Toch verder met therapie

Een aantal van jullie hebben het wellicht al meegekregen op Instagram of Twitter, maar ik ga tóch verder met therapie. Mijn therapeute was zo meedenkend en mijn eigen reactie daarop was zoveel positiever dan ik had verwacht, dat we het gewoon weer gaan proberen.

“Is het dan voor het overgrote deel een lichamelijk probleem wat de therapie in de weg staat?” vroeg mijn therapeute. “Want als dat zo is, dan kunnen we kijken wat er mogelijk is. Als jij dat wil tenminste. Desnoods leggen we een matras neer en kom je in je pyjama.” Ik was onder de indruk van haar meedenken. Dusdanig dat het mijn angst om wéér de uitzondering te zijn naar de achtergrond duwde. Ja, waarom niet? Een matras gaat me in eerste instantie nog iets te ver, maar ik kan wel mijn eigen yogamatje meenemen en mijn meditatiekussen. En als ik in mijn joggingbroek kan komen, dan gaat het voor mij een stuk minder problemen opleveren om die 90 minuten vol te houden. “En tijdens de individuele sessies neem ik gewoon ook mijn yogamatje mee.” Over een meedenkende therapeute gesproken.

Dit klinkt wellicht als een eenvoudige oplossing, maar dat is het natuurlijk niet. Niet voor mij in ieder geval. Het is bizar hoe typerend dit is voor mijn problemen. Hier begon het allemaal mee op de kleuterschool. Het anders zijn. Niet op de reguliere stoeltjes passen. Niet op de speeltoestellen kunnen. Niet met mijn benen onder de tafeltjes kunnen. Altijd degene zijn voor wie de uitzondering gemaakt moet worden. Altijd degene zijn voor wie het anders moet. Het is één van de redenen waarom ik mijn lichaam zo ben gaan haten. Het heeft me altijd buitenspel gezet. Zelfs tijdens het sporten. Want omdat ik zo groot en lang was, en dus sterker dan mijn leeftijdsgenootjes, telden mijn overwinningen niet. Voor mij is het een trauma geworden om anders te zijn en dat is moeilijk, want dat wordt heel erg vaak weggezet als iets wat niet zo erg is. Het wordt al snel gebagatelliseerd. Wees blij dat je anders bent. Iedereen is uniek. Wat zou het saai zijn als we allemaal hetzelfde zouden zijn. Wees juist blij met je lengte. Nee, nee, nee! Het is voor mij echt een trauma. Een heel groot trauma. Dus dit, op een yogamatje gaan zitten in plaats van, zoals de rest, op een stoel, is de hel. Geen fatsoenlijke kleding kunnen dragen, maar in een joggingbroek aan komen zetten, het is voor mij de hel. Een hel die al 35 jaar duurt. Het enige pluspuntje is dat ik er nu misschien uit kan ontsnappen.

Het is bizar raak hoe ik op deze manier uitgedaagd wordt om deze immens grote angst aan te gaan. Honderden excuses in mijn hoofd om alsnog de boel af te zeggen, met als meest eenvoudige natuurlijk dat ik ziek ben, maar ik ga ze geen van allen gebruiken. Ik ga dinsdag verder met therapie. ♥

33 thoughts on “Toch verder met therapie

  1. Trots op jou!! En na de eerste keer die ongemakkelijk is, wordt ’t vast makkelijker! Ik zou er ook bewondering voor hebben, dat je er alles aan doet om toch te kunnen gaan op een manier die voor jou redelijk comfortabel is!!

    1. Ik denk het ook. Het zal heel zwaar zijn, maar als ik me indenk hoe het zou zijn als iemand anders van de groep het op die manier zou doen, ja, dan kan ik daar alleen maar heel veel bewondering voor hebben en zo moet ik het nu ook voor mezelf bekijken. Hoe moeilijk dat ook is.

  2. Wat dapper!!!

    Mooi hoe men met me meedenkt maar nog mooier, hoe jij daarin ook eerlijk meedacht en ook naar mogelijkheden zocht ondanks alle angsten/gedachten/herinneringen aan het verleden.

    Respect dat je dit aangaat, en dan juist op deze manier waar zo’n groot trauma mee veronbonden is.

    Veel sterkte en pas ook op jezelf qua grenzen!

    x

    1. Hahaha, wie weet. Er waren er de vorige keer al een paar die het zo vreselijk vonden om op deze manier in een kring te zitten, dus het kan maar zo echt gebeuren!

  3. Wat supergoed dat je het toch aandurft! En ook super krachtig hoe je hier één van de redenen waarom je therapie niet meer wilde, bloot geeft, nl. je angst om de uitzondering te zijn.

  4. Fijn aan alle kanten! Het klinkt trouwens als een hele fijne therapeute zo. Goed van je dat je de sprong toch waagt, terwijl je daarvoor gelijk tegen jezelf aanloopt.

  5. Het zou fijn zijn als het op deze manier lukt om therapie te krijgen, fijn dat je therapeute zo meedenkt. Het feit dat je het serieus oppakt zegt al veel over hoever je al bent gekomen. Dat je toch de confrontatie met die hel aangaat om op een of andere manier door deze therapie er dan eindelijk aan te kunnen ontsnappen! Kracht, moed, wijsheid, inzicht! Ik duim voor je. xxx

  6. Moedig Marion. Ik moet gelijk denken aan een quote (vraag me niet van wie – Mandela?): Courage is being scared to death and doing the right thing anyway” en dat doe jij. Zelfs met eigen yogamatje en joggingbroek.

  7. Wat goed zeg dat je toch gaat! Dat je niet als uitzondering, maar gewoon als jezelf, als Marion toch de therapie doorzet. Zo zie ik het iig…

  8. Weet je wat ik denk? Dat je weer een voorbeeld gaat zijn voor anderen, voor wie de therapie op dit moment ook niet helemaal juist aanvoelt. Ik steek er mijn hand voor in het vuur dat er volgende week mensen zijn die de boel ook wat meer naar hun hand durven zetten, net omdat jij vandaag toonde dat de wereld gewoon blijft doordraaien wanneer je dat doet. Door jezelf te helpen ga je ook weer anderen helpen, daar ben ik zeker van. Eindeloos respect, meid, ik denk aan jou vandaag!

  9. Inmiddels dinsdag en bijna einde van de middag…
    Knap van je, dat je gegaan bent!
    Ik vind de reactie van Joyce J. hierboven ook erg mooi: Gewoon gegaan als jezelf!
    Je bent een topper!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s