Hoe was het bij de dermatoloog?

Vandaag had ik een afspraak bij de dermatoloog. Deze afspraak was door mijn huisarts geregeld, omdat ik voor mijn verdere psychische behandeling, in dit geval medische psychologie, een verwijzing nodig heb van een specialist. Op naar de dermatoloog dus.

Ik had geen last van spanning. Mijn huisarts had de dermatoloog ingelicht en, zo zei ze, hij was zeer begripvol en het leek geen enkel probleem. 9:50 uur had ik de afspraak. Ik was precies op tijd. Toen er steeds meer mensen opgeroepen werden die na mij binnengekomen waren, ging ik toch maar even vragen bij de assistente. Het was toen bijna 10:10 uur. Net toen ik weer bij haar wegliep kwam de arts eraan. Ik herkende hem van de foto die ik gezien had toen ik online de afspraak bevestigde. Hij liep echter door en dus ging ik weer zitten. Strategisch op de eerste stoel, zodat ik niet tussen andere mensen in hoefde te zitten. De spanning was ondertussen al flink opgelopen. Ik hoorde nog wel dat er mensen aan het praten waren, maar ik kon geen woorden meer van elkaar onderscheiden. Ik drukte mijn vingers tegen mijn slapen. Dat helpt. Of tenminste, dat idee heb.

Na nog ruim 10 minuten wachten werd ik dan eindelijk opgehaald. Ik kon al bijna niet meer praten van de spanning. Toen de arts vervolgens begon met: “Zo, u heeft last van ontstekingen, begrijp ik?” zakte de moed me nog verder in de schoenen.  Ik legde hem uit dat ik inderdaad wel last heb van ontstekingen, maar lang zo erg niet als vroeger. Dat ik het, sinds ik niet meer werk, goed onder controle heb en dat ik hier eigenlijk ben voor een verwijzing naar een medisch psycholoog. “En heeft u er al één op het oog?” Ik keek hem strak aan. Was het hier verdomme een online webshop voor medisch psychologen? Nee, zei ik, daarvoor ben ik toch hier? De irritatie in mijn stem was kennelijk te horen, want hij zei snel dat hij inderdaad mijn huisarts had gesproken en dat zij de situatie had uitgelegd. “Mag ik dan toch even kijken, naar de HS?” Ja hoor, dat mag. De dermatoloog bevestigde dat er veel plekken zaten, maar dat het inderdaad redelijk rustig was. Ik mocht weer gaan zitten.

“Rookt u?” Dat kon ik gelukkig ontkennen. “Al eens geprobeerd af te vallen?” Nu kent de goede man mijn eetstoornisverleden natuurlijk niet, maar mijn god, wat is dit voor vraag? Alsof ik door mijn dik zijn mijn eigen ziekte veroorzaak? En deze dus ook weer kan genezen door af te vallen? Mijn ogen vulden zich met tranen, maar het lukt me om ze in te slikken. Ik heb jarenlang anorexia gehad en dat maakte geen enkel verschil, hoor ik mezelf zeggen. “Ja, oh, uh…” zegt de arts. “Het zit namelijk zo. De medisch specialisten die hier zitten zijn er eigenlijk alleen voor mensen die terminaal zijn.” Kwam de opmerking over het afvallen hard aan, deze gaf de genadeklap. Ik moet dus eerst terminaal zijn voordat ik de juiste hulp krijg? Ik vraag de arts nog of het onderaan een flat staan om te kijken waar ik er het beste af kan springen, toevallig ook kan doorgaan voor terminaal, maar dat zit er helaas niet in.

Maandagochtend word ik al gebeld. Dat is snel. Heel snel. Ik kan het vermoeden niet onderdrukken dat hij daar, op dat moment, al wist of ik wel of geen verwijzing kon krijgen. We zullen het maandag wel horen. Ik weet in ieder geval dat ik nu, november 2017, al ruim 3,5 jaar ziek thuis zit en nog steeds niet de juiste behandeling heb gehad. Dat zijn niet mijn woorden, dat zijn de woorden van het UWV. Ik weet voor mezelf dat het stukken beter met me gaat sinds ik niet meer werk en geen therapie meer heb. Ik ga nog steeds niet naar verjaardagen, feesten, bruiloften en zelfs begrafenissen kan ik regelmatig niet bijwonen. Ik ga nog steeds niet op vakantie, ga zelden een dagje uit en lig iedere dag om 18:30 uur op bed. Ik sta aan de zijlijn van de maatschappij, dat is een feit, maar ik heb wél een klein stukje van mijn leven terug. Ik heb minder last van angst, ik heb geen paniekaanvallen meer en ben niet meer suïcidaal. Ik heb weer contact met neven en nichten en al is het maar één of twee keer per jaar, ik zie ze weer af en toe. Dát is mijn stukje leven. Het feit dat er mensen zijn die, bewust of onbewust, dat dierbare stukje van mij af willen nemen, dat is zó pijnlijk, dat ik zelfs kan voelen. Verdriet, mentale pijn, die voelbaar wordt. Daar zijn geen woorden voor. ♥

