Hallo Dikke Mensen #3

Vandaag wil ik het onder andere hebben over één van de belangrijkste dingen die ik moest doen om volledig te herstellen van mijn eetstoornis, namelijk toegeven dat ik labels hing aan dikke en dunne mensen. Daarnaast wat de impact kan zijn van ogenschijnlijk eenvoudige en onschuldige opmerkingen. 

De afgelopen jaren heb ik keihard gevochten. Ik had al 25 jaar een eetstoornis, was chronisch ziek en werd als klap op de vuurpijl ook nog eens depressief. Om het allemaal nog zwaarder te maken raakte ik mijn vaste baan kwijt en werd ik arbeidsongeschikt verklaard. Alle ingrediënten, om nog maar eens keihard terug te vallen in de eetstoornis, waren aanwezig. Het gebeurde niet. Sterker nog, ik herstelde en ik herstelde volledig. Eén van de belangrijkste zaken die ik daarvoor moest doen was toegeven dat ik vooroordelen had over dikke en dunne mensen. Ik schreef het gisteren al; ik dacht dat dunne mensen sterker waren, meer wilskracht hadden en daardoor meer waard waren. Ik verafschuwde de kilo’s aan mijn lijf, omdat ik dacht dat zij de oorzaak waren van de minderwaardigheid die ik voelde. Om volledig te herstellen van mijn eetstoornis moest ik alle labels losmaken, in mijn handen nemen, grondig bestuderen en weggooien.

Een aantal voorbeelden van labels die aan dikke mensen hangen zijn lui, zwak, lelijk en ongezond. De labels die ik aan dunne mensen had gehangen waren onder andere mooi, sterk, krachtig en gezond. Je hoeft geen Einstein te zijn om er al heel snel achter te komen dat die labels totaal niet kloppen. Het besef was heel makkelijk. Het loslaten een stuk minder. Belangrijk om te weten is waar die labels vandaan komen. Het zijn vrij algemene labels, dus ik had ze niet zelf bedacht. Wie dan wel? En hoe komt het dat kinderen op de kleuterschool die labels al kennen en uitdelen? Hoe kan het dat zulke jonge kinderen andere kinderen al uitschelden voor dikzak, vetzak en vreetzak? Dat kan maar op één manier: ze leren het van hun ouders en van de media.

En daarom, lieve mensen, is het zo ontzettend belangrijk dat we voorzichtig zijn met wat we hardop zeggen. Kinderen leren dit. Ook jij hebt dit geleerd. We krijgen het mee als kleine kinderen. ”Oh nee, dat moet ik niet eten hoor. Daar word ik dik van.” Oh jeetje, kijk haar in die korte broek. Die benen! Dat vet! Dat kan echt niet.” Het kind kijkt vervolgens naar het stukje taart wat haar tante net met afschuw heeft geweigerd en kijkt naar haar eigen opgetrokken beentjes. Ik heb ook vet, denkt ze verschrikt. Zo begint het. De dunne modellen op de catwalk die verheerlijkt worden. De bladen die volstaan met dieetshit. Geen dikke kinderen in tv series en als ze dik zijn, dan dienen ze als voorbeeld voor het luie kind wat alleen maar op de bank hangt, chips eet en geen vriendjes heeft. We leren het. Het wordt ons met de paplepel ingegoten. Dik zijn is slecht en je moet er alles aan doen om zo snel mogelijk dun te worden. Dat zien we namelijk wel graag.

