Psychische Shit

Depressie in een afvalcontainer


Getagd: , .

Wat was ik lief hè, de afgelopen dagen. Vloeken, schelden, tieren. Nee, echt een feestje was het niet. Gistermiddag stortte ik dan uiteindelijk ook helemaal in. Ik kon de topper in huize Peter en Marion niet eens afkijken. Ik heb gelukkig nog wel de 0-1 van Kasjia mee gekregen.

Daarna ben ik naar bed gegaan en vrijwel meteen in slaap gevallen. Toen ik wakker werd was het donker. Ik snapte er geen fuck van. Ik keek op de wekker. 02.38 uur. Iets klopte er niet. Ik voelde het. Ik ging overeind zitten. Keek nogmaals op de wekker. Nu was het ineens 20:38 uur. Aha. Daar ging de welbekende bel rinkelen. Ik was beroerd. Uitgeput. Ik kon niet meer vanmiddag. Ik heb heel erg lang geslapen.

Ik kom nog half slaapwandelend beneden als ik als eerste aan Peter vraag of Vitesse gewonnen heeft. “Wacht even! Wacht even! Ik moet even goed opletten”, zegt hij terwijl hij aandachtig naar de tv kijkt. Ik doe een paar stappen dichterbij om te kijken wat er dan precies op tv is. Ik zie politie. Oh god, hij is zeker weer zo’n achtervolgingsprogramma aan het kijken. ”Ze gaan een man bevrijden die vast zit in een afvalcontainer. Dat zou jou ook zomaar kunnen gebeuren, dus even goed opletten. Dan weet ik hoe ik je eruit kan krijgen.”

De depressie is meer aanwezig de laatste tijd dan ik wil toegeven. Het harder worden sluipt er soms weer in. Ik word strenger en veeleisender naar mezelf. Moet me niet zo aanstellen. Als je drie keer in de week een pakje weg kunt brengen kan je ook wel werken. Op het moment dat ik dit typ zie ik echt wel hoe belachelijk die gedachte is, maar op de zware momenten is zo’n gedachte heel erg de waarheid. Het feit dat er geen baan is, die bestaat uit drie keer in de week één pakje wegbrengen, komt op zo’n moment niet in me op.

“Je voelt je alweer wat beter. Ik merk het aan je.” Het klopt. Waar ik vanmiddag nog niet wist hoe ik mijn ogen droog moest houden, voel ik me na die vier uur slaap weer een stuk beter. Een paar maanden geleden werd ik nog woedend om die uitspraak. Want als ik me binnen een paar uur weer beter kon voelen, dan had dat toch niets met een depressie te maken? Dan was ik toch gewoon een aansteller met een slecht humeur? Nee, dat ben ik absoluut niet. Ik weet nu hoe heftig mijn stemmingswisselingen zijn. Dat dat inderdaad niet een kwestie van maanden of weken is, zoals ik eerst altijd dacht, maar dat mijn gemoedstoestand per dag kan verschillen. Zelfs per dagdeel. Het maakt de ziekte onvoorspelbaar en zwaar.

Er komen vandaag nog twee mensen langs om wat spullen op te halen van marktplaats. Dan is het klaar. Geen mensen meer aan de deur. Ik ben gespannen en angstiger op de dagen dat er iemand iets op komt halen. Het beïnvloedt me nog meer dan ik had gedacht. Wat ik echt wil? Het spookt alweer dagen door mijn hoofd. Met rust gelaten worden. Alleen zijn. Soms geef ik weer bij Peter aan dat hij niet per se bij mij hoeft te blijven. Hij verdient een leuk en gezellig leven met iemand die er voor hem is en niet altijd op bed ligt. Ik vergeet dan even dat Peter helemaal niet van leuk en gezellig houdt. Hij is net als ik een einzelgänger. “Op bed liggen geeft toch niet. En buiten dat, ik heb liever dat je boven op bed ligt dan dat ik hier tegen een depressief hoofd aan zit te kijken. Daar wordt niemand vrolijk van.” Ik barst in lachen uit. Zijn humor en zijn manier van met mijn depressie omgaan houdt me op de been. Hoe graag ik ook alleen zou willen zijn, met hem is het nog net iets leuker. ♥

12 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s