Plogs & Shoplogs

Kwetsen en gekwetst worden


Getagd: .

Morgen ga ik een dagje naar de sauna. Dat betekent dat ik vandaag een soort van verlamd ben. Ik durf niet zoveel te doen uit angst om ziek te worden. Een ontsteking kan mij in een paar uur doodziek maken en dat wil ik uit alle macht voorkomen. Zo zagen voorheen mijn weekenden eruit. Verlamd, omdat ik niet ziek wilde worden om maandag weer gewoon naar mijn werk te kunnen.

Heel langzaam aan ben ik aan het oefenen met het loslaten van die angst. Zo ga ik vandaag wél iets doen. Niet veel. Even een pakje wegbrengen en een paar boodschappen doen. De kans dat ik daar ziek van word is heel klein. Ik doe dit namelijk bijna dagelijks. Waarom dan toch die angst? Ik heb het mij een soort van aangeleerd. Wat niet wil zeggen dat het allemaal mijn eigen schuld is, dat dacht ik eerst altijd, maar omdat ik wanhopig mijn baan probeerde te behouden. Bijna iedere vrijdag kwam ik onder de ontstekingen en doodmoe thuis. Ik had dan twee dagen de tijd om enigszins te herstellen. Ik nam die ruimte wanhopig in en meer. Ik verbood mensen langs te komen. Als de telefoon ging raakte ik al in paniek. Want wat als iemand zou vragen om langs te komen? Ik trok Peter mee in mijn sociaal isolement waardoor ik hem het laatste stukje wat hij nog had, namelijk de mensen die van zijn angst weten en iedere week bij hem langskomen, ontnam.

Ondertussen zit ik dus godzijdank in de WIA. Door deze uitkering is mijn relatie gered en krijg ik heel langzaam aan mijn leven weer een beetje terug. Ik zal niet alles terugkrijgen. Ik ben veel mensen kwijtgeraakt door mijn gedrag, mijn angsten en mijn ziek zijn. Gisteren werd ik daar drie maal mee geconfronteerd. Iemand werd vreselijk boos dat ik me maar niet over mijn angst heen kon zetten. Een ander kon niet begrijpen dat ik niet even simpelweg de deur kon opendoen. De laatste bleek al ruim een jaar het idee te hebben dat ze niets voor mij betekende. Anders had ik tenslotte wel contact gehouden. En zo is het ook. In de normale wereld. Waar ik vroeger helemaal kon verzinken in angst en verdriet, besef ik nu dat ik naar mensen die me niet zo goed kennen, die niet de ins and outs van mijn ziekte weten, veel en veel duidelijker moet zijn. Je kan niet van iedereen verwachten dat ze op internet gaan opzoeken wat voor ziektes je hebt, wat HS en PDS is en wat een angststoornis of ontwijkende persoonlijkheidsstoornis is.

De stem in mijn hoofd, ik dus, schreeuwt nu. “Zie je wel. Mensen hebben echt helemaal niets aan je. Je kan niet eens de voordeur opendoen voor iemand. Je kan geen vriendschappen onderhouden. Je bent zo onbetrouwbaar als de pest. Je kan je maar beter weer helemaal terugtrekken. Lekker alleen en op jezelf. Weet je zeker dat je niemand kwetst.” Gelukkig heb ik veel gehad aan mijn therapie bij Anne. Ze heeft mij geleerd om nu op een andere stoel te gaan zitten en iemand anders dit tegen mij te laten zeggen. Het gevolg is dat ik boos word. “Wie ben jij om dat allemaal tegen mij te zeggen, vieze klootzak! Ik doe verdomme mijn uiterste best en meer kan ik niet doen. Je kan niet van mij vragen me nog verder terug te trekken. Ik heb al amper een sociaal leven. Ik ben ziek en dat is niet mijn schuld. Ik doe wat ik kan, dat is weinig, maar dat is oké. En kwetsten, én gekwetst worden, dat is niet te voorkomen. Dat hoort nu eenmaal bij het leven. Deal with it.” ♥

