Het UWV Scoort Big Time

Komen er normaliter zo’n 200 bezoekers per dag op mijn blog, de afgelopen dagen, toen ik over het UWV schreef, waren dat er ruim 1000 meer. Met een hoogtepunt van 1414 bezoekers gisteren. Bizar. Wat is dat toch met het UWV? Waarom hebben we zo’n hekel aan ze? En is dat wel helemaal terecht?

Het UWV is een angstaanjagende term geworden, lijkt het. Oké, de gemeente scoort nog aanzienlijk hoger, die zijn pas echt angstaanjagend, maar het UWV doet niet zo heel veel meer voor hen onder. Wat is dat toch, dat we zo’n gruwelijke hekel hebben aan die twee instanties?

Oh ja, het is eigenlijk de UWV, maar dat klinkt van geen kant, dus ik blijf het UWV schrijven. 

We klagen altijd over instanties als het UWV en de gemeente. Vooral omdat ze ons zo slecht behandelen. Er vanuit gaan dat we de boel besodemieteren. Hen voor de gek houden. Bedonderen. Niet ziek zijn. Gewoon kunnen werken, maar geen zin hebben. Gevolg daarvan is dat de onderlinge verhouding tussen klant en medewerker bijna altijd onder spanning staat. De klant komt al met een bepaalde houding binnen en het gevolg daarvan is dat de medewerker zijn rug recht en de strijd aangaat. Andersom kan het zo zijn dat de medewerker de klant ophaalt in de wachtruimte met een houding van ”zo, we zullen jou eerst eens even flink aan de tand voelen” en de klant zich voelt alsof hij een soort onderkruipsel is wat het bestaan amper waardig is. Jazeker, die consulenten zijn er. Ik heb een eed afgelegd, maar anders zou ik jullie dingen kunnen vertellen waar de honden geen brood van lusten. Feit is wel dat 95% van de medewerkers van zowel UWV als gemeente, gewoon hele lieve, sociale, meedenkende mensen zijn, die niet voor niets op de stoel van de hulpverlening terecht zijn gekomen. Deze mensen hebben als doel in hun leven anderen weer op weg te helpen en te zorgen dat ze financieel niet (verder) in de shit komen.

Toen ik bij het UWV en de gemeente werkte, was mijn eerste doel in het contact met de klant altijd het zo snel mogelijk afbreken van de muur van weerstand die tussen ons in stond. Daar lag ook mijn kracht. Ik brak de muur in een rap tempo af, liet voelen dat ik ook maar een mens was en dat ik daar zat om hen te helpen en niet om hen te beoordelen of te veroordelen. Ik stond niet tegenover hen, ik zat naast hen. Weet je dat ik regelmatig nog mensen tegenkom in de winkel of in de stad die mij vragen stellen over hun uitkering of over bijzondere bijstand? Gewoon, omdat ze weten dat ik er ben/was om hen te helpen. Ik heb wel eens met iemand samen op een bankje in de supermarkt op internet gezocht naar wat ze moest doen en of het zin had voor haar om het aan te vragen. Dienstverlening. Hulpverlening. Het staat nog net niet op mijn voorhoofd getatoeëerd en mijn god, was mis ik het.

Natuurlijk waren er ook hele vervelende klanten. Agressieve klanten. Ik ben bedreigd, opgewacht en heb zelfs een keer ’s avonds laat bezoek gehad. Thuis, aan mijn voordeur. De bel ging, ik deed open en tot mijn schrik stond daar een woedende man die verhaal kwam halen. Gelukkig is dat maar een klein deel van de klanten. Net als dat het maar een klein percentage medewerkers is wat actief en op een oneerlijke manier mensen uit de uitkering probeert te houden. Ze zijn er. Zo simpel is het. Consulenten die nog voordat ze hun klant gesproken hebben hun oordeel al klaar hebben. Maar de klant zelf heeft dat oordeel ook al klaar als hij over de drempel van het UWV kantoor of  de gemeente stapt. Laten we daar eerlijk in zijn.

