Chronisch ziek, Psychische Shit

Toch niet verder met therapie


Ja, jullie lezen het goed. Het is verdomme toch ook niet te geloven. Ik heb net moeten afbellen voor de groepstherapie van morgen. Net nu we vorige week hadden besloten dat ik weer bij de groep zou aansluiten. Ik ben er even heel erg klaar mee. 

Er is veel mogelijk. Men heeft goed meegedacht. Ik zou in een joggingbroek op mijn yogamatje deel gaan nemen aan de groepstherapie. Heel goed plan. Echter is het abces in mijn lies ondertussen zo groot geworden dat ik bijna van mijn stokje ga van de pijn. Ik kan amper zitten en als ik al kan zitten, dan hou ik dat een kwartier vol. Ik heb gisteren dan ook de hele dag op bed gelegen en vannacht een vreselijke nacht gehad. Alles leuk en aardig, maar op deze manier kan je niet deelnemen aan welke vorm van therapie dan ook. Ik kan al geen gesprek met Peter voeren op dit moment, omdat het me door de pijn ontbreekt aan concentratievermogen. Daarnaast is er ook nog de PDS die op dit moment zeer heftig is. Ik verdraag niets rondom mijn middel op dit moment. Zelfs geen joggingbroek.

Het is goed, mensen. Het is klaar. Het is genoeg. Ik kan niet twee keer in de week dit soort beslissingen blijven nemen. Bijna was ik alweer van plan om zwaar over mijn lichamelijke grenzen heen te gaan morgen. Bijna was ik vergeten wat deze pijn kan doen met de geestestoestand van een mens. Bijna was ik vergeten wat mij zo depressief had gekregen twee jaar terug. Bijna was ik vergeten dat dit precies hetgeen is wat mij bijna tot die ene wanhopige daad had gedreven. Nee, het is genoeg geweest. Ik ben er klaar mee.

Ik zou de kaarten niet naar mijn nichtje gaan brengen. Ik zou ook niet afspreken met Janekijn om haar nieuwe huis te bekijken. Ik zou geen afscheid kunnen nemen van mijn ouders voordat ze voor een lange vakantie naar Amerika vertrekken. Ik zou niet kunnen afspreken met medeblogster Nathalie. Ik zou al mijn sociale contacten weer aan de kant moeten zetten voor therapie, omdat therapie al zoveel energie opslokt dat er verder voor niets anders nog iets overblijft. Peter had dat direct door toen ik afgelopen donderdag thuiskwam. In plaats van een enthousiaste reactie of een trots gebaar dat ik toch mijn therapie ging doorzetten, reageerde hij met een boze: “Je weet wat de consequenties hiervan gaan zijn, hè?” En ik wist het. Ik wist het, maar wilde het niet weten. Ik wilde de realiteit niet onder de ogen zien. De realiteit dat zelfs twee keer per week therapie voor mij lichamelijk niet meer haalbaar is zonder dat dat ten koste gaat van mijn lichamelijke conditie én mijn sociale contacten. Vier dagen later heb ik geen keuze. Ik moet het onder ogen zien. Twee keer per week therapie is voor mij teveel.

Ik moet nog teruggebeld worden door mijn therapeute. De optie om eens per twee weken een gesprek te hebben, zoals bij mijn vorige therapeute bij wie het zo goed ging, werd niet echt enthousiast ontvangen. Terug naar die vorige therapeute is helaas ook geen optie. Ik kan geen verwijzing meer krijgen voor een behandeling die al afgesloten is. Individuele sessies bij haar worden door mijn verzekering niet vergoed. Dus hoe nu verder? Ik weet het niet meer. Ik weet het even echt niet meer. ♥

38 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s