17 Comments

  • Hallo lieve Marion,
    Zo herkenbaar, zo lief en helpend dat je erover schrijft. Dank je wel daarvoor. En zo naar voor jou. Maar ook zo goed dat je jezelf steeds meer erkent en van jezelf ziek mag zijn. Ik weet wat voor een enorme stap dat is, die ik zelf nog maar voor een heel heel klein stukje heb gezet.
    Ik heb de bijkomstigheid dat mijn dissocieren maakt dat als ik al eens een mens tegenkom ik onmiddelijk switch in een sociaal en sterk persoon. dat ben ik dus niet, ik ben 900% vermijding en 600% angst en leef geissoleerd. Maar geen mens gelooft dus dat ik ziek ben en als ik het in woorden laat vertellen door bijv mijn man dan nemen ze het niet serieus want ik oog zo sterk en normaal. Dat is dus slechts overleefgedrag waar ik mij heel even in kan vermommen.

    Ik vind het zo lief en goed te lezen hoe je therapeute je sterker heeft gemaakt.
    Ik hoop dat het je morgen lukt en anders toch lief en accepterend voor jezelf zijn. Ik voel niet echt het recht dat te zeggen, want ik kan dat zelf nooit zijn voor mijzelf, maar ik gun het jou wel! Liefs

  • Soms trek je jezelf terug uit zelfbescherming. Wat dapper dat je nu toch iets gaat doen vandaag. Ik herken het wel, dat je jezelf gaat isoleren uit angst om slechter of zieker te worden. Of als er iets belangrijks op de planning staat, dat ik dan mezelf helemaal ga aanpassen om toch maar niet te riskeren om slechter te worden tegen dan. Maar de laatste tijd probeer ik net zoals jij, om het wat meer los te laten en ook de dagen ervoor iets te doen als ik dat wil. Niets buitensporig, maar gewoon. Dat je jezelf niet helemaal vastzet. Vandaag is vandaag en morgen is morgen. Al is dat moeilijk, als je weet wat de gevolgen kunnen zijn van sommige activiteiten.
    Lieve Marion, ik wens je een goede dag morgen!

  • Het is echt niet bevorderlijk voor genezing dat langdurig zieken zo lang thuis aan hun lot worden overgelaten. Op den duur raak je onbewust meer en meer geïsoleerd en kweek je schuldgevoelens tegenover alles en nog wat.

    Ik stuur je driekwart kilo moed uit Brugge, en hoop dat de sauna wat verlichting brengt…

  • Jij gaat morgen gewoon een fijne dag hebben. 😊 En stapje bij stapje wordt alles makkelijker en beter. Mensen die daar niet op willen wachten, die heb je niet nodig. Xxx

  • En zelfs al zouden mensen het opzoeken op internet…dan nog zal je denk ik commentaar krijgen, want…”de buurvrouw verderop heeft ook pds etc etc”…

    Naar dat mensen zo snel (ver)oordelen!

    Ik wens je een fijne dag in de sauna!

  • Het is soms bizar hoe weinig mensen zich proberen in te leven in een ander. Je kunt een ander nooit volledig begrijpen en dat hoeft ook niet, maar probeer het allicht. Jij hebt die angsten ook niet voor de lol, en je er ‘even overheenzetten’… Well, if it was that easy, you would’ve done it already. Maar dat snappen ‘ze’ dan weer niet.
    Afgelopen week heb ik ook wat labels gekregen na bijna 3 maanden onderzoek. Kwam o.a. ook een vermijdende persoonlijkheidsstoornis uit. Best even slikken; ondanks dat je de ‘kenmerken’ herkent, is het best heftig als je het etiketje ineens op je hoofd geplakt krijgt… In totaal 4 labels verzameld; had niet verwacht er zo mee te zitten, bizar.
    Anyways, veel plezier morgen in de sauna!

  • Ik wou schrijven: jij kan zo veel luider roepen dat die stomme stem. Maar hoppa, 2 regels later was je inderdaad aan het roepen. You go girl! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s