Schuldig voelen

Gistermiddag geslapen. Gisteravond redelijk op tijd weer gaan slapen. Pas om 9:00 uur wakker worden. Mezelf moeten dwingen om op te staan. Dat lukt met pijn en moeite. Getverdemme, wat een klote dagen. Maar we zetten door. Het is maar tijdelijk. 

Vandaag gaan mijn zus, zwager en nichtje verhuizen van hun tijdelijke huurwoning naar hun net nieuw gebouwde koopwoning. Een grote dag voor hen. Ergens knaagt er iets op de achtergrond dat ik er niet bij kan zijn. Dat ik niet kan helpen. Dat ik nog niets van het huis gezien heb. Dat ik niet eens de moeite heb genomen om een keertje te gaan kijken. Dat ik een waardeloze zus ben. De stem is heel zacht en krijgt nu een rotschop. Ik weet dat dat bullshit is. Ik ben ziek en nu ook nog eens net iets erger dan normaal. Ik kan er niets aan doen. Niemand die het me kwalijk neemt. Alleen ik zelf. Ik doe wat ik kan en dat is helaas bar weinig op het moment.

Gisteren vergat ik de reacties uit te zetten op mijn blog. Ik merkte dat ik ervan baalde. Niet dat er reacties binnenkwamen, dat vond ik eigenlijk wel leuk, maar ik voelde direct weer de verplichting om op iedere reactie te reageren, terwijl ik daar eigenlijk de energie niet voor heb. Gevolg was dat ik me daar weer schuldig over ging voelen en als ik me over één ding schuldig voel, volgt al snel de rest. Ik voelde me schuldig over het feit dat ik op dit moment geen andere blogs lees. Dat ik bij niemand reageer. Ik voelde me schuldig dat ik zo weinig uit bed ben en zo weinig tijd heb voor Peter. Als ik me eenmaal schuldig voel, dan is het een kleine moeite om me overal schuldig over te gaan voelen. Het is een soort bad wat zonder moeite volloopt. Zet maar open die kraan!

Schuldig voelen is zinloos. Ik roep het zelf zo vaak. Gelukkig gaat het steeds beter en weet ik steeds makkelijker het schuldgevoel met een logische beredenering buiten de deur te zetten. Ik voelde me schuldig over het uitzetten van de reacties, terwijl dit mij juist zoveel rust opleverde. Als ik vervolgens de reacties weer aanzet, dan voel ik me weer schuldig over het niet reageren op reacties. Ja hallo, Marion, zo kan je aan de gang blijven. Doe gewoon wat jou de dag doorhelpt. Niet meer en niet minder. Dat ga ik vandaag dan ook maar even doen. En morgen. En overmorgen.

Zoals jullie zien aan de foto’s bovenaan dit artikel, ben ik gisteren lekker even een kwartiertje naar het bos geweest. Ook daar voel ik me schuldig over. Ik kan namelijk niet met de fiets en lopen is te ver, dus ik moet met de auto en dat is slecht voor het milieu. Echt, je kan ook overal moeilijk over doen, Marion. Maar goed, ik deed het lekker toch en het was zalig. Met het idee in mijn achterhoofd dat ik vroeger iedere dag heen weer reed naar mijn werk met de auto, heb ik nog wel wat ritjes naar het bos tegoed. Ik ga dit echt veel vaker doen. Even rust. Even buiten. Even in de natuur. Even genieten.

Mensen, ik wens jullie een heel fijn weekend. ♥

P.s. De reacties staan dus nu weer aan. Ik wil kijken of het me lukt om alleen te reageren als ik er energie voor heb en me daar dan niet schuldig over te voelen. You live, you learn, right?

About the Author

Posted by

Categorieën:

Persoonlijk

7 Reacties

Ik ben blij dat je hier over schrijft de laatste dagen. Jij bent een van mijn ‘signs’ m.b.t. tot dit thema. Ik ben ‘toevallig’ deze week ook wat aan het worstelen met dit soort dingen. Het geeft zoveel onrust en kost zoveel energie. Ik kan er een boek over schrijven, wat ik niet ga doen 😉 Inmiddels ben ik er weer aardig uit. Het voordeel van het gewoon niet kunnen voldoen aan je eigen ‘eisen’, maakt ook dat je andersom ook geen dingen meer persoonlijk oppakt. Op onzekere momenten heeft het natuurlijk toch met mij te maken dat iemand niets laat horen of anders reageert dan ik gehoopt had. Dat is weer het voordeel ervan.
Geniet lekker van je momenten in het bos, lijkt me heerlijk!

Oh Lieve meid….dat stemmetje…grrrr.
JIj hoeft je niet schuldig te voelen! Dat weet je verstandelijk heel goed maar dat gevoel he…
Ik kan alles gaan weerleggen met “je bent ziek”, “je denkt al goed aan het milieu” etc maar het gaat erom dat jij het gaat geloven.
Eigenlijk is dit ergens jezelf continue een trap na geven terwijl de hele situatie al zo zwaar is!
Mildheid, dat wens ik je toe en geloven in jezelf, kiezen voor jezelf!
Take care Marion

Jouw woorden lees ik alweer op een juist moment, lieve Marion. En dat is genoeg (zonder een persoonlijke reactie van jou) en tegelijk ook van grote betekenis.

Net als Mariëlle wens ik je mildheid voor jezelf toe. (En mezelf ook.)

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: