Oordeel en afwijzing

Gisteren was een verrassende dag. In vele opzichten. Om 22:10 uur werd er in een bekend TV programma aandacht geschonken aan eetstoornissen. Aan het einde van het programma zou het forum genoemd worden om na te praten en ik had mij aangemeld om aanwezig te zijn tot middernacht.

Het voelde fijn om na al die weken van ziek zijn en niets kunnen, even weer iets zinvols te doen. Even weer iets kunnen betekenen voor de maatschappij, iets wat voor mij altijd erg belangrijk is geweest. Ik las me in in het programma, keek wie de gasten waren en reageerde op de aankondigingen. Daar ging het mis. Ik kreeg een mailtje van iemand van Human Concern of ik dat niet wilde doen. HC zou dat de volgende dag zelf gaan doen. Het raakte me meer dan ik had gehoopt. Of verwacht. En nu ben ik niet eens eerlijk. Het raakte me keihard. Zo hard dat het een hele berg herbelevingen opriep.

Gelukkig begon de uitzending vrij snel daarna en kon ik me concentreren op het programma. Het was een mooie uitzending. Ik was tot middernacht aanwezig op het forum. Het bleef gelukkig erg rustig. Ik zeg gelukkig, omdat dat betekent dat er niet zo heel veel behoefte was aan steun n.a.v. de uitzending en dat is positief.

Direct na middernacht keerde de onrust terug in mijn hoofd. Ik reflecteerde mijn pijn, woede en verdriet op de harteloze reacties die op Twitter binnenkwamen. Plaatjes van hamburgers en croissantjes die gedeeld werden onder het artikel van Jinek. Een vader die nog geen vier maanden geleden zijn dochter verloor aan de gevolgen van anorexia en wat doen mensen? Plaatjes van hamburgers delen. Het was de ideale manier om mijn eigen pijn niet te hoeven voelen. Ik kon me volledig richten op de asociale, gevoelloze klootzakken op Twitter. Maar ondertussen stroomde de pijn door mijn lichaam.

Vertellen waarom of wat de herbelevingen zijn heeft geen zin. Het enige wat jullie zouden kunnen doen is vertellen dat het niet nodig is dat ik die pijn voel. Dat de ander het vast niet zo bedoeld heeft. Dat het allemaal verleden tijd is. Dat ik er niet meer aan moet denken en door moet gaan. Een logische en menselijke reactie, de pijn van de ander minder willen maken. Het effect is echter het tegenovergestelde. Als iemand mij nu zou vertellen dat ik me er niets van aan moet trekken, heb ik niet alleen nog steeds pijn, maar voel ik me ook nog eens een aansteller. Daarom hou ik voor me wat de herbelevingen zijn, al zullen velen van jullie zich wellicht wel kunnen indenken waar het om gaat.

Ik moet alles op alles zetten om mezelf niet de grond in te trappen. Om niet te stoppen met eten, zoals ik dat vroeger deed. Om mijn hoofd niet kapot te slaan tegen de muur. Ik distantieer mij van de zelfhaat, omdat ik eindelijk durf en kan toegeven dat het niet mijzelf is wie ik haat, maar datgene wat mij vroeger is aangedaan. Eindelijk mag de woede dan naar buiten gericht worden en hoef ik het niet meer op mijzelf af te reageren. ♥

9 thoughts on “Oordeel en afwijzing

  1. Fijn dat je dit met ons deelt. Mensen zijn zo vaak onwetend in hun acties. Ze beseffen niet wat ze (in)direct aanrichten met hun woorden of afbeeldingen. Dit ligt absoluut niet aan jou. Je bent alles behalve een aansteller. Jij alleen kan je eigen pijn voelen. Niemand anders kan dat. Respect voor jou en wat je hebt meegemaakt. Ik kan het me niet voorstellen maar voel met je mee.

  2. OOH…. Marion waarom zijn mensen toch zo keihard tegen elkaar, waarom krijg jij iedere keer de volle laag als je probeert anderen te helpen, ik word daar zo verdrietig van.
    En elke keer word je weer met jezelf geconfronteerd terwijl je zo je best doet.
    Ik ga natuurlijk geen adviezen geven , je weet het gelukkig zelf allemaal donders goed
    Ik vind je geweldig en ongelofelijk sterk.je bent mijn topper XXX

  3. Lieve Marion,

    ik leef met je mee en wat wat voor ellende pijn kan veroorzaken….
    Het progamma had ik niet gezien.
    Pijn heb ik altijd maar ik probeer er het beste van te maken en daarom geniet ik elke dag…..
    Jij bent super goed met je fijne blog etc….
    Mensen die geen pijn hebben of ziek zijn weten niet wat het is hoe wij ons voelen.
    Aan de buitenkant ziet men niets maar o van binnen……..

    Heel veel liefs en sterkte een fijne dag en een goed weekend…. Xoxo

  4. Sterkte lieve Marion!!!
    Je pijn minder maken kan ik niet, wat ik wel kan is meeleven en meelezen.
    Take care en inderdaad je hoeft je boosheid niet op jezelf te richten, laat het maar gaan! Naar buiten!

    XX

  5. Bijzonder dat jij niet op de aankondigingen mocht reageren. Zeg maar gerust belachelijk (als je het mij vraagt).

    Wat het niveau van de reaguurders betreft: Die is tegenwoordig altijd en overal laag en mensen die wel met compassie, kennis van zaken, of zachtheid van aard reageren worden compleet ondergesneeuwd en weggejaagd.

    Niet boos worden op jezelf. Zelfs niet boos worden op de reaguurders. Ik denk tegenwoordig maar zo: ‘Die hebben een probleem zo groot, daar is dat van mij een kleine jongen bij’.

  6. Het is voor jou een goede ontwikkeling dat je boosheid zich niet meer/minder op jouzelf richt. Fijn!
    Tja, en dan… Zulke mensen heb je altijd. Spot drijven met het leed van een ander; niet inzien dat anorexia echt een ziekte is (veel mensen denken dat ‘het gewoon een keuze is’), of gewoon even lekker harteloos steken naar anderen om je eigen miezerige leventje even iets minder miezerig te doen lijken. Dat laatste vooral vanachter je veilige beeldscherm. Ik denk vaak ‘als je niets zinnigs of aardigs kan zeggen, zeg dan gewoon niets’. Blijken velen helaas niet zo goed in te zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s