Kladbloggen

De Blij Ei Challenge


De wat? De Blij Ei Challenge. Wie heeft dat nou weer bedacht? Ik zelf. Nee. Ja! Ja, echt waar. Zomaar. Het floepte er gisteren zo uit. Nou vooruit, vertel maar, wat is? Het is een 48 uur durende challenge op Twitter waarin ik mijzelf uitdaag niet mee te gaan in de negatieve shit daar.

Het houdt je nogal bezig, dat Twitter.

Ja, dat klopt. Ik vind het een heel erg leuk medium namelijk, maar het is verziekt. Het is een platform geworden, net als Facebook ooit een poosje was, om gal te spuwen. Om je te ontdoen van je negativiteit. Om door te slaan. Om te schelden, te vloeken en te tieren. Om te discrimineren. Om racistisch te zijn. Maar er is ook een hele toffe kant aan Twitter en die kant, die wil ik omhoog halen voor mezelf. Ik wil me niet meer laten meeslepen door die wandelende azijnzeikers die al beginnen te pissen als ze de kleur groen zien. Ik word afgemaakt daar, omdat ik links ben. Omdat ik vind dat vluchtelingen welkom zijn. Omdat ik vind dat het milieu en dieren net zo belangrijk zijn als wij mensen. Omdat ik vind dat de kloof tussen arm en rijk onacceptabel is. Ik word afgemaakt, bedreigd zelfs, om iets waar ik eigenlijk van kinds af aan al heel trots op ben, namelijk dat ik links ben. Ik doe niks verkeerd. Ik bedreig geen anderen en toch word ik regelmatig met de grond gelijk gemaakt. Voor wat? Echt, voor wat? Wtf heb ik jou misdaan dat je dat doet? Ik ken je verdomme niet eens! Het maakt me kwaad. En dat, dat ben ik dus zat.

Vandaar de Blij Ei Challenge.

Yes, vandaar. Ik wil kijken of het mogelijk is om mijn eigen blije ei te zijn op Twitter. Dat ben ik namelijk diep van binnen, een verdomd blij ei. Of dat lukt heb ik voor 95% zelf in de hand. Wat lees ik? Waar reageer ik op? Wie laat ik op mij reageren? Soms moet je daarvoor mensen blokkeren. Soms is dat een opluchting, soms is dat best lastig. Dan zijn er mensen die dingen best goed bedoelen, maar als ze na tig verzoeken om op te houden nog steeds doorgaan, dan wordt interesse irritant. Dan worden er grenzen overschreden. Dan wordt het bemoeien met en dan kan je niet anders dan voor jezelf opkomen en je grens trekken. Dan moet je overgaan tot blokkeren, anders kan je jezelf niet meer zijn en mezelf zijn, dat is nu net wat ik aan het leren ben. Hier op mijn blog is het anders. Daar ken je elkaar een beetje, maar op Twitter is het vaak lukraak schreeuwen tegen de eerste de beste die op je digitale pad komt. Het slaat helemaal nergens meer op.

Wat houdt het precies in, die Blij Ei Challenge?

48 uur lang ga ik niet in op negatieve berichten. Ga ik niet mee in het azijngezeik van anderen. Maar niet alleen ga ik er niet in mee, ik laat me er ook niet op een negatieve manier door beΓ―nvloeden. Iedere keer dat ik dat wel doe, gaat er hier een euro in de pot voor Giro555. Ik heb expres voor 48 uur gekozen, omdat het heel makkelijk klinkt, maar dat niet is. Het moet wel haalbaar zijn. Als het goed bevalt ga ik natuurlijk door. Dan maak ik er een maand van en als je iets eenmaal een maand hebt gedaan, dan is het een gewoonte geworden. Op deze manier hoop ik mijn eeuwige haat-liefde verhouding met Twitter om te toveren tot een langdurige liefdesrelatie. Tot de dood ons scheidt natuurlijk. β™₯

27 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s