Chronisch ziek, Psychische Shit

Hoe was het bij de dermatoloog?


Getagd: , , , .

Vandaag had ik een afspraak bij de dermatoloog. Deze afspraak was door mijn huisarts geregeld, omdat ik voor mijn verdere psychische behandeling, in dit geval medische psychologie, een verwijzing nodig heb van een specialist. Op naar de dermatoloog dus.

Ik had geen last van spanning. Mijn huisarts had de dermatoloog ingelicht en, zo zei ze, hij was zeer begripvol en het leek geen enkel probleem. 9:50 uur had ik de afspraak. Ik was precies op tijd. Toen er steeds meer mensen opgeroepen werden die na mij binnengekomen waren, ging ik toch maar even vragen bij de assistente. Het was toen bijna 10:10 uur. Net toen ik weer bij haar wegliep kwam de arts eraan. Ik herkende hem van de foto die ik gezien had toen ik online de afspraak bevestigde. Hij liep echter door en dus ging ik weer zitten. Strategisch op de eerste stoel, zodat ik niet tussen andere mensen in hoefde te zitten. De spanning was ondertussen al flink opgelopen. Ik hoorde nog wel dat er mensen aan het praten waren, maar ik kon geen woorden meer van elkaar onderscheiden. Ik drukte mijn vingers tegen mijn slapen. Dat helpt. Of tenminste, dat idee heb.

Na nog ruim 10 minuten wachten werd ik dan eindelijk opgehaald. Ik kon al bijna niet meer praten van de spanning. Toen de arts vervolgens begon met: “Zo, u heeft last van ontstekingen, begrijp ik?” zakte de moed me nog verder in de schoenen.  Ik legde hem uit dat ik inderdaad wel last heb van ontstekingen, maar lang zo erg niet als vroeger. Dat ik het, sinds ik niet meer werk, goed onder controle heb en dat ik hier eigenlijk ben voor een verwijzing naar een medisch psycholoog. “En heeft u er al één op het oog?” Ik keek hem strak aan. Was het hier verdomme een online webshop voor medisch psychologen? Nee, zei ik, daarvoor ben ik toch hier? De irritatie in mijn stem was kennelijk te horen, want hij zei snel dat hij inderdaad mijn huisarts had gesproken en dat zij de situatie had uitgelegd. “Mag ik dan toch even kijken, naar de HS?” Ja hoor, dat mag. De dermatoloog bevestigde dat er veel plekken zaten, maar dat het inderdaad redelijk rustig was. Ik mocht weer gaan zitten.

“Rookt u?” Dat kon ik gelukkig ontkennen. “Al eens geprobeerd af te vallen?” Nu kent de goede man mijn eetstoornisverleden natuurlijk niet, maar mijn god, wat is dit voor vraag? Alsof ik door mijn dik zijn mijn eigen ziekte veroorzaak? En deze dus ook weer kan genezen door af te vallen? Mijn ogen vulden zich met tranen, maar het lukt me om ze in te slikken. Ik heb jarenlang anorexia gehad en dat maakte geen enkel verschil, hoor ik mezelf zeggen. “Ja, oh, uh…” zegt de arts. “Het zit namelijk zo. De medisch specialisten die hier zitten zijn er eigenlijk alleen voor mensen die terminaal zijn.” Kwam de opmerking over het afvallen hard aan, deze gaf de genadeklap. Ik moet dus eerst terminaal zijn voordat ik de juiste hulp krijg? Ik vraag de arts nog of het onderaan een flat staan om te kijken waar ik er het beste af kan springen, toevallig ook kan doorgaan voor terminaal, maar dat zit er helaas niet in.

Maandagochtend word ik al gebeld. Dat is snel. Heel snel. Ik kan het vermoeden niet onderdrukken dat hij daar, op dat moment, al wist of ik wel of geen verwijzing kon krijgen. We zullen het maandag wel horen. Ik weet in ieder geval dat ik nu, november 2017, al ruim 3,5 jaar ziek thuis zit en nog steeds niet de juiste behandeling heb gehad. Dat zijn niet mijn woorden, dat zijn de woorden van het UWV. Ik weet voor mezelf dat het stukken beter met me gaat sinds ik niet meer werk en geen therapie meer heb. Ik ga nog steeds niet naar verjaardagen, feesten, bruiloften en zelfs begrafenissen kan ik regelmatig niet bijwonen. Ik ga nog steeds niet op vakantie, ga zelden een dagje uit en lig iedere dag om 18:30 uur op bed. Ik sta aan de zijlijn van de maatschappij, dat is een feit, maar ik heb wél een klein stukje van mijn leven terug. Ik heb minder last van angst, ik heb geen paniekaanvallen meer en ben niet meer suïcidaal. Ik heb weer contact met neven en nichten en al is het maar één of twee keer per jaar, ik zie ze weer af en toe. Dát is mijn stukje leven. Het feit dat er mensen zijn die, bewust of onbewust, dat dierbare stukje van mij af willen nemen, dat is zó pijnlijk, dat ik zelfs kan voelen. Verdriet, mentale pijn, die voelbaar wordt. Daar zijn geen woorden voor. ♥

21 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s