Chronisch ziek

Snuffelen aan het echte leven


Afgelopen dinsdag ging ik een dagje naar de sauna. Ik heb heerlijk kunnen genieten van een uitgebreide hamam behandeling. De lunch smaakte heerlijk, ondanks dat een grote groep dames continue naar mij zat te kijken, omdat ik alleen aan een tafeltje zat. Om 15:00 uur was ik kapot en ging ik weer richting huis.

Dit gaat even een keer geen positieve noot zijn. Ja, ik heb genoten van die 4,5 uur in de sauna, maar ik had graag nog de klankmeditatie willen bijwonen. Ik had graag nog even ontspannen heen en weer gezwommen in het buitenbad. Ik had graag nog even op één van de ligbedden willen liggen met heel decadent een glaasje rosé naast me. Maar ik kon niet meer. Ik was kapot.

Ik reed naar huis. Nou ja, deed een poging. Ik nam ergens natuurlijk weer een verkeerde afslag, dus deed er twee keer zo lang over. Dit resulteerde in meer pijn dan nodig was geweest. In de loop van de avond begon mijn huid te irriteren en gedurende de nacht was de jeuk bijna ondraaglijk geworden. Dusdanig dat ik in mijn slaap kennelijk zo hard gekrabd heb, dat ik de volgende ochtend met een flinke wond op mijn been wakker werd.

Wonder boven wonder was ik niet eens gesloopt. Sterker nog, ik voelde me best fit. Ik ging mijn mailtjes bekijken, zag vreselijk veel reacties op marktplaats en heb uiteindelijk die dag nog een lading van acht pakketjes naar het postkantoor gebracht. Vervolgens was ik nog steeds niet moe en hoewel ik best veel pijn had, begon ik toch nog aan een klusje. Er moest nog een houten bak in de beits gezet worden en ik had er nog wel puf voor. Na het avondeten stortte ik dan wel in. Ik ging vroeg op bed liggen, as always, en speelde wat spelletjes op mijn tablet. De jeuk nam nog meer toe, maar ik probeerde er niet aan te denken.

Toen ik vanochtend wakker werd stond ik direct weer met beide benen op de grond. Mijn rechter oksel deed pijn. Mijn buik rommelde. Mijn lies trok enorm. Nog een wond erbij op mijn rug en ondertussen moest ik nog een sprintje trekken om op tijd bij het toilet te komen. Toen mijn zus, die voor haar werk even langs zou komen om iets op te halen, enthousiast appte dat ze vrij had genomen en dat we wel lekker op de Wageningse Berg koffie konden gaan drinken, knapte er iets. Ik wilde meer! Meer van het leven van waar ik gisteren en eergisteren sinds lange tijd weer eens aan heb mogen snuffelen. Spontaan. Zonder pijn. Zonder nadenken over wat de gevolgen kunnen zijn.

Kan een keer gebeuren. We moeten allemaal wel eens afzeggen. Je hebt het toch best goed voor mekaar. Ondanks je ziektes doe je nog best veel.

Maar het gebeurt niet een keer. Het gebeurt wekelijks. Dagelijks. Ik moet eigenlijk standaard afzeggen. Ik heb het helemaal niet goed voor elkaar en godverdomme nog aan toe; ik doe best wel veel? Ik ben op de meeste dagen blij als ik van 7:00 tot 19:00 uur op ben. Als ik in die 12 uur de cavia’s kan verzorgen, mezelf kan verzorgen, eten kan maken en even naar de winkel kan. Alles wat ik daarbuiten doe is een gevaar voor mijn gezondheid en dat vreet aan me. En dan hebben we het nog niet eens gehad over mijn psychische toestand.

Mijn leven is niet leuk, gezellig en plezierig. Mijn leven is kut met af en toe een leuk momentje tussendoor en soms, heel soms, heb ik even geen behoefte om het mooier te maken dan het is. Dan heb ik, zoals nu, even de behoefte om te zeggen hoe het echt is om mij te zijn. En dat lucht op, zodat ik weer even tegenaan kan. ♥

21 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s