Als mijn uitkering loopt en alles gaat goed, waarom zou ik er dan een blog over schrijven? Als alles goed gaat in de wereld, alles verloopt rustig en kalm, waarom zouden we er dan een nieuws item over uitzenden? Nee, het zijn de dingen die NIET goed gaan waar we over schrijven. Het zijn de aanslagen, de vreselijke vermissingen en het overlijden van grote rock iconen die het nieuws halen. Alles wat goed gaat, wat normaal is en binnen de gevestigde kaders valt, daar horen we niemand over. Het zijn de uitzonderingen die we zien, horen en lezen en laten we dat alsjeblieft goed onthouden; het zijn de uitzonderingen. Als het puntje bij het paaltje komt is het UWV er, net als de gemeente, om ons verder te helpen. Echt waar. ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Chronisch ziek

Tags:

,

11 Reacties

supergoed dat je dit schrijft!!
De minder goede ervaring herken ik maar ik herken van enkele jaren geleden ook wat je hier schrijft!
Dat ik met trillende knietjes binnenkwam en zo enorm gerustgesteld werd!

Het lijkt me ook echt een functie voor die bij jou past!

Bedankt voor deze blog!

Fijn dat jij ook, naast de minder leuke kant, ook de goede kant ervaren heb.

Ja, het is ook altijd hét moment voor mij om in huilen uit te barsten, als ik vertel dat ik van die functie afgehaald werd omdat ik te vaak ziek was. Ik hoop dat ik ooit online iets kan betekenen. Soort helpdesk of zo en dat ik van huis uit mensen kan helpen met vragen. Zou mooi zijn.

X

Goh, je beschrijft hier een andere kant van het UWV. Mooi Marion dat je mij en anderen weer aan het denken zet.

Heb jij ook een visie op de traagheid van het UWV? Want dat vind ik toch wel een dingetje. Dat werkt vaak niet in het voordeel van de klant. Maar misschien kan ik daar meer begrip voor krijgen als ik ook een andere kant daarover zou horen.

De traagheid is helaas een gevolg van teveel werk. Het is een uur of een half uur met de klant spreken en dan begint het rapporteren. Rapporteren rapporteren rapporteren. Vervolgens gaat het dossier door naar de financiële afdeling en wat daar gebeurt weet ik niet. Dat is de enige kant waar ik echt helemaal niets van weet.

Het systeem is een systeem in systeem geworden en het gaat helemaal nergens meer over. Het gaat niet meer om de klant, het gaat om de cijfers en die cijfers moeten verantwoord worden aan weet ik veel wie en dat is tegenwoordig het werk van de werknemers. Verantwoorden van cijfertjes. Er zijn een aantal mensen die daar schijt aan hadden en zich puur op de klant richtte. Ik heb ze allemaal binnen een jaar zien verdwijnen. Triest. In en in triest.

Ik heb exact dezelfde ervaring gehad met mijn blogs, zowel via mijn eigen site (https://vonjot.nl) als via de website van de patiëntenvereniging (https://sarcoidose.nl).
Bizar hoeveel mensen worden getriggerd te lezen en reageren zodra het over het “blauwe logo” gaat, zowel in positieve- als negatieve zin.
Mijn persoonlijke ervaringen als cliënt zijn wisselend, maar uiteindelijk loopt alles zoals het moet. Dat daar wel wat circus aan vooraf is gegaan spreekt bijna voor zich.
Het is en blijft alleen zo jammer dat men intern bij dat loge bedrijf nog steeds niet met elkaar communiceert; dat oplossen zou heel veel onbegrip en verkeerde inschattingen/beslissingen voorkomen, en dus ook B&B-zaken.
Verder een mooi verhaal, met een heldere boodschap. Dank, Marion!

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: