Chronisch ziek

Blog met gevloek en getier


Getagd: , , .

Dit is een blog met gevloek en getier. Kunt u daar niet tegen, wees dan wijs en lees niet verder. Het gaat toch alleen maar over mijn ziek zijn, het UWV en niet meer weten wat te doen. Ik moet gewoon even mijn ei kwijt. Je mist er niets aan. 

Verdomme nog an toe. Schreef ik gisterochtend nog dat het beter ging, lag ik gisteravond alweer met een opkomende ontsteking pijn te lijden. Een ontsteking op mijn private delen nog wel en trust me, dat is pijnlijker dan in je lies of onder je oksel. Ik ben het even zo ontzettend spuugzat. Je hebt weer pijn, maar niet alleen dat. Plannen kunnen weer afgezegd worden. Teleurstellingen verwerken. Je ook maar weer afvragen wat je in vredesnaam verkeerd doet. Het gaat allemaal als vanzelf. Toch weer nadenken over medicatie? Toch weer nadenken over een operatie? Nee. Nee, ik doe het niet. Ik kan niet het risico lopen mijn andere medicatie te verpesten. Pijn is vervelend, depressief zijn is erger. Opereren is ook geen optie. Ik schrijf het even op om mezelf te helpen. Het zijn er teveel. Daarnaast komen veel plekken niet eens in aanmerking voor een operatie. Te oppervlakkig of anderzijds niet operabel. Ik ben er moe van. Ik ben het zat.

En dat iemand dan gisteren ook nog even doodleuk tegen me zegt: “Je moet je niet zo focussen op je ziek zijn!” Potverdomme, zeg. Pleurt even heel snel op.

Naast de HS dan mijn darmen. Die doen ook waar ze zin in hebben de afgelopen dagen. Zolang ik niet eet gaat het goed. Gelukkig is dit tijdelijk. Dit trekt wel weer bij. Is de ervaring tenminste. Ontstoken oog. Kan er ook nog wel bij. Doet tenminste geen pijn. Zit alleen dicht als ik in de ochtend wakker wordt. Meer niet. Loopoor gehad, maar die is gelukkig weer over. Jippiejajee, motherfuckers. Aan de andere kant, het is vandaag wel maandag. Half Nederland zit sikkeneurig te wezen op zijn werk. Daar heb ik dan weer geen last van.

Ik heb gewerkt met al deze shit. Hoe? Al sla je me dood. Dat is denk ik wat dit hele gebeuren nog draaglijk maakt; dat het ooit nog veel zwaarder was dan dit. Ik hoop voor de arts die mij gaat keuren bij het UWV dat ze het niet in haar hoofd haalt mij weer terug aan het werk te sturen. Dan weet ik niet wat er gaat gebeuren. Dat zou ik simpelweg niet aankunnen. Ik ben al blij dat ik nu overeind blijf.

Tot zover het kattengejank van deze kant. Het moet soms gewoon even. Fijne dag vandaag. ♥

23 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s