Non-Hodgkin en hopen op fase 1

Hey, mensen, goedemorgen. Daar ben ik weer. Ik moest even bijkomen van het nieuws dat mijn vader weer kanker heeft en dat daarnaast iemand het lef had om mij alvleesklierkanker toe te wensen. Ja, er zijn mensen en fietsbellen op deze wereld.

Je bent een zielig kereltje als je iemand alvleesklierkanker toewenst en je bent nog zieliger als je dat anoniem doet. Ik heb deze meneer dan ook gevraagd te reageren met een eigen profiel of via zijn eigen email adres, maar de amoebe heeft niet meer gereageerd. Als verwacht. Kan altijd nog hoor, mocht je dit lezen! Lafbek.

Maar goed, het nieuws werd alleen maar slechter. Eergisteren kregen we dan te horen dat het niet alleen een lymfoom is, maar dat de Non Hodgkin terug is. Iets wat zelden gebeurt. Zeg maar dat als je Non Hodgkin krijgt en je geneest ervan is de kans 2% dat je het terugkrijgt. Maar ja, 2% is 2% en hoe zuur het ook is, mijn vader behoort tot die 2%. Wat het nog vervelender maakt allemaal is dat hij de chemokuur die hij eigenlijk nodig heeft, niet meer mag hebben. Hiervan mag je 9 kuren in je leven hebben. Mijn vader heeft er al 8 gehad. Dat is dus simpel gezegd ronduit kut.

Wat we moeten hopen is dat hij nog in fase 1 zit. Dat zou betekenen dat hij met chemokuren (andere dan de vorige keer dus) en bestralingen kans heeft op genezing. Fase 2, 3 of 4 wordt een ingewikkelder verhaal. Een verhaal waar ik eigenlijk nog niet echt zicht op heb, omdat het te ingewikkeld voor me is om te onthouden. Er zitten zoveel voorwaarden aan die behandelingen. Het feit dat mijn vader 70 is, en dus bijvoorbeeld al niet meer in aanmerking zou komen voor een stamceltransplantatie, maakt het allemaal erg ingewikkeld en ook best zorgwekkend. Speculeren heeft geen zin, maar het is wel menselijk en dus doe je het toch.

Gisteren was ik bij mijn ouders. Het is gek, maar toch ga je dan al de gesprekken voeren over bijvoorbeeld begraven of cremeren. Wel of niet levensverlengende behandelingen inzetten. Het is denk ik ook goed dat dit soort zware onderwerpen nu al besproken zijn, overigens gewoon tijdens de koffie met een gebakje erbij hoor. Straks, mocht de bom vallen met heel slecht nieuws, dan weet je niet hoe je gaat reageren. Zo reageerde ik bijvoorbeeld zo heftig op het nieuws wat mijn zus, die bij het gesprek met de arts was geweest, me vertelde, dat mijn zus zelf begon te twijfelen aan wat ze een kwartier eerder van de arts gehoord had. “Nee hoor”, riep ik haar toe. “Hij zit gewoon in fase 1. En de vorige keer was het fase 3 en dat heeft hij ook overleefd, dus klaar.” “Ja maar…” Nee, niks ja maar! Hij heeft ook verder niet de symptomen die hij de vorige keer wel had. Het valt allemaal best mee.” Mijn zus hing vertwijfeld op en zegt tegen mijn moeder, die verslagen in de wachtruimte zit, dat het allemaal wel meevalt. Volgens Marion. Kijk, zo gaat dat in een emotionele overload. Daarom is het goed dit soort gesprekken te voeren in een rustige ontspannen sfeer. Met koffie en gebak.

Nu begint de reeks met onderzoeken. Beenmergpunctie. CT scan. PET scan. Aanvullende bloedonderzoeken. De bloedwaardes waren al helemaal foute boel. Gigantische hoge waarden zaten erbij die duiden op een zeer snelle groei van de kankercellen. Natuurlijk hopen we op “goed” nieuws, want dat is fase 1 ondertussen geworden, maar we moeten realistisch blijven. De arts heeft al gezegd dat dit traject, welk traject het ook is, loodzwaar zal worden. Zwaarder dan 15 jaar geleden. Het is pittig. We kunnen weinig doen. Mijn vader zal het moeten ondergaan en wij zullen het moeten aanzien. Dat laatste is voor mijn moeder, die 24 uur per dag bij hem is, natuurlijk het zwaarst.

