The Search Ends Here

Goedemorgen! Even een update. Mijn moeder mocht maandag aan het einde van de middag naar huis. Ze is nog heel erg moe en mag nog niet veel. De straat op en neer en daar houdt het bij op, maar ze is thuis en thuis is altijd beter dan het ziekenhuis.

Ze zal gaan revalideren. Hoe dat precies gaat weet ik (nog) niet. Ik ben zelf behoorlijk ziek geweest, dus heb haar nog niet veel gesproken hierover. Ik hoop dat ik over een paar dagen weer even die kant op kan.

Mijn lichaam werkt niet mee. De ontstekingen komen en gaan en daarnaast speelde de PDS heel erg op de afgelopen dagen. De pijn werd bijna ondraaglijk, maar ik heb de juiste medicatie, dus is het een kwestie van volhouden en doorbijten. Eigenlijk moest ik deze week een afspraak met mijn huisarts maken om te overleggen over mijn verwijzing naar de medische psychologie, maar ik kon het niet opbrengen. Morgen is het Hemelvaart en vrijdag zal het wel druk zijn daar. Ik bel volgende week wel voor een afspraak. Ik moet ook bekennen dat ik er niet echt op zit te wachten, want wéér merk ik dat ik zonder therapie vooruit ga. Het is vreselijk frustrerend dat het UWV niet reageert op afspraakverzoeken ….

Weet je wat, ik ga ze nu gewoon weer bellen.

Nou, ze hebben het wijzigingsformulier ontvangen wat ik laatst heb opgestuurd. Ik krijg daar voor 15 juni a.s. een bevestiging van en als het stoppen met mijn behandeling enige gevolgen zou hebben voor mij of mijn uitkering wat betreft het UWV, dan staat dat in de brief. De mevrouw aan de telefoon kon mij echter al vertellen dat het géén gevolgen heeft voor mij of mijn uitkering. Nou, klaar. Blij dat ik toch nog een keer gebeld heb. Nu weet ik het tenminste zeker. Kan ik dit volgende week ook bespreken met de huisarts, want ik ben nu al vier keer doorverwezen naar een andere vorm van therapie en iedere keer gaat het mis. Of psychisch of fysiek. Laat mij maar met rust. Het is wel goed zo.

Ik heb zin in een soort vakantie. Geen therapie. Geen vrijwilligerswerk. Even helemaal bijkomen. Even helemaal niks. Niet leven met de volgende behandeling in zicht. Even niet werken aan een doel wat onhaalbaar lijkt. Dat? Dat voelt als bevrijding.

The search ends here. ♥

 

About the Author

Posted by

Categorieën:

Kladbloggen

10 Reacties

Vakantie, even helemaal niets. Dat idee kreeg ik vorige maand ook. En het voelt toch goed. Het vreemde is dat ik vanuit dit ( even niets hoeven) weer begonnen ben te doen wat ik leuk vind.

Gelukkig is je moeder weer thuis.

Ik vind je een kei dat je de UWV belde.

Dat kan ik me zo goed voorstellen. Ik heb momenteel even geen behandelingen en dat voelt inderdaad erg rustgevend. Even helemaal niets, ik hoop dat je er deugd van hebt!

Fijn dat je moeder thuis is! Ik hoop dat ze zich snel beter voelt, het is niet niks, ook de revalidatie, zowel lichamelijk als psychisch!

Vakantie, lekker om even niets te moeten maar vakantie nemen van je “hoofd”… dat is zo moeilijk!
Ik hoop dat een periode zonder allerlei verplichtingen je goed zal doen! Take care!

Ze mag nu enkel de straat op en neer, dus dat lijkt me geen goed plan. Wie weet gaan Peter en ik nog een keer samen. Ik moet er nu nog niet aan denken. Ben blij als ik de deur uit kan en in mijn eigen omgeving ben.

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: