Shit went wrong

Gisteren wilde ik de receptenlijn inspreken voor een herhaling van mijn medicatie. Ik pak het doosje erbij en zie tot mijn schrik dat er “Paroxetine 20 mg” op staat. Dit klopt niet. Ik moet 30 mg hebben. Hoe kan dit nou? Ik bel direct de huisarts.

In eerste instantie komen we er niet uit. De assistente geeft aan dat ik dat zelf zo doorgegeven heb en als ze gaat kijken in het systeem zegt ze dat ze ook nooit een brief van mijn psychiater heeft gehad met de ophoging. Dat klopt. Ik kreeg namelijk de recepten altijd rechtstreeks van hem. Pas toen ik wegging bij de afdeling Angst en ik nog niet terecht kon bij de afdeling Persoonlijkheidsstoornissen, ben ik mijn recepten via de huisarts gaan aanvragen, echter altijd 30 mg. Ik slik dat al sinds vorig jaar zomer. Ze zou overleggen met de huisarts en mij terugbellen. Maar het klopte zeker niet. Ik kon maar beter alvast gaan bellen met de psychiater, want ze hadden hoe dan ook een brief nodig. Voor zover zij kon zien had ik altijd 20 mg gehad.

Verdomme. Omdat ik op dit moment geen behandeling heb, heb ik ook geen psychiater. Er is dus niemand anders dan mijn huisarts die op dit moment mijn antidepressiva voor kan schrijven. Dit ga je toch niet menen? Eerst maar eens de apotheek bellen of ik echt altijd 20 mg heb gekregen. Ik geloof er niets van. En inderdaad, ik heb alleen de laatste keer 20 mg gekregen. Niet veel later belt de assistente terug en biedt haar excuses aan. Het is haar fout geweest. Dit had niet mogen gebeuren. Ik kan direct bij de apotheek de juiste medicatie ophalen.

Zonder erbij na te denken neem ik thuis nog een extra pil in. Die medicijnen haal ik morgen wel op. Ik kan hier nog wel even anderhalf van nemen vandaag. Na een paar uur word ik duizelig. En moe. Vreselijk moe. Mijn ogen worden zwaar en voor ik het in de gaten heb, val ik tijdens een spelletje Wordfeud in slaap. Aan het einde van de middag word ik weer wakker. Ik zal toch niet weer ziek worden? Wat dacht je van de medicijnen, zegt Peter. Ja verdomd, dit is natuurlijk gewoon een ophoging. Dat zijn de bijwerkingen. Moeheid. Duizeligheid. Zwaar gevoel. Droge mond. Misselijk. Ik hoop dat ik ze niet allemaal opnieuw krijg.

De afgelopen weken ging het niet zo lekker. Ik weet dat aan de hidradenitis. Ik was extreem moe, lag iedere middag op bed en mijn angsten waren erger dan anders. Ik ontweek bekenden op straat en in de supermarkt en zorgde ervoor dat ik met niemand hoefde te praten. Nogmaals, ik weet het aan de hs, maar nu begrijp ik waar het vandaan kwam; ik slikte al bijna 3 weken een te lage dosis antidepressiva.

Ik heb nog geen droge mond. Misselijk ben ik ook niet. Wel is mijn lichaam zwaar, ben ik duizelig en val ik continu in slaap. Dat is allemaal nog wel te doen. Bij de start van de medicatie was dit veel heftiger. Wat ik nu echter ervaar, en waar ik bij het opzetten van de medicatie geen last van heb gehad, is het verergeren van mijn klachten. Deze somberheid heb ik lange tijd niet gevoeld. Het is die diepe, uitzichtloze somberheid die ik op dit moment voel en om heel eerlijk te zijn had ik gehoopt die nooit meer te hoeven voelen. ♥