De blogdip is real

Lieve mensen, het gaat gewoon niet meer. Het bloggen. Ik hoopte dat een challenge, een spirituele nog wel, mijn passie voor schrijven weer even uit het stof kon trekken, maar het tegenovergestelde is waar. Nu heb ik er helemaal geen zin meer in. Ik moet gewoon de waarheid onder ogen zien; ik heb een zeer ernstige blogdip.

Een blogdip. Werd het eigenlijk niet een keer tijd, na ruim drie jaar dagelijks bloggen? De reden waarom ik ooit begon met bloggen, herstellen van mijn eetstoornis, heb ik allang bereikt. Vervolgens trok ik mezelf door middel van het schrijven door een zware depressie en angststoornis heen. De depressie is zwaar verminderd, de angst is er nog. Gisteren werd ik even flink met beide benen op de grond gezet. Iemand wilde langskomen. Alleen even iets ophalen. Ik ging volledig in het rood. Ik trok het niet. De angst die ik voelde was vreselijk. Echt mensen, ik ga nog liever dood dan weer op die manier met mijn angsten moeten leven. Ik heb mijn manier gevonden. Een paar mensen die ik vertrouw en waar ik me goed bij voel en de rest? Het is niet anders. Ik breng mijn leven liever alleen door. Nou ja, niet helemaal alleen natuurlijk. De net zo grote angsthaas Peter moet mij natuurlijk wel gezelschap houden.

Laatst wilde we een kast ophalen bij iemand. 48 uur van tevoren hadden we de afspraak gemaakt. We zagen het allebei wel zitten. Zomaar gratis een vet mooie stellingkast voor in de schuur. Ideaal. De volgende ochtend was Peter al iets minder optimistisch. Mijn angst is vooral als mensen hier komen. Zijn angst is vooral naar anderen toegaan. 24 uur voor de afspraak begon hij steeds onrustiger te worden. Het zweet stond met regelmaat op zijn voorhoofd en hij begon allerlei excuses te verzinnen waarom we die stellingkast eigenlijk helemaal niet nodig hadden. Ik ken het als geen ander en om ons beide verder leed te besparen, stuurde ik een berichtje dat we er vanaf zagen. De feestvreugde brak hier los. We trokken beide een biertje open en proostten op onze opluchting.

Leven met een angststoornis is niet niks. Een “ah joh, kan toch gebeuren” geldt bij mij helaas niet. Als ik een paniekaanval krijg, dan weet ik niet van tevoren hoe erg deze doorzet. Negen van de tien keer moet ik echt niet in een auto stappen, want mijn wanhoop is dan zo groot, dat ik maar één oplossing zie om me te verlossen van de angst die mij volledig in zijn greep houdt. Het leven in zo’n paniekaanval is erger dan de dood. De dood is dus de ideale oplossing. Een paniekaanval is denk ik het meest te vergelijken met iemand die in een wak gevallen is en onder het ijs zit. Je bent gevangen. Je ziet de uitgang niet. Ondertussen is je zuurstof bijna op en dreig je te stikken. Het is de hel. Het ”voordeel” is dat Peter en ik dit allebei hebben. Zo weten we hoe groot de angst bij de ander is en weet je ook precies hoe te handelen om het zo snel mogelijk voor de ander iets aangenamer te maken. Het is geen ideaal leven, maar we hebben in elkaar de ideale partner gevonden en helpen elkaar op deze manier wel door het leven heen.

Oh wacht, ik had een blogdip… ♥

30 thoughts on “De blogdip is real

  1. Goed om te lezen hoe het nu gaat….
    Fijn dat jullie het met elkaar eens waren en toch besloten hadden dat jullie de kast niet nodig hadden.
    Verschrikkelijk moet dit voor jullie beidden zijn al die angst.
    Goed dat jij hierover dit artikel hebt geschreven.
    Neem alle rust en tijd…..

    Liefs Xoxo

    1. Die angst is echt bizar en vooral ook omdat we het allebei hebben. Maar we hebben zoveel steun aan elkaar. Oh echt, ik zou niet weten wat we zonder elkaar zouden moeten.

      Dank je wel. X

  2. Grote kans dat de dip zichzelf weer opheft na een tijd. Spontaan. Zelf ook al ervaren.
    Wat de angsten en co betreft. Ook herkenbaar. Ik ben er sinds kort mee aan de slag gegaan, want kan het echt niet meer hebben dat dit de vreugde in mij zo belemmert. De rest van mijn leven doorbrengen in ongemak (bij anderen – vooral sociale angst) is geen optie voor mij. Daarvoor is het leven te mooi en wil mezelf ook niet naar een spreekwoordelijk eiland verbannen.

    1. Knap van je dat je ermee aan de slag gaat. Echt, daar heb ik gruwelijk veel bewondering voor. Ik wens je veel succes en ik hoop dat je heel ver gaat komen. Het is je gegund.

  3. Blogdip 🙂 ??
    Vreselijk, zo’n angststoornis. Je had er al over geschreven, maar telkens raakt het me hoeveel last jullie er beiden van hebben. Mocht één van jullie het niet hebben gehad, dan zou die de andere misschien kunnen helpen er vanaf te komen. Misschien, want ik ben geen dokter of psychiater.
    Die challenge. Eerlijk? Ik heb een paar artikels ervan gelezen, maar hield dit niet vol. Ik het het moeilijk te geloven in die kaarten hocus-pocus (sorry voor de term). Jij hebt liever geen reactie dan een domme reactie, dus heb ik telkens braafjes je weblog verlaten.
    Sterkte, Marion! Drie jaar dagelijks bloggen is niet niks, eigenlijk verdient dit bijna met pensioen te gaan.