Gisteren brandde de discussie los. Iedereen heeft recht op een eigen mening, hoorde ik mensen roepen. Jazeker, dat is ook zo, maar is die mening van jou zo belangrijk dat je die koste wat kost moet uiten? Ten koste van een ander? Ten koste van het plezier en soms zelfs van het leven van die ander? Ik ben nu al een aantal jaar ervaringsdeskundige op een eetstoornisforum. Ik zie wat ogenschijnlijk eenvoudige opmerkingen met mensen kunnen doen. Terugvallen in de eetstoornis, het is mijzelf ook overkomen, maar ook, en misschien wel vooral, mensen die zich gaan terugtrekken. Ze willen wel naar het zwembad met hun vrienden en vriendinnetjes, maar ze durven niet, want ze zijn bang dat anderen hen te dik vinden. Ze willen wel met 30 graden in een zomerjurkje lopen, maar trekken toch maar die jas aan, om zichzelf in te verstoppen en anderen niet lastig te vallen met hun dikke lichaam. Het geldt voor mij. Het geldt voor mijn zus. Het geldt voor vriendinnetjes van vroeger. Het geldt voor lotgenoten. Het geldt voor leden van het eetstoornisforum. Het geldt voor medebloggers. Het geldt voor zoveel mensen. Ik spreek niet alleen voor mijzelf. Ik spreek voor hen allemaal.

STOP fatshaming! Het is genoeg geweest. ♥

36 thoughts on “Hallo Dikke Mensen #3

  1. Moet jij zo nodig zo reageren als iemand zijn mening uit? Ik heb ook gevoel.In mijn ogen ben je echt een beetje aan het doorslaan.Je kan de wereld niet naar je hand zetten …mensen hebben nou eenmaal een mening en een mond.Ik heb zelf ook opmerkingen naar mijn hoofd gekregen die niet zo leuk waren ….dan vloek je even en gaat door.Word je sterk van…..

    1. Je reageert op mijn artikel, dus lijkt me logisch dat ik dan reageer. Natuurlijk heb jij ook gevoel en dan zou je juist moeten weten dat het not done is om dat soort dingen over dikke mensen online te zeggen.

      1. En ook logisch dat je alle andere reacties weg haalt? Als iemand van 150 kilo in een bikini gaat lopen kunnen ze ook verwachten dat er naar ze gekeken wordt en er opmerkingen gemaakt worden..Als je ballen had zette je nu een foto van jezelf in bikini,maar je roept vanuit je bed alleen maar van alles. Sommige mensen leven in de echte wereld.

        1. Je zal het wel goed bedoelen,maar de meeste dikke mensen lezen na je titel gelezen te hebben je blog niet eens meer omdat de titel ook al vrij kwetsend is..Zolang je niet zelf in bikini op het strand ligt is het gewoon heel erg makkelijk om tegen anderen te zeggen dat ze niks moeten aantrekken van opmerkingen die ze naar hun hoofd krijgen..

  2. Een goed geschreven artikel. Dat iemand dik is betekend niet dat die persoon zwak is of géén zelfvertrouwen heeft. Het kan zijn dat er een héél verhaal schuil gaat achter het dik zijn. Als iemand wordt beoordeelt om zijn/haar uiterlijk is dat triest. Niemand heeft het recht om iemand naar beneden te halen in wat voor vorm (shape), achtergrond, ras, religie of levenswijze. We zijn hier op aarde en universeel met elkaar verbonden. De energie die we overbrengen naar een ander krijgen we terug, want het universum is in balans. Dit is onze mening. Wat jij vertelt is iets van jou, iets dat jouw naar een punt heeft gebracht om hierover te schrijven. Je hebt een stem en een pen, geweldig toch ‘een eigen mening hebben’ en hierover te schrijven. Liefs 🙂

    1. Mooi gezegd over die universele verbinding. Erg mooi! Ja, het is fijn om erover te schrijven en voor mij is het denk ik ook erg belangrijk in de verwerking van het verleden. Fijn dat dat tegenwoordig kan op een eigen plek als een blog.

  3. Ik denk dat het vooral hierom gaat: maar is die mening van jou zo belangrijk dat je die koste wat kost moet uiten? Ten koste van een ander?

    Want natuurlijk is het niet erg om zelf een voorkeur te hebben voor een bepaalde lichaamsbouw, een haarkleur, een manier van kleden. Het is menselijk dat je op kijkt als je iets ziet wat niet in jouw plaatje van kleden/gedragen/whatever valt. En een mening ergens over hebben… ja, dat hebben we allemaal wel (je kan een harde/veroordelende mening jezelf wel afleren maar da’s een ander verhaal).
    Maar dat betekent niet dat iemand zich aan moet passen aan jouw plaatje, of gepest/uitgescholden/vernederd mag worden omdat hij/zij een andere keuze maakt dan jij zou maken.

    Ik verbaas me er nog steeds wel over. Jeetje.

  4. Weer zo goed geschreven Marion! Je hebt echt een goed punt ook, met de social media en vooral met wat je zegt over of het echt noodzakelijk is je eigen mening ook te uiten. Ik denk dat daar iets heel belangrijks zit.

    1. Dank je wel, Sabine. Veel over gehad vandaag op Twitter en dat was ook heel duidelijk wat uit een poll kwam die ik opgezet had; we hebben allemaal onze meningen en persoonlijke voorkeur, maar die hoef je niet te altijd te uiten. Niet als het geen toegevoegde waarde en/of kwetsend is voor anderen.

  5. Meningen zullen er altijd zijn. Je kan niet de hele wereld daartegen beschermen, of in dit geval de dikke mensen. Wat een stuk interessanter is, is wat je wel kan doen! Mensen leren met de meningen van anderen om te gaan en ze in hun eigen kracht zetten, zorgen dat het zelfvertrouwen versterkt word en ze met die meningen om kunnen gaan. de wereld veranderd niet en wanneer je dat misschien wel denkt word wakker dat is een illusie…

    1. Toevallig had ik het daar laatst met iemand over; ik geloof wel dat je in je eentje de wereld kunt veranderen. Het ripple effect noemen ze dat. Erg mooie gedachte. En meningen hebben we gelukkig allemaal. Dat maakt het leven interessant. De poll was heel helder. 100% niet doen. Mening is prima, maar of je die ten koste van alles moet verkondigen, nee.

    2. Ik denk dat je zowel de mensen die gepest worden moet helpen met zelfvertrouwen geven en de shit negeren, maar zeker niet de pesters maar hun gang moeten laten gaan. Die moeten ook echt verteld worden dat het niet kan e.d. en elke keer weer. Ik vind te vaak dat het slachtoffer het maar moet negeren of ermee moet dealen. Of zelfs dat er gedaan wordt alsof die erom gevraagd heeft, i.p.v. dat de oorzaak (de pester) wordt aangepakt. De wereld verandert elk moment, met hele kleine beetjes, dat houd ik mezelf voor. Het heeft altijd zin, ook al stopt 1 iemand met pesten. Ik denk als we allemaal ons erbij neerleggen het helemaal een zooi wordt en een nare boel. Maar ik snap ook wel wat je bedoelt, toch hoop ik dat de goedheid in de mens er nog is en als we allemaal aardig zijn dat gaat verspreiden.

      1. Ik ben het zeker met je eens dat de pesters ook aangepakt moeten worden. Ook ben ik het met je eens dat het de moeite waard is als er 1 iemand stopt met pesten. Helemaal waar! Maar om te denken dat de hele wereld er mee stopt, nee dat geloof ik niet daar ben ik dan denk ik te nuchter voor.
        Dus wat mij betreft pesters aanpakken en mensen die gepest worden sterker maken door ze in hun kracht te zetten en ze zelfvertrouwen te geven.

  6. Meningen mogen er zijn maar hoeven gewoon niet altijd en ongevraagd gegeven te worden. Is het echt nodig bijv een Amalia zo af te branden op alle social media? En het antwoord daarop is altijd nee. If you don’t have anything nice to say then shut up.

  7. Ik heb als kind zelf een ‘sportschema’ aan de binnenkant van mijn nachtkastje hangen. Ik deed niks aan sport en was absoluut niet dik, maar iedere avond deed ik een x aantal pushups en situps, ‘om dun te blijven’. Had ik van mijn even oude nichtje, zij deed dat ook. Ik denk dat we een jaar of tien waren. Ik heb het overigens niet lang volgehouden hoor, vond er geen bal aan. Maar kinderen leren inderdaad veel van hun omgeving.
    Natuurlijk heeft iedereen recht op een eigen mening. Maar dat wil niet zeggen dat je dat ook uit moet spreken. Bodyshaming is gewoon niet oke. En als iemand zulke dingen denkt, prima, maar hou het dan in ieder geval voor je.

    1. Het is zo makkelijk om het online te gooien. Gewoon maar te roepen wat je denkt. Er staat tenslotte geen mens voor je neus. IRL zouden mensen dit nooit (oké, uitzonderingen daar gelaten) zeggen tegen onbekenden. Kinderen nemen alles over. Daar zijn het kinderen voor. Zo leren ze tenslotte en wij moeten daar ook een stukje verantwoording voor nemen. Zeker nu je weet dat kinderen al zo jong online zitten en dus alles mee kunnen lezen.

  8. Dat het soms allemaal zo moeilijk moet zijn he!
    Ik bedoel, zo moeilijk is het toch niet om na te denken voor je iets zegt.
    Labels zijn zo fout als je niet van de ins & outs weet.

  9. Ik ben een volwassen vrouw met eetstoornis. Mijn nog maar een paar dingen eten is begonnen door mijn schoonmoeder. Die is zelf dik en volgens mijn man heeft ze daar al haar hele leven geen vrede mee. Haar zus is mager en volgens mijn man heeft ze daardoor altijd zich de mindere van haar zus gevoeld en zei die zus ook dat ze af moest vallen.
    In ieder geval kwam ik na mijn trouwen wat aan van in de 60 naar 78 kilo. Mede door fulltime werken en omdat je eenmaal getrouwd anders leeft. Mijn schoonmoeder kneep als ze alleen met me was in mijn arm en zei dan dingen als “Pas je wel op Spekkie” en ”Let op hoor met je gewicht, moet je niet afvallen”. Ze zei het glimlachend, maar het stak recht in mijn ziel.
    Ook vergeleek ze me met mijn graatmagere schoonzusje en zei dingen als: ”Voor Jose koop ik wel eens kleding want maat 36 past haar altijd, bij jou weet ik het niet hoor”. ”Jose heeft zo’n prachtig figuurtje”.
    en zelfs nu ik met mijn eetstoornis op 50 kilo zit zegt ze nog dat mijn schoonzusje is afgevallen en nog slanker is dan ik en ook dat zij met kerst zo’n beeldig kanten jurkje aanhad.
    Overigens krijg ik nog steeds, nu maat 36 ruim past, nooit iets van kleding.
    Mijn man ziet er niets gemeens in en vindt het vooral sneu voor zijn moeder dat haar gewicht al haar hele leven zo n punt is voor haar. Hij vindt ook niet dat mijn schoonmoeder mijn eetstoornis heeft veroorzaakt, dat die kwetsbaarheid daarvoor mijn kwetsbaarheid is. Wel dat het domme opmerkingen van haar zijn.
    Ik weet niet hoe ik er tegenaan moet kijken…
    Mijn eetstoornis is een hel. Maar dat hoef ik niet toe te lichten, want je weet hoe de godganselijke dag draait om max dat eten wat nog mag en de rest van mensen en eten uit de weg te gaan en ieder extra eten weg te moeten sporten terwijl je over geen energie meer beschikt.

    1. Lieve Marie,
      Wat ontzettend naar om te horen hoe het met je gaat op dit moment. Het ontstaan van een eetstoornis is een combinatie van factoren en die zijn bij jou helaas allemaal aanwezig. Jouw kwetsbaarheid in combinatie met. De constante confrontatie met opmerkingen van iemand als een schoonmoeder kunnen een hele grote bijdrage leveren aan het ontstaan van de eetstoornis. Ik durf er in jouw geval mijn hand wel voor in het vuur te steken. Het is altijd erg moeilijk om dat uit te leggen aan anderen (zeker aan je man en helemaal aan je schoonmoeder zelf), omdat zij zich wellicht van zo’n opmerking niets aan zouden trekken. De kans dat je schoonmoeder het uit liefde zegt omdat ze niet wil dat ook jij je hele leven met je gewicht zult tobben zoals zij zelf, is heel groot. Het zal voor haar dan ook een schok zijn om te horen dat ze een bijdrage heeft geleverd aan het tegenovergestelde.

