Persoonlijk

Waar is Marion gebleven?


Getagd: , .

Het is een record. Vier dagen achtereen verscheen er niets op Mijn Kladblog. Dit is niet voorgekomen sinds de start van mijn blog op 26 december 2013. De reden was echter iets minder leuk. Mijn moeder heeft namelijk in de nacht van woensdag op donderdag een hartaanval gehad.

Om 7:15 uur maakt Peter me wakker. “Marion, de telefoon gaat. Je ouders.” In plaats van op te nemen staat hij verbaasd naar het apparaat te kijken alsof hij voor het eerst van zijn leven een telefoon hoort overgaan. “Dat kan niet goed zijn, Marion.” Nee”, zeg ik, “dat kan niet goed zijn”. Ik pak de telefoon van hem over en bel terug. In gesprek. Kut.

Dan pak ik mijn mobiel. Een berichtje van mijn zus. Al om 5:30 uur verstuurd. “Wil je mij bellen als je wakker bent. En niet te erg schrikken hoor.” Oké, er is niemand dood. Anders had ik natuurlijk wel heel erg mogen schrikken. Dat scheelt alweer. Ik bel niet veel later nog een keer terug en krijg mijn zus aan de telefoon. Waar ik altijd verwacht dat er iets met mijn vader is, was het deze keer mijn moeder. Een hartaanval. Vannacht om 2:30 uur is ze opgehaald met de ambulance en ze ligt nu op de hartbewaking. Ik schrik, maar voor de omstandigheden blijf ik eigenlijk nog behoorlijk kalm.

In de loop van de ochtend ga ik naar mijn vader toe. We wachten op nieuws. Dat komt, maar het is geen goed nieuws. Het infarct is waarschijnlijk zwaarder dan gedacht. De waarden (welke weet ik niet precies) verslechteren nog steeds. Om 14:00 uur mogen we even  bij mijn moeder langs. Ze ziet er moe uit, maar gelukkig niet getekend, zoals je dat soms ziet bij mensen die een infarct hebben gehad. Ik neem een steen voor haar mee, een rozenkwarts in de vorm van een hart, die ze af en toe vast kan houden. Verder kunnen we weinig voor haar doen.

Ik weet niet precies welke dag het was, maar volgens mij mag ze uiteindelijk dezelfde dag nog van de eerste harthulp af en mag ze naar de reguliere hartbewaking. Nog een dag later mag ze zelfs al van de hartbewaking af en gaat ze naar de afdeling Cardiologie. Vervelende is wel dat ze de eerste avond koorts er bovenop heeft gekregen. Dat betekent dat de hartkatheterisatie, die eigenlijk z.s.m. nodig is, niet door kan gaan. Uiteindelijk kan dit vrijdagavond doorgaan en als blijkt dat er een zeer ernstige vernauwing op de kruising van twee aderen zit, proberen ze direct te dotteren. Dit lukt! Er wordt een stent geplaatst en mijn moeder kan zelf op de monitor zien hoe de aderen weer vollopen met bloed.

Dit soort dagen zijn spannend en vermoeiend en dat liet mijn lichaam mij gisteren weten. Een nieuwe ontsteking in mijn rechter oksel. Dat is zwaar klote, want daar heb ik er nog nooit één gehad. Dat betekent dat ik er weer een nieuwe plek bij heb. Maar dat was niet het grootste probleem. Het grootste probleem waren mijn darmen. De pijn was gisteren al behoorlijk heftig en uiteindelijk rolde ik gisteravond weer over de grond van de pijn. De oorzaak? Ik vermoed vooral het niet aan mijn eetschema houden. Het ontbijt schoot er een keer bij in. Net als de lunch. Even snel iets tussendoor halen. Dat gaat bij mij dus meteen mis. Goed om te weten weer. Voortaan consequent blijven en stug dooreten.

Gisteren kon ik door de pijn dan ook niet bij mijn moeder op bezoek en of het vandaag gaat lukken weet ik ook nog niet. Het is bijna een half uur rijden, dan een uurtje daar en weer een half uur terugrijden. Ik wil niet langs de kant van de weg eindigen. Dat heb ik één keer meegemaakt en nee, dat nooit weer. Ik zie het straks wel. Voor nu gaat mijn moeder in ieder geval rustig aan vooruit en dat is het allerbelangrijkste. ♥

34 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s