Herkeuring UWV

Of het verstandig is dat ik nu een artikel ga schrijven, nu alles nog zo vers is, weet ik niet, maar ik doe het toch. Wellicht dat mijn mening over het UWV er op dit moment een tikkeltje ongenuanceerd uitkomt. Neemt u het mij vooral niet kwalijk.

Goed, om 12:30 uur was het dan zover. Ik werd opgehaald door een voor mij onbekende mevrouw. Ik dacht dat ik dezelfde arts als de vorige keer zou krijgen, maar dat was niet het geval. “Ja, dat gebeurt nu eenmaal af en toe.” De verzekeringsarts vatte mijn opmerking, over dat ik de vorige keer een andere arts had, iets anders op dan ik bedoelde. Ik heb het maar gelaten voor wat het was. Ik begon meteen als een gek te ratelen, maar dat was niet de bedoeling, zei ze vriendelijk. Ik bood mijn excuses aan. Jullie kennen me onderhand; ik laat geen kans onbenut om sorry te zeggen. Zucht… Terwijl ze op haar computer keek stelde ze een aantal vragen. Al snel liepen we tegen het ”probleem” aan dat ik nu nergens meer in behandeling ben. Daar was ik al wel een beetje bang voor, maar het is nu eenmaal niet anders. Ik heb zoveel geprobeerd. Cognitieve gedragstherapie. Goed en helpend, maar bij lange na niet afdoende. Dagbesteding. Te belastend voor de HS. Angsttherapie. Dramatisch! De paniekaanvallen verergerde en ik was op het laatst blij als ik na een sessie nog levend thuiskwam. Dagbehandeling. Lichamelijk niet haalbaar. Intensieve schematherapie. Ook lichamelijk niet haalbaar. Om een lang verhaal kort te maken was de conclusie van de verzekeringsarts simpel:

“Je hebt gewoon de juiste therapie nog niet gehad.”

Dat klopt, maar dat is met een reden. De juiste therapie is dagbehandeling of intensieve schematherapie. Dat is echter lichamelijk niet haalbaar. En toch, toch moet ik morgen weer de huisarts bellen. Ik moet opnieuw in therapie. Welke therapie? Ja, daar gaat het UWV niet over. Dat moet de huisarts maar bekijken.

Ze hebben geen idee. Echt geen idee. Het maakt me allemaal op dit moment even geen ene kut uit. Ik ben zo verdrietig dat ik weer helemaal opnieuw moet beginnen. Wat moet ik nu dan? Dagbesteding? Oh nee, dat kan ik niet betalen. Angst is niet haalbaar. Dan toch maar schematherapie? Nee, natuurlijk niet! Ze zien me aankomen! En dat wil ik ook niet. Ik heb het al ge-fucking-probeerd! Oh ja, wat ze ook nog opperde: “Misschien moet je maar weer eens naar een psychiater. Kijken of er medicijnen zijn die beter werken.” Ik kon niet meer doen dan stompzinnig ja knikken. Ik was suïcidaal voordat ik deze pillen kreeg. Ze hebben de scherpe randjes er voor me afgehaald. Dankzij deze fucking pillen ben ik er nog en jij wil me er gvd afhalen? Ik wou dat ik het zo uit mijn strot had gekregen daar, maar ik ben hier, op het digitale papier, een compleet ander mens dan IRL. Ik ben een bang en mak schaapje, wat ja en amen zegt, niet uit haar woorden kan komen en begint te huilen op het moment dat de arts niet begrijpt hoe ik 20 jaar heb kunnen werken, aan de balie van het UWV en de gemeente nota bene, en nu niets meer kan. Ik snap het zelf ook niet. Ik ben in korte tijd van een op HBO-niveau werkende vrouw afgegleden naar een niets meer kunnende angstige veertiger die aan de antidepressiva zit. Mijn god, hoe heeft het zover kunnen komen?