      Een eetstoornis is echt een hel. Het neemt je leven volledig over. Heb je professionele hulp? Als je eens wilt praten of mailen, dan kan dat hoor. Mijn mailadres is marion11777@gmail.com.

      1. Het is niet zozeer dat ze over gewicht begon. Als ze puur de insteek had gehad over oppassen en dan vanuit wat haarzelf gebeurde, ja… dan zou het lief kunnen zijn. Alhoewel er alweer inzit dat hoe meer gewicht hoe groter de ramp bljjkbaar…
        Maar wat zo pijnlijk en een beetje gemenig is, is dat ze haar waarschuwing extra lading gaf door mijn magere schoonzus tegelijk met haar waarschuwing te bejubelen. Het voelde dan ook altijd als dat mijn schoonzusje het waard was om bijzonder gevonden te worden, want mager.
        Je reageert heel lief met je emailadres! Ik heb wel een therapeut voor gewoon therapie maar die doet niets met mijn eetstoornis.
        Ik probeer zelf een beetje overeind te blijven.

        1. Vergelijken is … de doodsteek wou ik zeggen. Het maakt het in ieder geval wel nog erger dan het al is. Moeilijk voor je om altijd in de schaduw gezet te worden van een ander. Ik hoop dat er een moment komt dat je op eigen kracht uit die schaduw durft te stappen. Jij bent evenveel waard als je schoonzusje, mager of niet mager, met of zonder “goedkeuring” van je schoonmoeder.

          Nou, fijn dat je mijn mailadres hebt. Niets moet, maar mocht er ooit een moment zijn, dan kan je je verhaal kwijt. Mocht je trouwens ooit therapie willen waar mede naar de eetstoornis gekeken wordt dan zou je bij Human Concern kunnen informeren, maar dit puur ter info hoor. Sterkte, Marie.

          1. Ik kan gewoon voelen hoeveel oprechte liefde er in die uitspraak van je zit, dat ik mag zijn wie ik ben met een gewicht, los van een ander. Ik voel zo ontzettend veel verlangen om die woorden vast te pakken en mijn woorden te laten zijn. Maar ik kan het (op it moment) gewoon niet. Dat is zo raar. Mijn magere schoonzusje die is bijzonder voor mijn schoonmoeder. zij kreeg kinderen, ik niet. Zij werkt, ik kan dat niet. Zij heeft vriendinnen, ik ben verstopt in mijn huis. Zij is de gezonde vrouw van mijn schoonmoeder haar zoon en ik ben het labiele type van mijn man (mijn man is overigens heel gelukkig met mij). Zij heeft een mooi figuurtje, over mij heeft mijn schoonmoeder nooit zoiets gezegd.
            Ik kan ellenlang doorgaan.
            Dank je wel voor je steun, voor vandaag is het een warme deken en echt een cadeau. Je hebt geen idee. Als je wegzakt in drijfzand is een uitgestoken hand zo n geschenk… En je hebt zelf zoveel te dragen. Daarom echt dank je wel en heel veel liefde gewenst!

            1. Sorry voor verschillende namen, daar kan ik niets aan doen. Ik heb DIS.

  10. Wat een eye opener over de media! En idd: in kinderprogramma’s zijn het altijd de vollere kinderen die het zwarte schaap spelen, dar zie je wel, maar tocb ik besefte het niet zo. Ik ga proberen m’n kinderen zo goed mogelijk leren dat het niet uitmaakt hoe je eruit ziet! En daar doe ik sws altijd m’n best al voor, maar je blog maakt me er weer even extra bewust van dat ze goed leren dat ze ieder respecteren! Dankjewel Marion!

    1. Super!!! Eye openers krijgen is geweldig, ze kunnen geven is helemaal top! Zo belangrijk voor kinderen om te weten dat ze goed zijn zoals ze zijn. ❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s