21 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Joyce schreef:

    Ik heb weer eens niet de juiste woorden… dus van mij alleen een dikke digitale knuffel! 🍀

    1. Marion schreef:

      Soms denk ik dat het universum met me loopt te fucken. Echt! Thanks, meis. X

  2. Yvonne schreef:

    Nou dit heeft ook niet echt geholpen zeg. Wat is dit weer een nare ervaring zeg….

    1. Marion schreef:

      Heel naar. Ben nu pas een beetje weer tot rust aan het komen.

  3. Lot schreef:

    Je vraagt je wel af of de doktoren kunnen lezen en luisteren. Er is toch wel dossier van je? Iedereen zit tegenwoordig in systemen.
    Maar het is natuurlijk ook lastig voor een nieuwe specialist om duidelijk te krijgen hoe het met een patient is in de paar minuten die er voor iedereen zijn.
    Sterkte en maandag hopelijk goed nieuws.

    1. Marion schreef:

      Daarom had de huisarts juist van tevoren gebeld. Maar ja, kennelijk zegt dat ook niet alles. We gaan het zien maandag!

  4. mariellemarielle schreef:

    pffff..sjonge …ben er stil van…
    Ik had zo gehoopt op meer begrip, zeker omdat je huisarts nog gebeld had!

    Sterkte maar weer, hoe gaat het nu? Ik hoop dat het weekend niet te gespannen zal zijn ivm maandag.

    Take care!

    1. Marion schreef:

      Het gaat nu ietsje beter, maar het hakte er wel even in. Enige voordeel is wel dat ik nu helemaal zeker ben van mijn herstel. Dit was een jaar of twee, drie geleden heel anders afgelopen. Ik ben niet gespannen voor maandag. Ik merk wel dat ik er helemaal geen behoefte meer aan heb en dat is jammer. Thanks, meis. ❤

      1. mariellemarielle schreef:

        knuffel!

  5. Sabine schreef:

    Jeetje meid, wat een verhaal. Hopelijk komt er toch nog iets positiefs uit maandag. Sterkte!

    1. Marion schreef:

      Ik hoop het ook. Al weet ik nog niet welke optie (wel of geen medische psychologie) nu mijn voorkeur heeft.

  6. Ik denk soms dat ziekenzorg in Vlaanderen een ‘grap’ is, maar dit slaat werkelijk alles.

    1. Marion schreef:

      Ja, ik zag ‘m niet aankomen. Na een nachtje slapen is de rust gelukkig redelijk wedergekeerd en we horen het maandag wel. Fijn weekend, Thomas!

  7. christine schreef:

    Wat weer een verhaal meis, afwachten nu maar.

  8. Rob Alberts schreef:

    Bemoedigende groet,

  9. Tamara TS schreef:

    Gewoon ff een knuffel van mij! X

  10. Evelyne schreef:

    Zo gaat dit nu altijd. Mensen die willen geholpen worden kunnen of willen ze dan niet helpen. Ik begrijp dat dit zeer frustrerend voor je is. Vooral dat je eerst terminaal moet zijn.. Een vriendin van ons heeft kanker, over het ganse lichaam én een hersentumor. Momenteel gaat het heel slecht met haar. Nu hoorde ik dat een bepaalde dienst (weet de naam niet meer) volgende week komt kijken of ze wel effectief ziek is en niet kan komen werken.. Euh.. volgens mij zijn die toch ook gemist, niet?

    1. Marion schreef:

      Oh dat is echt heel erg….

  11. Mandy schreef:

    Dit is wel een hele vreemde situatie. Ik heb zelf de Ziekte van Crohn en regelmatig hoor ik lotgenoten die bij een medisch psycholoog lopen. En daar hoef je echt niet terminaal voor te zijn. Mocht je hier vastlopen zou het wellicht geen gek idee zijn om dit wellicht bij een ander ziekenhuis nog eens te proberen. Een andere optie zou zijn om het via de patiëntenvereniging eens voor te leggen. Want dit slaat dus werkelijk nergens op. Veel succes!

    1. Marion schreef:

      Dank je wel voor je reactie. Dat geeft me weer wat zelfvertrouwen. Ik begon enorm aan mezelf te twijfelen. Voelde me een vreselijke aansteller. Als het goed is krijg ik binnen nu en twee weken een oproep voor een gesprek en dan hoor ik meer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.