We gaan dus hopen op fase 1. Dat zal gruwelijk zwaar worden en we zijn al voorbereidingen aan het treffen. Zo is er al een bed geregeld voor in de woonkamer bij mijn ouders en hebben mijn zus en ik de complete seizoenen van Fawlty Towers aangeschaft, zodat hij tijdens de chemo-periode afleiding heeft. Wat ben ik blij dat mijn ouders destijds niet richting het noorden zijn verhuisd en dat mijn zus en zwager nu een paar straten bij hen vandaan wonen, net als een neef en nicht van me. Het idee dat er familie zo dichtbij is, is gewoon een heel erg fijn idee. Samen staan we sterk. ♥

35 reacties Voeg uw reactie toe

  1. chucky1012 schreef:

    Ik heb dit artikel niet geliked…..
    Wat heftig en ik leef met jullie mee in deze moeilijke periode…..

    Ik wens je familie en jou heel erg veel sterkte, liefs en knuffels…..

    Xx

  2. E. schreef:

    Ik wens jou en je familie heel veel sterkte toe.
    Samen kunnen er bergen verzet worden!

    1. Marion schreef:

      Dank je wel, Anne Mieke ♥

  3. Array schreef:

    Heel veel sterkte, ook voor je familie ♥

  4. Myriam schreef:

    Hoe erg Marion. Ik hoop dat het zo goed mogelijk uitvalt. Ik wens jullie veel sterkte. Over die amoebe zullen we het niet hebben, er zijn héél wat gestoorde mensen op de wereld…

    1. Marion schreef:

      Thanks. Het is ronduit kut. Ach, zo’n amoebe… Ja, de mensheid moet ergens begonnen zijn. Laten we het ze maar niet kwalijk nemen. 😀

  5. Ciska schreef:

    Heel veel kracht en sterkte toegewenst XX

    1. Marion schreef:

      Dank je wel, Ciska ❤

  6. Xamantha schreef:

    Heel veel sterkte Marion. Ik wens je een veld vol klavertjes-vier en een stevige portie hoop.

  7. Ben schreef:

    Lieve Marion en Heleen,
    Wat prachtig omschreven maar hoe heftig en verdrietig. En die naaktslak zonder hersens, leg dat naast je neer. Jullie gaan een onzekere en zware tijd tegemoet; je kan alleen maar hopen!
    Ik wens jullie, de familie heel veel sterkte toe.
    Liefs Ben

    1. Marion schreef:

      Dank je wel, Ben ❤

  8. Miriam schreef:

    Lieverd.. Wat verdrietig. Ik weet gewoon even niet wat ik moet zeggen.. Ik leef met jullie mee, hou elkaar vast.. Liefs en dikke knuffels

    Ps:ben even wat minder op social media, druk in m’n hoofd en daardoor chaos. Heb veel berichten gemist zag ik.. Maar denk aan je

    1. Marion schreef:

      Dank je wel. En pas goed op jezelf. ❤

  9. mariellemarielle schreef:

    Lieve Marion
    Wat vreselijk, niet te bevatten.
    Ik hoop en bid dat het fase 1 is en ik denk aan jullie!!!! Ik hoop zo dat er een behandeling is die aansluit!
    Heel veel sterkte voor jou en ook voor je zus en je ouders.
    Het mailtje heb je vast ontvangen.

    Vergeet jezelf niet!

    Overigens…die reactie van die anonieme persoon..wat ontzettend erg! Je wenst niemand een ziekte toe!

    1. Marion schreef:

      Dank je wel! Ik heb je mailtje ontvangen, maar ik ben er nog niet aan toe gekomen. Hij staat tussen de andere 53 ongelezen berichten 🙈 ❤❤❤

      1. mariellemarielle schreef:

        geen verplichtingen, weet dat ik aan je denk..take care

  10. Lot schreef:

    Meer dan sterkte is er niet te wensen.

    1. Marion schreef:

      Dank je wel, Lot ❤

  11. Deborah Hamar schreef:

    Heel veel sterkte en kracht toegewenst in deze roerige periode.

  12. Sabine schreef:

    Echt afschuwelijk dat je dat soort verwensingen krijgt. Ik heb het ook weleens meegemaakt en mensen beseffen echt niet hoeveel pijn je daarmee iemand doet. Ook al zijn het maar woorden. In ieder geval, heel veel sterkte en kracht gewenst, voor zowel jou als je vader en de rest van de familie. Liefs xx

  13. Evelyne schreef:

    Heel veel sterkte, warmte en knuffels voor jullie.

    1. Marion schreef:

      Dankjewel, Evelyne ❤

  14. Loena schreef:

    Heel veel sterkte Marion, voor jou en je familie.

  15. Levensjutter schreef:

    He bah… er blijft je weinig bespaard. Sterkte, voor jullie samen! XX

  16. yvonne schreef:

    sterkte!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.