Persoonlijk

It ain’t gonna happen


Lange tijd heb ik mijn mond dichtgehouden. Voor de lieve vrede. Of omdat ik dacht dat het gepast was. Of om te voorkomen dat ik belachelijk gemaakt zou worden. Nu besef ik dat dat allemaal om de verkeerde redenen is geweest. Ik hou vanaf nu alleen nog maar mijn mond dicht als ik dat zelf wil.

Ik besef dat ik niet meer belachelijk gemaakt kan worden. Iemand anders kan boos zijn op mij, kan mij irritant of vervelend vinden, maar die boosheid, die irritatie, die frustratie or whatever it may be, die moeten ze niet bij mij neerleggen. Dat willen ze wel, en begrijpelijk ook, want het is vet irritant om geïrriteerd, gefrustreerd of boos te zijn, dus die emoties wil je zo snel mogelijk kwijt, maar het kan niet. Als je dorst hebt en je schenkt een glaasje water in en je blijft dat glaasje water aan iemand anders geven, dan blijf je dorst houden. Zo simpel is het. Je kan je eigen negatieve emoties wel afgeven aan een ander, maar je raakt er je eigen shit niet mee kwijt. Je vermenigvuldigt enkel de negatieve energie.

De persoon die zijn negativiteit kwijt wil en dat op die manier probeert, je ziet het vooral op Twitter, veel geschreeuw en weinig wol, beseft niet dat het op die manier werkt. Ze blijven maar schreeuwen en afgeven op anderen. De persoon aan de andere kant, dat is degene die op dit moment de meeste invloed heeft. Die kan de negatieve energie weigeren, door bijvoorbeeld te negeren, of de persoon zijn negativiteit met vriendelijkheid teruggeven. Dat is niet makkelijk. Ik ben het aan het leren. Soms lukt het wel. Soms lukt het niet. Het is vooral heel lastig als mensen persoonlijk gaan worden.

Zo probeerde iemand mij vanochtend te pakken op het feit dat ik psychische problemen heb. “Jij moet echt nog hard aan jezelf werken, hè?” Als mensen zo reageren vind ik dat persoonlijk een teken van ernstige zwakheid. Niet meer inhoudelijk reageren, maar iemand proberen te pakken op zijn of haar kwetsbaarheid. Kwetsbaarheid is echter een kracht. Mijn kracht. Ik laat mijn zwakke kanten zien om anderen te helpen, minder eenzaam te laten voelen en wellicht te motiveren om toch weer door te gaan. Dat mensen mij juist om die reden naar beneden proberen te halen, motiveert mij alleen maar om nog beter mijn best te doen voor anderen.

De therapie gaat dan misschien niet door op de manier waarop ik had gehoopt, maar wtf mensen, wat heb ik veel bereikt de afgelopen jaren. Ik ben weg bij de hel die Gemeente Ede heet. Ik heb voor het eerst in mijn leven een kerstboom gekocht. Ik heb drie lieve cavia’s die een eigen kamer hebben. Ik heb een blog die dagelijks gelezen wordt door honderden mensen. Ik heb mijn eigen kaartendeck ontworpen en daar meer dan 40 stuks van verkocht. Ik heb ansichtkaarten gemaakt. Ik heb in een paar dagen tijd bijna € 200,- opgehaald voor Giro555. Ik heb zelfs een leven gered met één van mijn artikelen.

You think you can bring me down? De enige die dat nog kan, dat ben ik zelf and it ain’t gonna happen. ♥

34 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s