    1. Ik vind het echt supertof van je dat je je op de achtergrond hebt gehouden wat betreft de hocus-pocus. Serieus, dat waardeer ik enorm.

      Toevallig had ik het daar met Peter gisteren nog over. Kan je wel iemand samenleven die zo’n extreme angst heeft? Juist omdat wij elkaar begrijpen kunnen we het van elkaar accepteren. Altijd overal alleen heen moeten (zoals ik in het begin toen mijn angsten nog niet zo erg waren) is ook niet niks. Alleen naar feesten, bruiloften, maar ook naar begrafenissen. Ik heb familieleden die het er niet mee eens zijn dat Peter nooit mee komt en daar kan ik ook wel een beetje inkomen, maar juist omdat ik Peter zo goed begrijp kan ik dat weer accepteren. Hoe dan ook, het is zoals het is. Wie weet wat de toekomst nog gaat brengen? En dat geldt ook voor het bloggen 🙂

  4. Ik ben echt heel blij voor jullie dat je mekaar hebt, een partner hebben die je zo goed begrijpt kan zo veel goedmaken ❤ Heel veel liefs Marion! Hou je goed!

  5. Jullie hebben een groter begrip voor elkaar omdat jullie die angsten herkennen, daar is verder niets lastig aan. Lijkt mij dat jullie samen elkaar kunnen aanvullen – ieder heeft net iets andere angsten of manifestaties daarvan, zoals je beschrijft – elkaar helpen en ondersteunen, en elkaar aanvoelen. Dat zijn belangrijke dingen in een relatie natuurlijk. 😉
    Wat je blogdip betreft, wees daar niet te streng over. Het komt wel weer. Jezelf pushen om te schrijven werkt alleen maar averechts; gaat het je meer tegenstaan. Take your time. X

  6. Dan toch weer i n de gezellige dagelijkse blogstand toch? Die gaat je zo goed af en vinden we leuk. Al zo lang heb je niet over de cavia’s geschreven, morgen update?

    ZO’n kast zouden anderen toch met liefde voor jullie ophalen? Je hoeft niet alles zelf te doen en als ik kin de buurt woonde zou ik me onmiddellijk beschikbaar stellen.

    1. We hebben ook een heleboel mensen die willen helpen, maar ja, dan schiet ik weer door in de angst omdat die mensen bij ons de kast af moeten leveren. Het is ingewikkelder dan de meeste mensen zich kunnen voorstellen. Daarom is het ook zo fijn dat we elkaar hebben.

        1. Nee dat gelukkig niet. We hebben precies tegenovergestelde angsten en gelukkig stimuleren we elkaar juist om de dingen te doen die de ander niet durft. Zo ga ik dinsdag naar de sauna. Normaal zou ik samen met iemand gaat, maar omdat mijn angsten op dit moment best groot zijn, ga ik gewoon alleen. Hij moedigt dat juist aan en dat is heel fijn.

  7. Die angst lijkt me zo zo vreselijk naar!!!

    Mbt het bloggen, natuurlijk ga ik je blogs missen maar je blog voor jezelf!! Dus doen waar jij je goed bij voelt!

    Heb je wel genoeg om handen?

    Take care!!!

  8. Het is begrijpelijk dat jij en Peter elkaar perfect aanvoelen in jullie angsten. Zo zijn jullie perfect op elkaar afgespeeld 😉 Jammer van je blogdip, ik kwam heel graag bij je lezen..

  9. Herkenning is fijn. Voor mij soms ook zwaar – ik gun het die ander zo om niet zo’n zwart gat te voelen – en toch is het fijn.

    Ergens hoop ik voor jou op een enorme, langdurige, volledige blogdip trouwens. Omdat het lijkt te betekenen dat je dan je blog niet nodig hebt omdat het relatief goed gaat. Maar ik ben ook blij dat je het schrijven nog steeds weet te vinden als je het nodig hebt.

    1. Ik zit een beetje in die overstap inderdaad. Van het bloggen omdat ik het nodig heb naar het bloggen omdat ik het leuk vindt. Het klopt trouwens wel! Hoe minder ik blog, hoe beter het gaat. X

  10. Wauw! Volgens mij kwam daar toch nog een blog tevoorschijn ;)) Ist een idee dat je gaat bloggen in hoe het komt en als het komt. Wellicht helpt het als je die ruimte voelt. Hier werkt het zo en is mijn schrijfgemiddelde wisselend en dat is goed, voelt goed. Hoop dat je jouw weg daarin weer vindt… 💛

  11. Paniekaanvallen ken ik ook. Nee, dan moet je echt niet in het verkeer gaan rondhossen. Gelukkig waren ze er bij mij zelden. Vreselijk dat ze bij jullie je leven zo overnemen…
    Maar wel weer fijn dan dat jullie elkaar zo goed begrijpen!

  12. Die angst lijkt me niet voor te stellen als je er zelf niet mee te maken hebt… Vreselijk lijkt het me. Fijn dat jullie elkaar gevonden hebben ♥

  13. Een blogdip is niet te voorkomen… vroeg of laat is het zover 😉
    Het lijkt me erg pittig om beide een angst probleem te hebben, hier een dochter die dat wel herkend zij is nog jong… ik ben dan ook benieuwd of het zo rustig blijft als nu, ik hoop het!

    Sterkte enne… ik kom vaak lezen maar reageer niet altijd 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s