Psychische Shit

Wie is Eelco?


Getagd: , , .

De afgelopen weken hebben jullie een aantal keer de naam Eelco voorbij zien komen en dat zal de komende maand nog wel vaker gaan gebeuren. Vandaag vertel ik jullie wat meer over hem.

Laat ik beginnen met te zeggen dat Eelco er niet meer is. Op 23 november 2016 is hij overleden. In december 2015 besloot Eelco euthanasie aan te vragen. Vier maanden later vulde hij het formulier in. Hij wachtte expres vier maanden. Niet omdat hij twijfelde, maar zodat de buitenwereld niet zou denken dat het een opwelling was. Want dat was het niet. Zoals zijn beste vriendin Nicole zei: “Het was een levensbehoefte geworden.” Zijn euthanasiewens werd gehonoreerd op grond van zijn psychisch lijden. Eelco is 38 jaar geworden.

Eelco kwam op zijn 3e voor het eerst in contact met hulpverleners. Op zijn 12e ging hij het huis uit. Hij rondde zijn middelbare school af, maar een vervolg opleiding ging niet lukken. Hij kreeg een Wajong uitkering. Wat er precies met hem was, dat wist niemand, maar dat het niet goed met hem ging, dat was wel duidelijk. Je kan allerlei diagnoses en labels op Eelco plakken, maar waarom zouden we?

Eén van de eerste dingen die mij opviel, toen ik voor het eerst de blogs van Eelco las en hem ging volgen via Twitter, was zijn dubbelleven. Ik herkende het. Zijn enorme betrokkenheid en de manier waarop hij zich inzette voor de maatschappij. Hij zat in een cliëntenraad en in diverse werkgroepen bij Zorgbelang Brabant. Het riep bij mij zowel respect als vragen op. Hoe deed hij dat? Maar ook, waarom lukte het hem wel en mij niet? En daarna, was het wel verstandig wat hij deed? Liep hij zichzelf niet volledig voorbij? Was zijn inzet voor anderen een overlevingsmechanisme? Net zoals dat bij mij destijds het geval was, door middel van mijn eetstoornis, extreme aanpassing en werk via UWV en Gemeente? Het hield me bezig en het maakte mijn bewondering voor Eelco groter en groter. Maar er was nog iets: Eelco had euthanasie aangevraagd.

Eelco had euthanasie aangevraagd op het moment dat ik niets liever wilde dan doodgaan. Tenminste, dat dacht ik. Kijkend naar Eelco en lezend op zijn blog, besefte ik dat er bij mij iets ontbrak. Of liever gezegd, juist niet ontbrak. Bij mij brandde er nog een heel klein vlammetje. Het vlammetje wat iedereen nodig heeft als men zo diep in zijn of haar depressie zit. Het kleine waakvlammetje genaamd hoop. Bij Eelco was die vlam allang gedoofd. Sterker nog, misschien heeft het vlammetje voor hem wel nooit gebrand. Zijn verhaal deed mij beseffen dat ik niet levensmoe was. Nu had ik niet alleen bewondering en respect voor hem, maar was ik hem ook nog eens heel erg dankbaar.

Ik heb Eelco niet persoonlijk gekend. Ik las zijn blog, reageerde soms op Twitter en hij reageerde dan af en toe terug. Hij zal het niet weten, maar hij was en is een belangrijk persoon in mijn leven. Dat is ook de reden waarom ik mij de komende weken ga inzetten om zijn laatste wens in vervulling te laten gaan. Wat die wens is, zien jullie via onderstaande link.

Introductie documentaire ‘t Is Goed Zo.

13 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s