“Ik gun je zoveel beter”, zegt de vriendelijke vrouw aan de andere kant van het bureau. Ik mezelf ook, denk ik. “Dit is toch ook geen leven zo?” Ze beseft niet dat dit leven een stuk beter is dan het vreselijk zware leven wat ik tot voor kort leidde. Dat ik nu in ieder geval leef en niet meer enkel bezig ben met overleven. Dat ik hersteld ben van mijn eetstoornis. Dat ik geen drugs meer gebruik. Dat ik niet meer afhankelijk ben van alcohol. Het staat allemaal op haar computerscherm, maar ze heeft geen enkel idee. Gelukkig maar. ♥

About the Author

Posted by

Tags:

,

27 Reacties

Mijn god… Echt, ze hebben geen idee inderdaad.. Ik ben als hulpverlener bijna blij dat ik weet hoe ’t is om een depressie te hebben en pillen te slikken, ik heb vroeger zo vaak de verkeerde dingen gezegd met de beste bedoelingen… Veel sterkte meis.. Wat een K*Tzooi

Jeetje wat verschrikkelijk.’
Als ze dit zelf hebben weten ze wat het is….
Dit is niet normaal.
Waar is het begrip?
Men snapt niet wat dit voor een patiënt voor gevolgen heeft.
Jij verdient veel beter….
Het is zo verschrikkelijk….
Moet je dan weer opnieuw beginnen en een bezwaarschrift in gaan dienen….
Ik leef met je mee…..

Liefs en knuffels…..

Xx

Bij mij is het gelukkig alweer wat gezakt. Het was wel even pittig vanmiddag. Morgen de huisarts bellen. Ik zag net op de site dat ze sinds kort een praktijkondersteuner hebben gespecialiseerd in de geestelijke gezondheidszorg. Wie weet is een oplossing eenvoudiger en dichterbij dan ik vanmiddag dacht. XXX

Wat ontzettend lastig… Wellicht wel met goede bedoelingen van de mevrouw. En het is ook heel lastig om je te verplaatsen in zo een situatie en naar een oplossing te zoeken. Liefs x

Absoluut goede bedoeling, dat merkte ik ook aan haar. Helaas zijn goede bedoelingen alleen soms niet voldoende. Morgen naar de huisarts. Die heeft me hierin al vaker goed ondersteunt. Komt vast goed.

Een dikke virtuele knuffel Marion! Het is een magere troost, maar die mensen worden betaald om jou terug aan het werk te krijgen. Doch wij weten hoe de vork in de steel zit en wij weten hoe moeilijk het is voor jou om elke dag overeind te blijven. Ook ik ben op zo’n momenten een mak lammetje en ik weet dat ik dat binnenkort ook zal zijn ondanks dat ik nu op heel scherp sta (binnenkort functioneringsgesprek op het werk en ik zie het niet zitten). Ik hoop dat een oplossing voor jou nabij is en jij eindelijk krijgt waar jij recht op hebt.

Dat maakt juist duidelijker hou nodig dat is. Zus echt volgende keer de instructie geven dat ze ondanks je protesten toch mee moet gaan omdat het nodig is

Wat een kater.
Nee, mensen hebben soms geen idee.
Ik ben ook een zwijger als het op hulpverlening en dergelijke aankomt. Ik knik maar wat welwillend en doe braaf wat me gevraagd wordt. Dat zit deels in me, maar ik zie nu ook dat het iets is wat ik ontwikkeld heb. Omdat ik me niet gehoord voelde. Dan is zwijgen wel zo prettig. Maar niet goed voor het keelchakra :-).

Ik herken gedeeltes uit je verhaal. Het is van de zotte dat je moet blijven bewijzen dat je niet geschikt bent om nu te werken. Ook niemand accepteert dat je door geestelijke overbelasting lichamelijke klachten krijgt, terwijl als je stresssysteem langdurig geactiveerd is er juist allerlei (zware) lichamelijke klachten optreden. Stress wil je dus juist vermijden en wat doet het UWV? Juist, stress ophogen. En dat het je in het verleden wel lukte om te werken wil niet zeggen dat het nu ook lukt. Ook ik ben een “medische afzakker” ging steeds minder werken tegen een steeds lager salaris. Als ik op het ene levensgebied overbelast ben, heb ik geen energie meer voor het andere deel. M.a.w. toen ik jong was kon ik me nog enigszins aanpassen aan de eisen van de maatschappij maar als je ouder wordt en er dus ook meer zaken op ander gebied van je geëist worden en sowieso de afname van energie/flexibiliteit als je ouder wordt, dan trek je het gewoon niet meer.
Ik heb nu een artikel in de Metro geschreven, hier kun je op stemmen, ik noem het “slachtoffers van een Overheidsexperiment”: http://www.metronieuws.nl/lezerscolumn/yvonne-pullens/maand-van-de-geschiedenis/2017/09/slachtoffersvan-een

Heel herkenbaar wat je schrijft! Het is bij mij ook op. Mijn aanpassingsvermogen (wat mijn grootste valkuil is; extreme aanpassing) is op. Ik kan niet meer. Ik wil ook niet meer. 40 jaar over grenzen gaan sloopt een mens en uiteindelijk breekt het je op.

Ik ga je artikel direct opzoeken. Ben benieuwd. En stemmen natuurlijk!

Nog even over de ‘juiste therapie’: ik geloof niet (meer) in het idee dat er 1 werkende therapie is die de beste is. Je pikt 1 of 2 dingen uit zon’n behandeling en daarmee ga je verder. Dan komt er iets anders op je pad wat je ook weer verder brengt. Ik denk dat het vooral uitmaakt of de therapeut een goeie is. Traumatische ervaringen, angst, langdurige overbelasting, dat raken we nooit kwijt, het enige wat goede begeleiding kan doen is zorgen dat je het beter kunt dragen (het lichaam is best groot, angst hoeft niet alleen door het hart te worden gedragen), zodat we er niet onder bezwijken.

Sterkte!!

Het is zo lastig allemaal. Ik weet (en herken) dat ze het goed bedoelen maar echt een goed beeld hebben, nee…helaas. Ik heb het idee dat ze een “lijstje’ af moeten werken en als er dan dingen verbeterd zijn, …dan is het al snel “goed” zeg maar.

Sjonge Marion…sterkte!

Ja, dat moeten ze ook. Ik ken het systeem wel ongeveer. Soms kan je letterlijk niet verder als je niet iets aankruist als Arbeidsvermogen, In Behandeling of Uitbehandeld. Maar zo’n arts vindt dan dat ik nog niet uitbehandeld kan/mag zijn en dan moet je zelf maar oplossen hoe je verder gaat. Dát vind ik nog het ergste. Dat ik dus weer in therapie moet, niet omdat IK het nodig heb, maar omdat het UWV vindt dat ik nog niet uitbehandeld kan zijn met mijn 40 jaar en arbeidsverleden van 20 jaar. Ze gaan volledig voorbij aan het feit hoe ik in deze situatie terecht ben gekomen en dat zij feitelijk bezig zijn mij weer terug te duwen naar de vreselijke tijd waardoor ik in de eerste plaats depressief ben geworden. Onbegrijpelijk.

Dank je. X

Inderdaad onbegrijpelijk…pffff.
Ik heb ook een ervaring gehad die ik niet goed begrijp toen ik nog bij hen zat, en dat heeft wel gevolgen (gehad) voor mij.
Duimen op een goede afloop!

Ik zit er ook nog middenin.
Hoe het uiteindelijk gaat aflopen voor mij, weet ik echt nog niet.
Maar jouw verhaal is absoluut niet mijn verhaal, en ja, zou veel beter geweest zijn als je bij dezelfde arts zou zijn, iemand die je kent, waar je niet weer je hele verhaal opnieuw moet doen.
Sterkte meis!

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Pinkgbacks & Trackbacks

%d bloggers liken dit: