Minder. Langzamer. Kalmer.

Soms ben ik niet ziek. Tenminste, dat denk ik. Dan zie ik mezelf heerlijk op mijn gemak over een boekenmarkt struinen. Vandaag bijvoorbeeld. Het zonnetje schijnt, de mensen zijn rustig en vriendelijk. Ik voel me fit en op mijn gemak. Geen angst. Geen moeheid. Alles is goed.

Er klopt natuurlijk geen ene fuck van dat verhaal in mijn hoofd. Er is vandaag wel een boekenmarkt in Wageningen, maar het regent. Ik ben alles behalve fit. Zou ik tussen al die mensen op de boekenmarkt lopen, zou ik me waarschijnlijk alles behalve op mijn gemak voelen. Ik zou binnen no time doodsangsten uitstaan en na een half uur dodelijk vermoeid weer naar huis gaan. Toch vind ik het cool van mezelf dat zo’n idyllisch plaatje zich nog steeds in mijn hoofd kan afspelen. Ik vind dat erg leuk.

Maar goed, ik zit hier thuis en de realiteit heeft me weer ingehaald. Ik heb een pyjamabroek aan en een shirtje zonder mouwen. De verwarming staat op 21 graden. Een vest of trui aan gaat even niet. Teveel plekjes op mijn armen die geen enkele aanraking verdragen. Gisteren moest ik onverwachts even naar mijn ouders. Dat is 15 minuten rijden. Even wat afgeven, even praten en weer terug. Onderweg een pakketje wegbrengen en het was gewoon teveel. Het begint heel langzaam aan te landen. Het feit dat ik echt nog maar heel erg weinig kan. Dat mijn conditie er daardoor niet beter op zal worden en dat ik dus ook niet al te snel veel meer dan dit zal kunnen. Terug naar het leuke en mooie beeld van het over een boekenmarkt struinen: het kan niet meer. Niet zonder dat ik ziek word of mezelf uitput.

Ik heb een WGA uitkering. Dat betekent dat het UWV voor mij mogelijkheden ziet om in de toekomst weer te werken. Ik zie die mogelijkheden op dit moment niet. Ik kan niet eens een uurtje over een boekenmarkt wandelen. Ik kan niet eens onverwachts even bij mijn ouders op bezoek en vervolgens nog een pakketje wegbrengen zonder daarmee over mijn lichamelijke grenzen te gaan. Het besef dat mijn leven zich de komende maanden, jaren vooral binnen deze vier muren en bovenop de tegels van onze tuin zal afspelen, werkt gek genoeg zeer rustgevend. Waar het eerder vooral frustratie en wanhoop opleverde, geeft het nu rust. Ik ben, denk ik, eindelijk in staat om me erbij neer te leggen. Soms letterlijk. Soms figuurlijk.

De plannen die ik had, wandelen in het bos, foto’s maken in de natuur, over een boekenmarkt struinen, nemen langzaam andere vormen aan. Wandelen in het bos wordt naar het bos rijden met de auto, een fijn plekje opzoeken om te zitten en genieten van de natuur. Hetzelfde geldt voor het maken van foto’s in de natuur. Ik zie mezelf dan voor me met mijn camera om de nek, statief onder de arm en het hele natuurgebied afstruinen voor mooie plaatjes. Het zal anders moeten. Ook hier met de auto naartoe en een mooi en rustig plekje zoeken. Genieten en als de mogelijkheid zich voordoet een paar mooie plaatjes schieten. Het is niet voorbij. Het kan allemaal gewoon nog. Het moet alleen anders. Minder. Rustiger. Langzamer. Kalmer. En als ik dat zo lees, dan is dat helemaal zo gek nog niet.

Ik wens jullie allemaal een heel erg fijn paasweekend. โ™ฅ

19 thoughts on “Minder. Langzamer. Kalmer.

  1. Hou inderdaad je eigen tempo aan….
    Echt zo mooi hoe jij het allemaal voor je ziet in gedachten.
    Helaas is het niet anders…..
    Hier staat ook de verwarming aan.
    Ik heb al de week mijn winterjas aan.
    Het lijkt wel herfst en vandaag miezert het wat.

    Een fijne dag Xoxo

  2. Een paar weken geleden heb ik genoten van een middagje Groningen….een paar winkels, hele drukke zonder paniek, daarna koffie met Red Velvet taart, dit leek op een Amerikaanse bruiloftstaart, lekkerrrr. Mensen gekeken en gekeken…
    Ik was gewoon even in de hemel.
    Een dikke week kapot, pijn, pijn, shitreuma, shitHS….maar de herinnering is zo fijn….

    1. Ja, af en toe moet je het echt gewoon doen. De herinnering is het zo waard. Zo wil ik echt komend jaar dolgraag een keer naar de Efteling. Desnoods in rolstoel, maar dat is het me waard. Fijn dat je zo genoten hebt, Jolanda! Echt fijn! โ™ฅ

  3. Ik kan me niet voorstellen wat je voelt met die ziekte,maar dat het geen pretje is,is duidelijk. Zolang je maar geniet dan is kalmer helemaal niet erg. Ik heb het geloof ik al eens gezegd…is een rollator niks voor je,kan je zo helpen met het lopen.

    1. Een rollator zou me niets helpen. Het gaat om het bewegen. De wrijving in de liezen. Zo’n zelfvoortbewegend ding waar je op kan staan, geen idee hoe het heet, dรกt zou weer wel ideaal zijn. Ik vrees alleen dat ik dat niet overleef ๐Ÿ˜€ ๐Ÿ˜€ ๐Ÿ˜€

  4. Jouw berichten houden me altijd met twee voeten op de grond. Het leven kan elk moment veranderen. Niks is vanzelfsprekend en gezond zijn is geen verdienste. Het is je gegeven (of niet). Het maakt me bewuster naar anderen en ook naar mezelf.
    Jij ook een heel fijn Paasweekend.

    1. Wat mooi om te lezen, Anita. Dank je wel. Ook voor de zin ‘gezond zijn is geen verdienste’. Soms voel ik het nog zo en daar komt een vreselijk schuldgevoel en falen door omhoog. Gezond zijn is geen verdienste. Dank je wel. Staat genoteerd.

  5. Je hoofd wil vanalles, maar het lichaam kan niet mee.
    Van dat latere ‘werken’ zou ik me niet te veel aantrekken. We zien wel wat de toekomst brengt. Vanuit Brugge blaas ik je alvast de nodige zonneschijn toe – die vitamientjes zullen deugd doen!

  6. Berusting… Ja, het is niet gek dat je rustiger wordt bij zulke gedachten nu je je niet meer (altijd) probeert te verzetten tegen het feit dat je ziek bent; nu je niet altijd meer jezelf schuldig voelt naar anderen toe omdat jij iets op dat moment niet kan. Die berusting, rust voor jezelf, is je van harte gegund! Het leven vraagt om aanpassingen van eenieder. Jouw leven moet op maat zijn, en niet op maatschappij.
    Fijn Pasen Marion! X

  7. Lieve Marion
    Respect voor jou, dit is zo knap, een stukje rust en accepatie vinden terwijl het zo zwaar is.

    Mooi dat je ook die fijne dingen nog kunt denken en dat het je er nu rustiger onder bent.

    Take care!

  8. Als dat de beste manier is en de beste oplossing… probeer het dan op die manier te doen, hoe lastig en frustrerend ook! Denk vooral eerst aan jezelf en dan pas aan de rest van de wereld! X

  9. Het is een beetje zoals wiskunde. Het belangrijkste om een vergelijking of vraagstuk op te lossen is eerst de boundary conditions vastleggen. Als je dat kunt en je er kunt aan houden zijn nog heel veel oplossingen binnen dat kader te vinden. Ik wens ze je toe.
    En.Wat.Ben.Jij.Een.Mentaal.Sterke.Meid.

  10. Mooi hoor, die acceptatie. Dat is zoooooo belangrijk. Dan kan er tenminste ook weer, hoe minimaal ook, ruimte en energie komen voor elke volgende stap in de goede richting… Just keep walking, Marion, in overdrachtelijke zin, en je komt steeds verder… Nog een fijne paasdag! X!

  11. Het blijft een lastige situatie maar het feit dat je het zelf in je hoofd ook anders ziet, betekent ook dat je daar naar toe wilt werken. Althans, zo komt het op mij als buitenstaander over. Gewoon in je eigen tempo genieten van de dingen die wel kunnen, hetzij met bepaalde aanpassingen, hetzij op een rustige manier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s