Psychische Shit

Toch verder met therapie


Getagd: , , .

Een aantal van jullie hebben het wellicht al meegekregen op Instagram of Twitter, maar ik ga tóch verder met therapie. Mijn therapeute was zo meedenkend en mijn eigen reactie daarop was zoveel positiever dan ik had verwacht, dat we het gewoon weer gaan proberen.

“Is het dan voor het overgrote deel een lichamelijk probleem wat de therapie in de weg staat?” vroeg mijn therapeute. “Want als dat zo is, dan kunnen we kijken wat er mogelijk is. Als jij dat wil tenminste. Desnoods leggen we een matras neer en kom je in je pyjama.” Ik was onder de indruk van haar meedenken. Dusdanig dat het mijn angst om wéér de uitzondering te zijn naar de achtergrond duwde. Ja, waarom niet? Een matras gaat me in eerste instantie nog iets te ver, maar ik kan wel mijn eigen yogamatje meenemen en mijn meditatiekussen. En als ik in mijn joggingbroek kan komen, dan gaat het voor mij een stuk minder problemen opleveren om die 90 minuten vol te houden. “En tijdens de individuele sessies neem ik gewoon ook mijn yogamatje mee.” Over een meedenkende therapeute gesproken.

Dit klinkt wellicht als een eenvoudige oplossing, maar dat is het natuurlijk niet. Niet voor mij in ieder geval. Het is bizar hoe typerend dit is voor mijn problemen. Hier begon het allemaal mee op de kleuterschool. Het anders zijn. Niet op de reguliere stoeltjes passen. Niet op de speeltoestellen kunnen. Niet met mijn benen onder de tafeltjes kunnen. Altijd degene zijn voor wie de uitzondering gemaakt moet worden. Altijd degene zijn voor wie het anders moet. Het is één van de redenen waarom ik mijn lichaam zo ben gaan haten. Het heeft me altijd buitenspel gezet. Zelfs tijdens het sporten. Want omdat ik zo groot en lang was, en dus sterker dan mijn leeftijdsgenootjes, telden mijn overwinningen niet. Voor mij is het een trauma geworden om anders te zijn en dat is moeilijk, want dat wordt heel erg vaak weggezet als iets wat niet zo erg is. Het wordt al snel gebagatelliseerd. Wees blij dat je anders bent. Iedereen is uniek. Wat zou het saai zijn als we allemaal hetzelfde zouden zijn. Wees juist blij met je lengte. Nee, nee, nee! Het is voor mij echt een trauma. Een heel groot trauma. Dus dit, op een yogamatje gaan zitten in plaats van, zoals de rest, op een stoel, is de hel. Geen fatsoenlijke kleding kunnen dragen, maar in een joggingbroek aan komen zetten, het is voor mij de hel. Een hel die al 35 jaar duurt. Het enige pluspuntje is dat ik er nu misschien uit kan ontsnappen.

Het is bizar raak hoe ik op deze manier uitgedaagd wordt om deze immens grote angst aan te gaan. Honderden excuses in mijn hoofd om alsnog de boel af te zeggen, met als meest eenvoudige natuurlijk dat ik ziek ben, maar ik ga ze geen van allen gebruiken. Ik ga dinsdag verder met therapie. ♥

33 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s