dezer dagen. Het is altijd prettig om herkenning te vinden.

      • Fijn dat je mediteren zo fijn vind! Ja echt heel fijn:-) Leuk, ben benieuwd wat je van mijn blog vind. En inderdaad het is heel fijn om herkenning te vinden!

  • Sterkte lieve Marion!

    Ik hoop zo dat het wat beter gaat!

    Overigens niet gek hoor dat de angst nu juist zo oploopt, het is ook zo spannend en nieuw…en niet gek dat het dan juist heviger wordt, hoe vreselijk ook!

    Net als hierboven al staat, probeer het stap voor stap te zien.

    Als het lukt, in het nu te blijven, mogelijk kunnen je eigen prachtige kaarten je ook wat steun geven?

    Ik denk aan je!

    xxx

    • Inderdaad, stap voor stap. Nu ik weer iets kalmer ben kan ik dat gelukkig ook wel weer inzien. De kaarten geven me heel erg veel steun. Ik kan er zoveel in kwijt. Dank je wel! XXX

  • Poe…. heftig. Ik herken het wel (een beetje). Mijn eerste gedachte is: jij hebt geen therapie meer nodig… je volgt je hart, en dat is altijd het juiste…. dikke knuffel! 😘

    • Dat denk ik eigenlijk ook. Je bent de eerste die dat zegt trouwens. Wel fijn, want ik dacht dat ik aan het ontwijken was. Maar dat ben ik niet. Ik ben tenslotte ook niet depressief geworden om het verleden. Ik ben depressief geworden, omdat het werk niet te combineren was met mijn HS. Ik ga dit toch overleggen. Bedankt. Dit was het zetje wat ik nodig had.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s